Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Γνωρίζω την Πέγκυ από το 1980. Τότε παρακολουθούσα τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως ακροάτρια. Κάθε μέρα, επί τέσσερις ώρες για τρία χρόνια. Θαύμαζα τη διδασκαλία των επιφανών της θεατρικής σκηνής: Ελένη Χατζηαργύρη, Μαίρη Αρώνη, Νίκο Τζόγια, Μαρία Χορς κ.α.
Όλους τους μαθητές εκείνης της γενιάς τους αγάπησα και καμαρώνω την εξέλιξή τους. Τρεις όμως ξεχώρισα για το εξαιρετικό ταλέντο τους. Την Πέγκυ Σταθακοπούλου, τη Ναταλία Τσαλίκη και την Πέμυ Ζούνη.
Η Πέγκυ σε κάθε ρόλο της είναι μοναδική. Δεν επαναπαύεται. Παλεύει, μοχθεί, μέχρι σήμερα σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο, Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Και είναι τόσο σεμνή!
«Προχωρώντας όλα αυτά τα χρόνια στο χώρο του Θεάτρου, συνάντησα άλλοτε ως δασκάλους κι άλλοτε σαν συνεργάτες, σκηνοθέτες ή συναδέλφους σπουδαίους καλλιτέχνες, που με ενέπνευσαν με το ήθος τους, με συνεπήραν με το ταλέντο τους και με δίδαξαν την ταπεινότητα , την σκληρή δουλειά, την επιμονή.
Πόσο δύσκολο μου είναι …να εντοπίσω ΕΝΑΝ από αυτά τα εξαιρετικά χαρισματικά πλάσματα, που επηρέασε περισσότερο από τους υπόλοιπους το δικό μου ταξίδι στην Τέχνη του Θεάτρου.
Ωστόσο όταν γυρνάω στα πρώτα μου χρόνια ως μαθήτρια στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980 , δεσπόζει η φιγούρα της Μαίρης Αρώνη, όχι μόνο για την απέραντη γοητεία της ως γυναίκα η την ακτινοβολία της ως πρωταγωνίστρια.
Θα θυμάμαι πάντα μια εκθαμβωτική Δασκάλα, όταν το βλέμμα της ακουμπούσε πάνω μας φέροντας μια ποιότητα ,που ο καθένας μας ερμήνευε διαφορετικά, με βάση τις ανασφάλειες η τις βεβαιότητες της νεότητας μας. Άλλοτε συγκρατημένα τρυφερό, άλλοτε ανεπιτήδευτα αυστηρό και κάποτε ενθαρρυντικό και σκληρό ταυτόχρονα, δεν υποχωρούσε ποτέ πριν πάρει από εμάς, το ΑΠΟΛΥΤΟ των δυνάμεων μας.
Κάθε της κίνηση ήταν θεατρική πράξη! Ο τρόπος που άναβε ένα τσιγάρο η σταύρωνε τα υπέροχα πόδια της, ο τρόπος που έσκαγε ένα χαμόγελο όταν κάτι της άρεσε, η απογοήτευση της όταν κουραζόμασταν, ενώ εκείνη άντεχε όσο όλοι μαζί εμείς και ακόμα περισσότερο.
Προσωπικά μου έδειξε… πώς να μην εγκαταλείπω ποτέ την δοκιμασία της καθημερινής δημιουργίας, πώς να μην αφήνομαι στις αδυναμίες μου η την υπερευαισθησία μου, πώς να μάχομαι ακόμα και μπροστά στην έπαρση «των θεών της τέχνης μας». Εντέλει απελευθέρωσε ένα δυνατό κορίτσι, που κρυβόταν συνεχώς με επιφύλαξη από τον ίδιο του τον εαυτό . Με τον πιο εύγλωττο τρόπο με οδηγίες η και χωρίς, μου έδειξε πώς να περιπλανιέμαι όλο και πιο ψηλά κι απόμακρα, χωρίς το δέος να με καταβάλει. Να ακροβατώ με αγωνία αλλά και ελευθερία.
Θα την ευγνωμονώ όσο ζω για ό,τι ενστάλαξε στην νεανική μου ψυχή, γιατί όλα αυτά που γενναιόδωρα μου χάρισε, ήταν το καταφύγιο μου κάθε στιγμή που δείλιαζα η τρόμαζα, μπροστά σε ένα ρόλο όλα αυτά τα χρόνια.
Ευχαριστώ πανέμορφη γυναίκα! Ευχαριστώ που σε συνάντησα αγαπημένη όλων μας! Ήσουν πάντα το ίνδαλμα μου!»
