Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Ο Πέτρος Ζούλιας με την εμπνευσμένη σκηνοθετική του ματιά δημιουργεί αξέχαστες παραστάσεις που πάντα μας εντυπωσιάζουν. Διδάχτηκε από σπουδαία ονόματα την τέχνη του θεάτρου που καθοδήγησαν την σκέψη, το ταλέντο και την ευαισθησία του.
Ψάχνω με το νου μου, ποιός με δίδαξε κάτι σημαντικό στη ζωή μου και γιατί. Μεγάλος ο κατάλογος. Η ίδια η ζωή, ένας καθημερινός δάσκαλος.
Ο πατέρας μου. Ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος με δυνατές αρχές και αξίες. Εκρηκτική προσωπικότητα. Έχει φύγει χρόνια αλλά ακόμα ακούω τη φωνή του να με παροτρύνει για αγώνες και δύσκολες νίκες.
Ένας καθηγητής μαθηματικών στο λύκειο. Άλλος αγαπημένος δάσκαλος. Με έκανε να αγαπήσω τα μαθηματικά. Σκεφτείτε ότι είχα εννέα στον έλεγχο και μετά από αυτόν έφτασα να παίρνω δεκαεννιά. Ο κύριος Βλασόπουλος. Ένας γλυκός άνθρωπος με τεράστια υπομονή. Υπομονή! Κάτι που έμαθα καλύτερα από τα μαθηματικά που μου δίδασκε.
Φοιτητής στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης γνωρίζω μια δασκάλα-νεράιδα που με ταξίδεψε στο μαγικό κόσμο του θεάτρου. Η Ρούλα Πατεράκη. Μια μορφή που ερχόταν από έναν άλλο κόσμο. Δεν μπορούσες να αντισταθείς στη γοητεία της. Ένα πλάσμα παθιασμένο για την τέχνη της. Πόση τύχη να βρεις στο δρόμο σου δασκάλους που ξέρουν να σου μεταδίδουν όραμα. Να σε εμπνέουν. Μετά ήρθε η Άννα Παναγιωτοπούλου, που μου ’μαθε να γράφω θέατρο και να κάνω τον θίασο οικογένειά μου.
Και έπειτα, δασκάλα αλήθειας σκηνικής και τόλμης να κάνω παραστάσεις για τους άλλους και όχι για τον εαυτό μου, θεωρώ τη Νένα Μεντή.
Σήμερα, καλοί δάσκαλοι είναι τα δυο παιδιά μου. Η Άννα και η Μυρτώ. Με τη κρίση τους και την αγάπη τους, γίνονται σύμβουλοι στο ταξίδι της ζωής μου. Αυτό που έρχεται “διδάσκει” συχνά αυτό που φεύγει. Το παρόν και το μέλλον έχει τη δύναμη της ανατροπής, της αναγέννησης, εκεί που ο χρόνος σκληραίνει τα πιστεύω μας, εκεί που ο χρόνος θολώνει το προσανατολισμό μας.
