Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Ο Γιάννης Χουβαρδάς είναι ένας εμπνευσμένος σκηνοθέτης. Έχει ανήσυχο πνεύμα που συνεχώς αναζητά, μελετάει, ανακαλύπτει. Όπως και φέτος, ψάχνοντας τα αριστουργήματα του Τσέχωφ, κατέληξε στον Ιβάνοφ με πρωταγωνιστή τον υπέροχο Αργύρη Ξάφη.
«Εγώ δεν είμαι δάσκαλος και δεν πιστεύω στους δασκάλους. Εγώ δεν είχα. Συμπτωματικά ή όχι. Όταν ξεκίνησα πήγα στη σχολή του Κουν. Για κάποιους περίεργους λόγους, ήμουν ταυτόχρονα στον στρατό, πίστευα ότι θα μπορώ να είμαι και στη σχολή. Το αρνήθηκαν, εγώ εκνευρίστηκα και έφυγα και πήγα στο εξωτερικό.
Πήγα στη Ράντα. Το σύστημα τότε – γιατί έχει αλλάξει πολλά συστήματα στην ιστορία της αυτή η σχολή – ήταν ότι υπήρχαν αντικρουόμενες θεατρικές φιλοσοφίες στις οποίες ο μαθητής εκτιθόταν. Με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να αποφασίσει και να διαμορφώσει ο ίδιος ποια είναι για αυτόν η καλύτερη φιλοσοφία θεάτρου. Αργότερα, άρχισα πολύ γρήγορα να αναπτύσσω μια δική μου προσωπικότητα στο θέατρο. Ήμουν γενικώς αντιδραστικός χαρακτήρας, οπότε πήγαινα κόντρα σε ό, τι πρότυπο έβλεπα γύρω μου.
Μετά το Λονδίνο γύρισα στην Ελλάδα, πήγα στον Κουν κι έμεινα έξι μήνες. Στη δύση της καριέρας του. Δε θυμάμαι να πήρα πολλά πράγματα. Θα μπορούσα να πω πως ήταν περισσότερο συνάντηση με μια προσωπικότητα. Όταν έφυγα έστειλα και μια επιστολή διαμαρτυρίας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 συνάντησα από σκηνής τον σκηνοθέτη ο οποίος μου έστριψε το τιμόνι, Κρίστοφ Μαρτάλερ. Ελβετός σκηνοθέτης με παγκόσμια καριέρα. Με πήγε σε μονοπάτια πιο ελεύθερα και σουρεαλιστικά. Δεν βίωσα τη σχέση μαθητή – δασκάλου.
Η σχέση μου με τους δυνητικά δασκάλους μου δεν ήταν θετική.
Μπορούμε να πούμε αγάπησα το θέατρο του Μαρτάλερ.
Οι επιρροές μου είναι τόσο πολλές και κυρίως από τον κινηματογράφο. 9-10 χρονών έφευγα από το σπίτι μου και πήγαινα σινεμά. Το θέατρο είναι πολύ φτωχό σε σχέση με τον κινηματογράφο».
