Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Η Ξένια Καλογεροπούλου προσπαθεί πάντα με τον δικό της τρόπο, έστω και με λιγοστό το φως των ματιών της να προκαλεί δέος, σεβασμό στην προσφορά και στην ασταμάτητη αναζήτηση του ωραίου. Είτε μέσα από τους ρόλους, το παιδικό θέατρο, είτε από τα βιβλία της. Όλα δίνουν φως. Με όση αγάπη και γενναιοδωρία μιλάει για τον σύντροφό της Κωστή Σκαλιόρα που πάντα έχει δίπλα της το βιβλίο «Γράμμα στον Κωστή», με την ίδια αγάπη και ευγνωμοσύνη μιλάει και για τους δασκάλους της.
«Τελείωσα το 2ο Δημοτικό Σχολείο του Ψυχικού που άνοιξε το 1945. Η διευθύντριά μας η κα Ελένη ήταν μια μικροκαμωμένη κυρία από την Κύπρο, πάρα πολύ πατριώτισσα. Περήφανη Ελληνίδα και αυτό μας το μετέδιδε κυρίως όταν κοιτάζαμε τους χάρτες της Μικράς Ασίας. Έλεγε: «Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα’ ναι».
Ήταν πολύ αυστηρή και είχε πάθος σε κάθε τι που υποστήριζε. Μια μέρα είχα αφήσει τα μαλλιά μου ξέπλεκα γιατί ήταν φρεσκολουσμένα και με χαστούκισε. Έπρεπε να έχουμε κοτσιδάκια. Δεν με ενόχλησε όμως το χαστούκι. Είχε δίκιο.
Μας έμαθε να αγαπάμε τη μάθηση. Εγώ έμαθα από την κα Ελένη αριθμητική κι ορθογραφία. Μια φορά, ένας μαθητής της έγραψε ένα ραβασάκι με τη λέξη «Σ’ αγαπώ». Ζήτησε αυστηρά η κα Ελένη να αποκαλυφθεί ποιος το έκανε. Επειδή ο πατέρας ενός μαθητή ήταν ορειβάτης, τον βάφτισε «Όλυμπο». Αυτός λοιπόν ήταν ο δράστης του «Σ’ αγαπώ». Όταν έγινε γνωστή η αλήθεια, απέβαλαν τον Όλυμπο τρεις μέρες απ’ το σχολείο.
Κάναμε μαθήματα σε τρεις αίθουσες. Σε μια τάξη μαθαίναμε μάλιστα και χειροτεχνία που μας δίδασκε πάλι η κα Ελένη. Περιμέναμε κάθε χρόνο όλοι οι μαθητές με αγωνία την Μεγάλη Παρασκευή γιατί μας έβαζε να μαζεύουμε λουλουδάκια από τους κήπους για να στολίσουμε τον επιτάφιο. Μάλιστα, με τα καλαθάκια μας γεμάτα άνθη ακολουθούσαμε το βράδυ την περιφορά του.
Ήταν γλυκές, ωραίες στιγμές που τις θυμάμαι με νοσταλγία. Την ευγνωμονώ για όσα έμαθα. Στο Γυμνάσιο, στη Σχολή Αττικής, είχαμε έναν καθηγητή, τον κο Καλοκαιρινό. Ήταν αριστερός, δημοτικιστικής. Λάτρεψα την Λογοτεχνία και τα Νέα Ελληνικά απ’ αυτόν τον καθηγητή. Μάλιστα, θυμάμαι, ότι γράφαμε με την συμμαθήτριά μου Μαρίνα Καραγάτση μέτριες εκθέσεις, αλλά μας έβαζε πάντα «άριστα» για να μας ενθαρρύνει.
Στο θέατρο με βοήθησε να ωριμάσω έστω και αργά ο Μίνως Βολωνάκης. Έπαιξα με τη σκηνοθετική του καθοδήγηση στον «Έμπορο της Βενετίας» και στο έργο «Ψύλλοι στα αυτιά».
Αυτό που με βοήθησε όμως πολύ στην εξέλιξή μου ως άνθρωπο και ως ηθοποιό ήταν η ανάγνωση πολλών βιβλίων και κυρίως ξένων. Από τριών χρονών είχα δασκάλα Γαλλικών κι έτσι διάβαζα άνετα όχι από μεταφράσεις αλλά από τα πρωτότυπα.
Έζησα μια ζωή γεμάτη από γνώση και μάθηση».
