Πολιτισμός
Κορυφαία, μεταξύ των αποκαλούμενων «μεγάλων κωμωδιών» του («Μισάνθρωπος», «Κατά φαντασίαν ασθενής», «Δον Ζουάν», «Φιλάργυρος», «Αρχοντοχωριάτης») ο «Ταρτούφος» («Le Tartuffe ou l’Imposteur») του Μολιέρου (Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν, 1622-1673), γνώρισε ίσως τις περισσότερες περιπέτειες από όλα τα έργα του: «Ιδού», γράφει ο ίδιος στον πρόλογό του έργου του, «μια κωμωδία που
Πολιτισμός
Μάταιος ο αγώνας του «Πατέρα» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ απέναντι στη γυναίκα του με αφορμή το μέλλον της κόρης τους. Σύγκρουση φύλων έως τελικής πτώσεως, αναμέτρηση έως θανάτου. Αλλά, μάταιος και ο αγώνας του Στρίντμπεργκ να ακουστεί ο «Πατέρας» του από σκηνής σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη. Ο σκηνοθέτης, ως άλλος γιος απέναντι στον πατέρα, με ύπουλα […]
Πολιτισμός
Ποιητικό, με γεύση παλαιικού αλλά τολμηρού στα άρρητα, στα υπονοούμενα, στα υπόρρητα είναι το κείμενο που κατασκεύασε ο Άκης Δήμου «Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα» που υποτιτλοφορεί ως «Μια παραλλαγή στο θέμα της “Πρώτης αγάπης” του Ιωάννη Κονδυλάκη». Όπως σημειώνει η Λίνα Ρόζη στο εισαγωγικό της κείμενο1 στο εν λόγω έργο του Άκη Δήμου, […]
Πολιτισμός
Ένας από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους λογοτέχνες, ο Αυστριακός Ρόμπερτ Μούζιλ (1880-1942), θα μείνει στην ιστορία των γραμμάτων πρώτιστα με το τελευταίο, ημιτελές -αν και αποτελούμενο ήδη από τρία βιβλία- μυθιστόρημά του «Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες», σημείο αναφοράς για πολλούς μετέπειτα συγγραφείς αλλά και θεωρητικούς της λογοτεχνίας. Μυθιστόρημα, το οποίο ο Μούζιλ
Πολιτισμός
Με το έργο του «Εμείς» («Мы») που εκδόθηκε το 1927, ο στρατευμένος με τους Μπολσεβίκους αλλά αντιταχθείς στον σταλινισμό Γιεβγκιένι Ζαμιάτιν (Λεμπεντιάν, 1884 -Παρίσι, 1937) έθεσε τις βάσεις για όλες τις μετέπειτα λογοτεχνικές αλληγορίες ολοκληρωτικών καθεστώτων όπως «Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος» (1932) του Άλντους Χάξλεϋ ή το «1984» (1949) του Τζωρτζ Όργουελ. Μετά από
Πολιτισμός
Το είδος του αμιγώς σωματικού θεάτρου -χωρίς να είναι χοροθέατρο- υπηρετείται συστηματικά τα τελευταία χρόνια από δύο ομάδες που χρησιμοποιούν την κίνηση ως αποκλειστική τους γλώσσα. Δύο ομάδες, ωστόσο, τελείως διαφορετικές μεταξύ τους τόσο ως προς το σημείο εκκίνησης και έμπνευσης όσο και ως προς την επιτελεστική πράξη. Και οι δύο κινούνται εκτός των επικοινωνιακών […]
Πολιτισμός
 Το παγκόσμιο θέατρο έχει πλειστάκις εμπλουτιστεί από σκηνοθετικές αναγνώσεις ανθρώπων που προέρχονται από άλλους χώρους -και ειδικά των Καλών Τεχνών. Ρομέο Καστελλούτσι, Γιαν Φαμπρ, Ρόμπερτ Ουίλσον συγκαταλέγονται μεταξύ των επιφανέστερων αυτής της κατηγορίας, έχοντας προσδώσει στο θέατρο νέες πρωτοποριακές, συχνά ανατρεπτικές καταθέσεις, εισάγοντας τις τελευταίες
Πολιτισμός
