Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Από τους πιο πετυχημένους σκηνοθέτες της νέας γενιάς είναι ο Γιώργος Νανούρης. Αναζητά τα δύσκολα, αλλά που έχουν ομορφιά και ταλέντο.
Έχει αποδείξει ότι εκτιμά ακόμα και το ελάχιστο και ότι μπορεί με το ταλέντο του να το κάνει σημαντικό και να συμβάλει στην ανάπτυξη της τέχνης.
«Προσπαθώ να σκεφτώ ποιοι είναι οι άνθρωποι που λειτούργησαν ως δάσκαλοι στη ζωή μου. Ποιοι με καθόρισαν, ποιοι με καθοδήγησαν, ποιοι με άλλαξαν, ποιοι με πίστεψαν αλλά και ποιοι με πείσμωσαν.
Σίγουρα δεν είναι ένας, σίγουρα θα αδικήσω κάποιους αν μιλήσω μόνο για έναν.
Πολλοί άνθρωποι που συναντήθηκαν οι ζωές μας υπήρξαν με τον τρόπο τους δάσκαλοι, άλλοι άθελα τους, άλλοι ηθελημένα. Το θέμα είναι εσύ να αισθάνεσαι μαθητής, εσύ να θες να ρουφήξεις σαν σφουγγάρι τη γνώση. Όσα θες να μάθεις και να γνωρίσεις. Εσύ να παρατηρείς και να φιλτράρεις αυτά που θες να κρατήσεις απ τον καθένα.
Οι πρώτοι δάσκαλοι είναι οι γονείς μου σίγουρα. Η αυταπάρνησή τους και η αφοσίωση τους στα παιδιά τους και στην οικογένεια είναι ένα από τα πρώτα μαθήματα που παίρνεις απ τη ζωή, άσχετα αν το αντιλαμβάνεσαι πολλά χρόνια αργότερα. Οι δάσκαλοι στο δημοτικό που είναι σαν δεύτεροι γονείς, οι δάσκαλοι στη Δραματική σχολή που αποτελούν την τρίτη σου πια οικογένεια και σε βάζουν σ’ αυτόν τον μαγικό κόσμο που από παιδί ονειρεύεσαι να μπεις. Μετά οι δάσκαλοι είναι οι συνεργάτες σου, που ο κάθε ένας με την εμπειρία του και την συμπεριφορά του σου μαθαίνει που θες να ανήκεις αλλά και από που θες να φύγεις τρέχοντας.
Δάσκαλοι είναι οι άνθρωποι που η ζωή τους φέρνει τις μεγαλύτερες δοκιμασίες και καταφέρνουν να σταθούν όρθιοι. Δάσκαλοι είναι όσοι μεγαλώνουν παιδιά σε αυτή τη δυστοπική, σκληρή εποχή μας. Δάσκαλοί μου είναι αυτοί που καταφέρνουν να επιβιώνουν κρατώντας πάντα το χαμόγελο τους παρά τις φουρτούνες τους. Δάσκαλοί μου αυτοί που βοηθάνε τον διπλανό τους γιατί απλώς αυτό προστάζει η καρδιά τους. Δάσκαλοί μας είναι ακόμα και τα κατοικίδια που ζουν μαζί μας. Δάσκαλοί μας είναι όλοι αυτοί που δεν έχουν χάσει ακόμα την ανθρωπιά τους.
Και τελικά αν είσαι τυχερός, δάσκαλός σου είναι αυτός ο ένας άνθρωπος που όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα σε αγαπάει όπως φανταζόσουν, όπως ήλπιζες να αγαπηθείς. Εκείνος που είναι πάντα εκεί, με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια, με καθαρή ψυχή και καλοσύνη και σου μαθαίνει το δυσκολότερο απ’ όλα τα μαθήματα. Αυτό της αληθινής, ανιδιοτελούς αγάπης.
Πολλοί άνθρωποι δίπλα μας είναι (εν δυνάμει) δάσκαλοί μας, αρκεί να είμαστε πάντα έτοιμοι να (ξανά)γίνουμε μαθητές.
Και αν πρέπει τελικά να δώσω ένα όνομα για χάρη του άρθρου για το ποιος είναι τελικά ο μεγαλύτερος δάσκαλός μου θα έλεγα η ανθρωπιά.
Ναι, τον δάσκαλό μου τον έλεγαν Ανθρωπιά».
