Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Είναι συγκλονιστική στους ρόλους που παίζει. Στην Ναταλία Τσαλίκη συνυπάρχουν παιδεία, ήθος, ευαισθησία.
Σαράντα χρόνια είναι μεγάλη η απόσταση από όταν παρακολουθούσα ως ακροάτρια μαθήματα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Όμως, στα αποθέματα της μνήμης μου παραμένουν οι σπινθήρες του ταλέντου της, της άοκνης προσπάθειάς της υπό την καθοδήγηση κορυφαίων δασκάλων.
Όμως, και όλοι οι ρόλοι της, συνήθως απαιτητικοί, την παρακολουθώ επί δεκαετίες, έχουν αυτό το ασίγαστο πάθος, την αφοσίωση και την αγάπη της στο θέατρο.
«Οι επιρροές μου ξεκινούν από παλιά. Αναφέρω, φυσικά, τις καλές..
Καταρχάς, ο πατέρας μου. Με επηρέασε, μ’ έναν τρόπο που δεν μου ήταν ποτέ προφανής, αλλά ήταν καθοριστικός. Μοιάζαμε. Η, στην πορεία, εγώ του έμοιασα. Είναι πολύπλοκα και αθέατα πράγματα αυτά.
Ήταν ένας άνθρωπος ευρείας μόρφωσης, sui generis, με ανήσυχο και τυχοδιωκτικό πνεύμα. Δεν θα ξεχάσω τις φορές που, καθισμένοι στην κουζίνα του σπιτιού, με ένα ποτήρι κρασί [ρετσίνα τότε] και λίγο μεζέ, συζητούσαμε με τις ώρες για θέματα κοινωνικά, ιδεολογικά, αστρολογικά, μεταφυσικά…
Ήταν μετά, ο διευθυντής του σχολείου μου. Ο υπέροχος Γιάννης Νούσιας. Με αγαπούσε σαν παιδί του και τον αγαπούσα. Ήταν διευθυντής της χορωδίας του σχολείου, στην οποία συμμετείχα πάνω από δέκα χρόνια, και ήταν ό,τι ωραιότερο έχω να θυμάμαι από το σχολείο…
Γοητεύτηκα στο Πανεπιστήμιο -πώς αλλιώς-, από την τρομερή φουρνιά των καθηγητών μου, τον Γ. Σαββίδη, Δημ. Μαρωνίτη, Μανόλη Ανδρόνικο. Μου άνοιξαν το μυαλό με έναν καινούργιο, πρωτόφαντο τρόπο.
Έπειτα ήταν η Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Δεν θα αναφέρω κάποιον δάσκαλο. Παρ΄ όλο που ξεχώριζα τον Στέλιο Βόκοβιτς για την φυσικότητα, την αμεσότητα και τον μοντέρνο τρόπο που δίδασκε το μάθημα, καθώς και τον Μήτσο Λυγίζο, γιατί πιστεύω ότι με κατηύθυνε πιο σωστά από όλους. Θα πω μόνον, ότι στη Σχολή, ανακάλυψα τον χώρο μέσα στον οποίο ένοιωσα ότι μπορώ να ανήκω. Έναν χώρο, που μετά από χρόνια αναζήτησης, ήταν σαν να με ‘’περίμενε’’.
Αυτές ήσαν οι επιρροές μου, και φυσικά δεν θα αναφερθώ στις δύο πιο σημαντικές της ζωής μου, πού είναι βέβαια ο άντρας μου και η κόρη μου. Ο καθένας τους, με βοήθησε να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, σε ένα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ».
