Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Η ξεχωριστή Όλια Λαζαρίδου, είναι αφοσιωμένη στο θέατρο, πολλά χρόνια. Έχει βιώσει εμπειρίες και δημιουργικές εξάψεις. Έχει αφιερώσει χρόνο για να επεξεργαστεί με τον εαυτό της όσα δέχτηκε απ’ τους δασκάλους της.
Απ’ όλους διδάχτηκε και τους διαχώρισε σ’ αυτούς που την βοήθησαν να δει τα σκοτάδια της και το φως της.
«Κοιτάζοντας πίσω τη ζωή μου σκέφτομαι με ευγνωμοσύνη ότι δεν ήταν και λίγοι οι άνθρωποι που θαύμασα, που με ενέπνευσαν. Άλλοι πιο κοντινοί, άλλοι πιο μακρινοί – ακόμα και άγνωστοι που ερήμην τους με εμψύχωσαν.
Θα σταθώ όμως σε δυο ανθρώπους που θεωρώ πως μου έμαθαν τα βασικά και στοιχειώδη: Ότι σ’ αυτή τη ζωή υπάρχει πόνος και υπάρχει κι η δύναμη να τον ξεπεράσεις.
Ο πρώτος μου «δάσκαλος» ήταν κάποιος άνθρωπος που με πόνεσε που με τραυμάτισε, όταν ακόμα ήμουν πολύ μικρή και δεν ήξερα τον τρόπο να προστατευτώ.
Δεν ξέρω πως έγινε ,ποια μυστήρια δύναμη ξύπνησε μέσα μου και αυτός ο πόνος δε με σκότωσε αντίθετα μπορώ να πω ότι με δυνάμωσε. Ξύπνησε μέσα μου κάτι σαν πείσμα.
Πολύ αργότερα, αρκετά μεγάλη πια έτυχε να γνωρίσω και την άλλη όψη: κάποιον άλλον άνθρωπο που με έμαθε πως υπάρχει ακόμα κάτι περισσότερο από απλώς να αντέξεις: Να μπορέσεις να συγχωρήσεις. Με έμαθε δηλαδή την ελευθερία να επιλέξεις την αγάπη αντί για το μίσος και μ’ αυτήν να πορεύεσαι.
Αυτά τα δυο σημεία στη διαδρομή της ζωής μου θα έλεγα ότι ήταν αυτά που μου έμαθαν ουσιαστικά τη ζωή… Τι δύσκολη που είναι μερικές φορές, αλλά και τι αναπάντεχες ανατροπές, τι θησαυρούς κρύβει».
