Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Η αποκάλυψη της «Στοάς» του Θανάση Παπαγεωργίου ήταν ένα όραμα, ένα μέλημα που έχει συνέχεια και διάρκεια. Βρήκε έναν δικό του χώρο για να εναρμονίσει την ποιότητα με την ιστορία του θεάτρου.
Απολαμβάνουμε τακτικά κείμενα του Μποστ, τα οποία διασκευάζει ο ίδιος με επιτυχία, όπως και η φετινή παράσταση «Το επάγγελμα της μητρός μου», της οποίας οι ήρωες έχουν διαχρονικό χαρακτήρα.
«Ήμουν δεν ήμουν 18άρης όταν γράφτηκα στη Δραματική Σχολή. Μέτρια, όπως όλες, κακό κτίριο, κακές αίθουσες, κακή συμπεριφορά. Δεν μας έφταναν οι ‘απόξω’ που κακολογούσαν την επιλογή μας, είχαμε και αυτούς που συνηγορούσαν πως στον τομέα που διαλέξαμε οι συνθήκες είναι ευθυγραμμισμένες με τις φήμες.
Οι καθηγητές παντελώς άγνωστοι σε όλους μας, προσπαθούσαν να κατανοήσουν αυτό που εμείς δεν είχαμε καν καταλάβει: τι θέλαμε από τη ζωή μας βασικά και ειδικά από το θέατρο. Δυο απ’ αυτούς ήταν σαν από άλλο ανέκδοτο. Είχαν καταλάβει την αμηχανία μας, είχαν διαγνώσει το θολωμένο μας μυαλό και πήραμε μια ανάσα ελπίδας.
Ήταν ο Ροβήρος Μανθούλης και ο Χρήστος Βαχλιώτης. Ο δεύτερος, όταν ο πρώτος εγκατέλειψε απογοητευμένος τη Σχολή, έμελλε να γίνει και ο γκουρού της ζωής μου και της Τέχνης μου. Ίδρυσε μια δική του σχολή και κάλεσε όσους πίστευαν σ’ αυτόν, κατ’ αρχήν, και σε ένα άλλο θέατρο ειδικά, να τον ακολουθήσουμε. Η Σχολή ήταν στο Κολωνάκι, έβγαλε τις άδειες, αναλώθηκε στη γραφειοκρατία των Υπηρεσιών, έχασε δέκα μήνες από την ουσία αυτού που κυνηγούσε και χωρίς να χάσει την παραμικρή επαφή μαζί μας άνοιξε την Δραματική Σχολή Χρήστου Βαχλιώτη.
Τη σχολή που θα έφερνε μεγάλη ταραχή στο θεατρικό κατεστημένο των σχολαρχών εκείνης της εποχής. Ακόμη και στου Κουν που θεωρείτο Η πρωτοπορία. Όλον αυτόν τον καιρό δέκα άτομα ήμασταν δίπλα του, παρακολουθούσαμε τις διαδικασίες, περιμέναμε σαν αναμμένα κεριά το άνοιγμα της Σχολής και όταν αυτό έγινε δοθήκαμε εκεί πιστεύοντας περισσότερο σε μια θρησκεία και λιγότερο σε σπουδές θεάτρου.
Αυτό που χρωστάω στον Βαχλιώτη δεν περιγράφεται με λόγια. Έγινε ο οδηγός και το φως μου. Τα λόγια του, οι ιδέες του, ο τρόπος αντιμετώπισης της δουλειάς, το ήθος του, το πείσμα, η εμμονή στη λεπτομέρεια, ο σεβασμός του στο Θέατρο, με κεφαλαίο Θ, με ακολουθούν από το 1957 και με καθοδηγούν, όχι μόνο στο Θέατρο αλλά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.
Του χρωστάω ό,τι έχω κάνει στο επάγγελμα, αλλά κυρίως την πίστη ότι η ποιότητα δεν ανταλλάσσεται με τίποτα. Ο ρυθμός και η αρμονία είναι υποχρεωτικά. Η μουσική είναι το άπαν. Μπορεί να μην καταλαβαίνετε αυτό που εννοώ, αλλά κι εγώ για να το καταλάβω χρειάστηκα περισσότερα από πενήντα χρόνια».
