Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Θαυμάζεις την προσωπικότητα της Μαριάννας Κάλμπαρη για την ευρύτητα του πνεύματός της, τα ενδιαφέροντά της, την βαθειά σκέψη και την παιδεία της.
Οι περγαμηνές της εντυπωσιάζουν, όπως και η σημαντική διαδρομή της στο θέατρο Τέχνης, που το υπηρετεί ως καλλιτεχνική διευθύντρια εδώ και πολλά χρόνια.
«Είχα πολύ καλούς δασκάλους στο σχολείο, πήγα στο Μωραΐτη. Εκείνα τα χρόνια προλάβαμε κάποιους πολύ σημαντικούς ανθρώπους που ήταν εκεί. Ο Γεωργουσόπουλος που μας έκανε φιλοσοφία για παράδειγμα και η σύζυγός του, η Μάργαρη, φιλόλογος.
Ο Κώστας Παπαϊωάννου ήταν στο θεατρικό όμιλο. Εκεί κατάλαβα ότι το θέατρο είναι ο κόσμος μου. Ότι ο δρόμος μου ήταν εκεί. Κι αυτός ήταν καθηγητής που τον αγαπώ πολύ.
Όταν πήγα να σπουδάσω στη Σορβόννη γνώρισα κάποια πολύ φωτισμένα μυαλά σε μαθήματα όπως οι πολιτικές επιστήμες, η κοινωνιολογία, κι εκεί κάπως μου άνοιξαν παράθυρα.
Στο θέατρο, ο Βουτσινάς που τον είχα καθηγητή στο Παρίσι ήταν ένας εκπληκτικός δάσκαλος. Όταν πήγα, στο ατελιέ του, που υπάρχει ακόμα, ήταν σαράντα γάλλοι ηθοποιοί που παρακάλεσαν τον Στράσμπεργκ να τους κάνει ένα workshop από το Actors Studio. Εκείνος δε μπορούσε κι έστειλε τον Βουτσινά.
Πήγε από τη Νέα Υόρκη στο Παρίσι, στο «θέατρο των 40» και έφτιαξε αυτή τη σχολή που υπάρχει ακόμα. Ήταν πάρα πολύ καλός δάσκαλος, πολύ σκληρός, της παλιάς εποχής, αλλά πραγματικά σου άνοιγε το μυαλό σε σχέση με το θέατρο και με τον εαυτό σου.
Αυτό το πράγμα δεν υπάρχει πλέον, και ως καθηγητές στις σχολές εξηγούμε πολύ στα παιδιά, τους μιλάμε με ωραίο τρόπο, κι εγώ είμαι υπέρ αυτού, εκεί είναι ο χαρακτήρας μου. Μέσα σε όλη αυτή την πειθαρχία και το δόσιμο που μαθαίναμε στο θέατρο, υπήρχε, μια πολύ σκληρή πλευρά. Στο πώς θα σε φέρουν αντιμέτωπο με τον εαυτό σου, με τους φόβους σου.
Μπορούσε πολύ εύκολα να σε προσβάλει, να σε πονέσει, να σε μειώσει, ο σκηνοθέτης, ο καθηγητής κτλπ. Το έκανε για το καλό σου, αλλά η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι αυτός ήταν περισσότερο ένας τρόπος ευκολίας. Δεν έχανες τον χρόνο να εξηγήσεις. Απλώς, τον πιστεύαμε όπως πίστευαν παλαιότερα ότι τα παιδιά με το ξύλο μαθαίνουν πώς να γίνουν καλοί άνθρωποι και μαθητές.
Δε μιλάω για την αυστηρότητα και την ειλικρίνεια αλλά για την επιθετικότητα. Για τον φόβο που έσπερναν. Ο Βουτσινάς δεν ήταν του φόβου, αλλά όταν σε έκρινε μπορούσε να σε κάνει σκουπίδι. Η λογική του μαθήματός του ήταν ότι όσο μάθαινες εσύ που ήσουν πάνω στην σκηνή, τόσο έπρεπε να μάθει κι αυτός που ήταν από κάτω και σε έβλεπε. Αυτό και λόγω της πληθωρικής του προσωπικότητας είχε κι ένα τέτοιο σόου.
Στο θέατρο τέχνης είχα τον Κουγιουμτζή, τον Λαζάνη, τη Ρένη Πιττακή, τον Καζάκο. Το πιο πολύτιμο πράγμα που διδάχθηκα προσωπικά εκεί είναι το να αντιμετωπίζω το θέατρο σαν κάτι ιερό. Τον χώρο, τη διαδικασία.
Ο Κουγιουμτζής, ένας ακόμα δάσκαλος που αγάπησα πολύ, μου είχε δώσει την πρώτη μου ευκαιρία να παίξω έναν μεγάλο ρόλο στα «Ραβδία των τυφλών» του Ρίτσου που είχαμε κάνει. Με έσπρωξε να βουτήξω στα βαθιά. Ήταν πολύτιμο».