Ένα τελάρο κλείνει όλο το πλάτος της σκηνής αφήνοντας, μέσα από ένα άνοιγμα-παράθυρο, να διακρίνονται τεμαχισμένες φιγούρες που κινούνται στον πίσω χώρο. Σκοτάδι. Το τελάρο υποχωρεί, γίνεται το φόντο της σκηνής και στο κέντρο της, με θέα προς το παράθυρο, την πλάτη στραμμένη στην πλατεία, στέκει ένας άντρας με μαύρο κοστούμι και καλοχτενισμένα μαλλιά. Σαν […]
Πολιτισμός
  «To δάνειο» Ο Καταλανός Τζόρντι Γκαλθεράν (Βαρκελώνη, 1964), γνωστός και στην Ελλάδα από το έργο του «Μέθοδος Γκρόνχολμ», με το πρόσφατο έργο του «Το δάνειο» καταθέτει μια φαρσοκωμωδία για δύο ηθοποιούς, ακολουθώντας τη λογική του «καλογραμμένου» έργου. Το εξωφρενικό εύρημα του πρώτου μέρους, εκείνο ενός μη φερέγγυου «ανθρωπάκου» ο οποίος, όταν ο διευθυντής τραπεζικού
Πολιτισμός
 Τη νουβέλα του γνωστού αυστριακού συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ (Βιέννη, 1881) «Φόβος» (1913) μεταφράζει, σε συνεργασία με τη Μαριλένα Καβάζη, διασκευάζει για τη σκηνή, σε συνεργασία με την Ορσία Σοφρά και σκηνοθετεί η γνωστή συγγραφέας και σκηνοθέτης Έλενα Πέγκα, προσφέροντας μια επαγγελματικού επιπέδου επανεκκίνηση στο άλλοτε ακμαίο αλλά περιορισμένο τα τελευταία χρόνια σε
Πολιτισμός
Σπάνια εμφανιζόμενος ως ηθοποιός αλλά πολύτιμος ερμηνευτής, ο Βασίλης Παπαβασιλείου επέλεξε να παρουσιάσει εφέτος έναν δικό του μονόλογο εμπνευσμένο από την πολιτικο-οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Πίσω από την περσόνα του Φωκίωνα Καπνίδη, ενός τροφίμου του «Ασύλου Ανιάτως Ψεκασθέντων Ολικής Υστερήσεως» (ΑΑΨΟΥ), ο Παπαβασιλείου δεν αρθρώνει αγοραίο πολιτικάντικο λόγο
Πολιτισμός
Πολλά οφείλει ο «μύθος» της Σαλώμης στο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ (1854-1900) καθώς σε αυτόν οφείλεται η διαμόρφωσή του αλλά και ο περίφημος «χορός των επτά πέπλων» με αντάλλαγμα το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή, του Ιοκαναάν όπως είναι το αρχαϊκό του όνομα που επανεισήγαγε λογοτεχνικά ο Φλωμπέρ στη δική του ιστορία της Ηρωδιάδας και […]
Πολιτισμός
Με το τελευταίο έργο του, ο Γιώργος Βέλτσος δημιουργεί ένα «στρεβλό» δοκίμιο φιλοσοφίας με ποιητικό λόγο καθώς η γλώσσα του υπηρετεί το ηδονικό παραλήρημα του ζεύγους των Γκαίμπελς, του Γιόζεφ, Υπουργού Προπαγάνδας του Γ’ Ράιχ και της συζύγου του Μάγκντα, της «μάνας της Γερμανίας». Κινούμενοι στο κενό του χώρου και του χρόνου («Αυτό ακριβώς είναι […]
Πολιτισμός
Αποκαθηλώνοντας στερεότυπα Η χορευτική περφόρμανς που εμπνεύστηκε η Σοφία Μαυραγάνη με συν-δημιουργικό «εργαλείο» επί σκηνής τον Νώντα Δαμόπουλο τέμνει το μύθευμα του «ήρωα» στις ποικίλες εκδοχές του αποθεώνοντάς το, κατακρημνίζοντάς το, παιγνιωδώς παρωδώντας το. Το ωραίο αντρικό σώμα, ιδανικό να υποδυθεί τον Ηρακλή, τον Σούπερμαν ή το χιτλερικό κλέος, εμφανίζεται μόνο του
Πολιτισμός
Η γνωστή νουβέλα του Χάινριχ φον Κλάιστ «Μίχαελ Κόλχαας» έχει δοκιμαστεί ήδη σε σκηνική μεταγραφή, κυρίως με τη μορφή μονολόγου. Η παράδοξη ιστορία της στηρίζεται στο υπαρκτό πρόσωπο του ληστή Χανς Κολχάζεν που έδρασε στη Γερμανία στα μέσα του 16ου αιώνα. Παράδοξη διότι ο φιλήσυχος οικογενειάρχης, έμπορος αλόγων, Μίχαελ Κόλχαας, καθώς οδηγεί τα άλογά του […]