Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Η Κάτια Δανδουλάκη αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του θεάτρου.
Κινηματογράφος, τηλεόραση, θέατρο. Υπηρέτησε με αφοσίωση και με ξεχωριστό τρόπο όλα τα μέσα. Σε εντυπωσιάζουν η ευγένεια της ψυχής της, η καλοσύνη της, η τρυφερότητα στους φίλους, η σταθερότητα στις σχέσεις της, η συνέπεια, ο προγραμματισμός, η μεθοδικότητα στην καθημερινότητά της.
Ένα βλέμμα της μπορεί να σ’ αγκαλιάσει. Να σε κάνει να νιώθεις ζεστά.
Είναι το ίδιο βλέμμα που έβλεπε πάντα το φως στη ζωή της, έστω κι από μία χαραμάδα.
«Πάντα είχα πολύ μεγάλο θαυμασμό για τους δασκάλους. Πάντα είχα το μαθητικό σύνδρομο. Λάτρευα τους δασκάλους μου στο δημοτικό, το γυμνάσιο, κρατούσα σχέσεις μαζί τους αφού είχα τελειώσει το σχολείο. Αυτό το κομμάτι με κυνηγάει ακόμα. Όπου βρω να θαυμάσω, να ακούσω και να μάθω, είμαι η απόλυτη μαθήτρια.
Η Φωτεινού είναι μία από τις δασκάλες μου που λάτρευα. Δεν είχα τόσο προσωπική σχέση με τη Μαρία όσο με κάποια άλλη φιλόλογο. Έχω πολλούς δασκάλους που δεν ξέρει το κοινό.
Μετά ο δάσκαλος της ζωής μου που τον συνάντησα και στη Δραματική Σχολή, ήταν ο Μάριος. Από κει και πέρα, ήταν όλοι σκηνοθέτες. Γιατί κουβαλούσαν όλοι τη δική τους κουλτούρα κι ο καθένας τους ήταν μεγάλος με τον δικό του προσωπικό τρόπο.
Από τον Κακογιάννη και τον Λιουμπίμοφ και τον Βουτσινά και τον Βολανάκη… δεν θυμάμαι κάποιον που να μην έχω συνεργαστεί μαζί του. Ο Κουν που τελείωσα τη σχολή του. Έχω μαθητεύσει σε όλους τους μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες. Έχω πλουτίσει την ψυχή μου πολύ, μέσα από πολλές διαφορετικές διαδρομές.
Έμαθα από τα καλά και τα κακά που συνθέτουν την ψυχή όλων μας, γιατί είμαστε ένα μείγμα από αντιφάσεις. Πολύ ήρεμοι και πολύ νευρικοί, ανυπόμονοι και υπομονετικοί στα μεγάλα. Έχω μια πλούσια παρακαταθήκη, γι’ αυτό νομίζω πως τώρα είναι η στιγμή να χαλαρώσω, να απολαύσω και να σταματήσει το τρέξιμο.
Ο μεγάλος θησαυρός από τη μητέρα μου που κι ή ίδια ήταν δασκάλα είναι ότι με έμαθε όχι πώς να ηγούμαι αλλά πώς να ανήκω. Αυτό είναι πιο δύσκολο απ’ όλα. Να έχεις τη συγκρότηση να παίρνεις το σωστό, να ξέρεις ποιος έχει το πάνω χέρι. Να ξέρεις ότι δεν είσαι το πρώτο βιολί, αλλά το δεύτερο κι έχεις πολλά να πάρεις. Έμαθα ότι η υπακοή είναι πιο απαιτητική από το να ηγείσαι. Είναι εύκολο αυτό. Το θέμα είναι με ποιον τρόπο εξασκείς αυτή την ευκολία. Είναι καταστροφική; Νομίζω ότι όταν βλέπω παιδιά που τα αφήνουν ελεύθερα οι γονείς τους από μωρά, σκέφτομαι: «Όχι, χαίρομαι που μεγάλωσα με κανόνες γιατί αισθάνομαι ότι διαφορετικά θα ήμουν ένα ανεξέλεγκτο παιδί που θα πατούσα ίσως επί πτωμάτων».
