Κομμουνιστής – πρότυπο

Ο Σπύρος Χαλβατζής που «έφυγε» από τη ζωή, σκορπίζοντας θλίψη, όχι μόνο στους κομμουνιστές, τους αριστερούς και προοδευτικούς ανθρώπους, αλλά ακόμα και σε πολλούς από τους ευρισκόμενους στην «απέναντι πολιτική όχθη», υπήρξε κομμουνιστής – πρότυπο.   

Με κομμουνιστική οικογενειακή καταγωγή. Μπορεί να μην αποτελεί προϋπόθεση  κυρίαρχη και όρο απαράβατο ώστε να είναι κάποιος «καλός κομμουνιστής», αλλά όταν υπάρχει ως «προίκα», το ατσάλι δένεται γρηγορότερα και γερότερα.   

 Ο νεότερος φυλακισμένος κομμουνιστής στην περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας. Ηταν κι  άλλοι πολλοί οι δεσμώτες της χούντας, αλλά τούτος εδώ από πολύ μικρός έζησε στα δεσμά κι έμαθε νωρίς να σκέφτεται και να δρα σ’ όλη του στη ζωή για να τα σπάσει.  

 Ο Γραμματέας της ΚΝΕ που μετά την πτώση της χούντας και την έναρξη της Μεταπολίτευσης, για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, υπήρξε ο εκφραστής της μεγάλης προσπάθειας του Κόμματος να σμιλέψει αγωνιστικά και κομμουνιστικά τις ψυχές και τα μυαλά χιλιάδων νέων ανθρώπων στη χώρα μας. Ολων ημών των ΚΝιτών που, έχοντας τότε δίπλα μας αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, καθώς και του αντιδικτατορικού κινήματος, δίναμε όρκο συνέχισης του αγώνα και μάλιστα με την σπαρτιατική υπόσχεση «άμμες δε γ’ ἐσσόμεθα πολλῷ κάρρονες».  

 Το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο πρόσωπο του οποίου καθρεφτιζόταν  η λαϊκότητα, η αγνότητα και η ντομπροσύνη του Ανθρώπου, η επιμονή, η δύναμη και η αντοχή του Αγωνιστή, η πίστη, η αφοσίωση και η ανιδιοτέλεια του Κομμουνιστή.

  Ο Σπύρος ανέβηκε ψηλά στην «κομματική ιεραρχία», αλλά ποτέ δεν κοίταζε τους συντρόφους του «από τα πάνω», στους συναγωνιστές των κομμουνιστών φερόταν πάντα ανοιχτά και τίμια, «άκουγε» και εκτιμούσε τους φίλους του Κόμματος. Κι όταν, στο πλαίσιο των κομματικών αναγκών και στοχεύσεων, ανέλαβε καθήκοντα στη Βουλή, στην Τοπική Διοίκηση, σε κοινωνικούς φορείς δεν άλλαξε στο παραμικρό ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά του, παρέμεινε ο κομμουνιστής που διατηρούσε άρρηκτους δεσμούς και άμεσες σχέσεις με το λαό, τους εργάτες, τους αγρότες, τους βιοτέχνες, τους καλλιτέχνες, τη λαϊκή διανόηση.

 Πριν από λίγο καιρό επικοινωνήσαμε τηλεφωνικά και συμφωνήσαμε να βρεθούμε και να τα πούμε από κοντά, πίνοντας κανένα τσίπουρο, όπως παλιά, στις περιοδείες που κάναμε, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία και για τις οποίες έστελνα ανταποκρίσεις στον «Ριζοσπάστη». Δεν προκάναμε, όπως θα έλεγε και ο Χαρίλαος. «Καλό ταξίδι» σύντροφε αγαπημένε και φίλε πολύτιμε και «τα δέοντα» σε όλους όσοι βρίσκονται «εκεί πάνω» έχοντας επιτελέσει το χρέος και το καθήκον τους «εδώ κάτω» …