Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Γνώρισα την Λουκία στην παράσταση «Οι τρεις γυναίκες» σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Γουίλσον, με άλλες δύο πρωταγωνίστριες τη Ρένη Πιττακή και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Με εντυπωσίασε η πειθαρχία τους και η πίστη. Σημαντικές αξίες πέρα από το ταλέντο και την εξέλιξη ενός ηθοποιού.
Στη Λουκία θαυμάζεις τη σεμνότητα, την απλότητα, το δόσιμο στην πίστη όπως μου είχε πει κι η ίδια κάποτε. Αυτή την εμπνέει. Έτσι, δημιουργεί πάντα αριστουργήματα όπως και τη φετινή «Ηλέκτρα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου.
«Η πρόσκληση/ πρόκληση στο θέατρο είναι ένα απ’ τα μεγαλύτερα κεφάλαια που ένας ηθοποιός πρέπει να εξασκήσει και να εξερευνήσει, πώς δηλαδή προκαλείς τον εαυτό σου και τους άλλους με διάφορους τρόπους, στους ατελείωτους δρόμους που τα κείμενα σου ανοίγουν, ανατρέποντας κάθε φορά με μανία αυτά που ξέρεις. Αυτά που νομίζεις ότι κατέχεις, ξεκινώντας κάθε φορά από την αρχή, και προσκαλώντας ,έπειτα τους θεατές να γίνουν κοινωνοί αυτής της στιγμής, να τους ξεσηκώσεις απ’ το κάθισμα, να προσευχηθείς, μπας και γίνει αυτό που λέμε ανταλλαγή, το μεγαλύτερο δώρο της θεατρικής πράξης. Σπάνιο αλλά όταν συμβαίνει αναντικατάστατο.
Ο Δημήτρης Οικονόμου ήταν μετρ αυτής της διαδικασίας και το πολυτιμότερο ,αν ήσουν ανοιχτός μπορούσε να στη διδάξει στην σχολή, στο θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, όπου είχα την τύχη να τον έχω δάσκαλο. Τον αποκαλούσα «μάγο». Μιλούσε συνέχεια για το «θαύμα» του θεάτρου, και ότι για να το προκαλέσεις χρειάζεται και αυτό, όπως όλα, τεχνική. Τότε στα 18 μου δε ξέρω πόσο καταλάβαινα απ’ όλα αυτά. Κατέγραφα όμως τα πάντα από αυτά που έλεγε.
Θυμάμαι όμως, να ταράζεται το είναι μου, να εμπνέεται η ψυχή μου, να θέλω να δοκιμάσω ,να ενδυναμώνεται η αγάπη μου για το θέατρο, να βρίσκω τον λόγο που θέλω να ασχοληθώ με αυτό, να βρίσκω τον πυρήνα μου, το κέντρο. Να ψάχνω είτε μόνη μου είτε μαζί του τρόπους που προκαλείς και προσκαλείς το «θαύμα». Είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι που έχουν αυτήν την πνευματικότητα που είχε ο Δημήτρης, που είναι πέρα από το ταλέντο, την εμπειρία και την μεταδοτικότητα.
Υπήρξε η πιο φωτεινή παρουσία στη ζωή μου παρόλο που φλέρταρε με μανία με το σκοτάδι. Νιώθω τρομερά τυχερή που τον συνάντησα, μου λείπει που δεν είναι εδώ να δει πόσο προσπαθώ να κρατήσω ζωντανή μια πίστη σε κάτι που δεν ορίζεται αλλά ανακαλύπτεται συνεχώς. Έχω πάντα τις σημειώσεις που κρατούσα στα μαθήματά του, μαζί μου. Σε κάθε παράσταση, ανατρέχω σε αυτές και είναι το φυλαχτό μου».
