Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Τα ενδιαφέροντα της Τατιάνας Παπαμόσχου είναι η μουσική και το θέατρο. Ερμηνεύει και τα δύο με άριστο τρόπο.
Έδειξε από πολύ μικρή το ταλέντο της. Σε ηλικία μόλις 13 ετών, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο, στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη, «Ιφιγένεια». Για αυτή της την ερμηνεία, βραβεύτηκε το 1977 με το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Παρακολούθησα φέτος την υπέροχη ερμηνεία της στο έργο «η Ράβδος» του Μ. Ρέιβενχιλ, με τον Άρη Λεμπεσόπουλο. Υποδύεται τη σύζυγό του.
«Μπορεί να περιμένει κανείς ότι από το στόμα ενός ηθοποιού θα ακούσει ιστορίες για δασκάλους υποκριτικής. Και πράγματι έχω υπάρξει μαθήτρια σε πολλούς και μεγάλους δασκάλους, που αναμφισβήτητα συνέβαλαν σημαντικά στην πορεία μου.
Όμως όταν άκουσα την ερώτηση, για τον δάσκαλο που αγάπησα, το μυαλό μου πήγε αυτόματα στον δάσκαλο πιάνου που είχα στα χρόνια του Λυκείου. Είχα ξεκινήσει πιάνο από μικρή και η πρώτη δασκάλα μου, έκρινε ότι είχε έρθει ώρα να περάσω στα χέρια ενός καθηγητή για ανώτερο επίπεδο. Τη χρονιά εκείνη είχε έρθει στο παράρτημα του Ωδείου που φοιτούσα ο πιανίστας Τώνης Γεωργίου. Έμενε στο σπίτι της αδερφής του στη Βούλα και όταν δέχθηκε να με πάρει μαθήτρια, προτίμησε να κάνουμε το μάθημα στο σπίτι του που ήταν κοντά στο δικό μου.
Θυμάμαι ακόμα την πρώτη συνάντηση, στο μικροσκοπικό ξύλινο σπιτάκι, σε μια μεγάλη αυλή με πολλά δέντρα πάνω στη παραλιακή. Το σπίτι ήταν γεμάτο όμορφα παλιά έπιπλα, πίνακες και ένα πιάνο με ουρά. Στο δωμάτιο του σαλονιού το πιάνο έπιανε τον μεγαλύτερο χώρο. Και μέσα σε αυτό το τοπίο που θύμιζε κουκλόσπιτο, εμφανίστηκε αυτός ο μικροκαμωμένος, ηλικιωμένος άντρας. Θυμάμαι τα χέρια του πάνω στο πιάνο, με κοντά παχουλά δάχτυλα, η πρώτη σκέψη ήταν: πώς θα παίξουν πιάνο αυτά τα χέρια. Και μετά η μαγεία. Αυτά τα δάχτυλα ζωντάνευαν και απλώνονταν πάνω στα πλήκτρα και μπορούσε να κάνει τις μελωδίες να ακούγονται μαγικές.
Αυτή τη μαγεία, ήταν εξίσου ικανός να την μεταδίδει. Οι ώρες κοντά του, στο μικρό ξύλινο σπιτάκι είχαν πάντα μια αίσθηση μυσταγωγίας. Ο τρόπος του ήταν τόσο ενθαρρυντικός και υποστηρικτικός. Όλα είχαν έναν τρόπο να γίνουν, για όλα υπήρχε ένας δρόμος. Γλυκομίλητος και ενθουσιώδης, μεθοδικός και επίμονος, έλαμπε ολόκληρος όταν οι μαθητές του φτάναμε ένα καλό αποτέλεσμα. Μας καλούσε συχνά σε ανοιχτά μαθήματα, κι αυτό βοηθούσε σημαντικά στην κατανόηση κοινών προβλημάτων. Υπήρχε χαρά σε όλη τη διαδικασία. Και με την ίδια χαρά και περηφάνια μας συνόδευε και στις εξετάσεις όταν παίζαμε μπροστά σε επιτροπές.
Δυστυχώς οι σπουδές στη δραματική σχολή στάθηκαν εμπόδιο στη συνέχιση του πιάνου. Στο επίπεδο που βρισκόμουν η μελέτη έπρεπε να είναι πολύωρη και το πρόγραμμα της σχολής δεν το επέτρεπε. Κάποια στιγμή οι νέες υποχρεώσεις πήραν ακόμα μεγαλύτερο χώρο κι εγώ σταμάτησα. Λίγο αργότερα ο κος Γεωργίου, έφυγε από την Βούλα πίσω στη Θεσσαλονίκη. Δεν τον ξαναείδα ποτέ.
Συχνά τον έφερνα στο μυαλό μου. Αλλά τώρα δόθηκε η αφορμή. Και είπα ότι του το χρωστάω. Να μιλήσω για αυτόν. Ότι υπήρξε ένας αγαπημένος δάσκαλος και μια πηγή έμπνευσης. Η σπουδή κοντά του άνοιξε ορίζοντες που χρησίμευσαν παντού στη ζωή μου και στην τέχνη του θεάτρου. Κι έμαθα ότι κάθε αναζήτηση πρέπει να έχει τόλμη, μεθοδικότητα και να δίνει χαρά.
Στα χρόνια που πέρασαν συνέχισα να παίζω πιάνο, όποτε μπορούσα, για δική μου ευχαρίστηση. Και αργότερα είχα τη χαρά να δω τον γιό μου να γίνεται ένας εμπνευσμένος μουσικός (είναι Οργανίστας, πιανίστας και συνθέτης ) που – τι σύμπτωση- έχει μεγάλη αγάπη για τη διδασκαλία της μουσικής».
