Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Ο Γιάννης Σαρακατσάνης, ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, προσπαθεί να ενώσει δημιουργικά τις ιδιότητες αυτές όπως και τις γνώσεις του στη θεατρική του πορεία. Δηλώνει βιβλιοφάγος. Πιστεύει ότι είναι ωραία η τεχνολογική εξέλιξη αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τον ρόλο του βιβλίου.
«Είχα έναν δάσκαλο στη δραματική σχολή στην Αθήνα. Αυτός με έβαλε να καταλάβω τι είναι θέατρο, ότι πρέπει να διαβάσω φιλοσοφία για να παίξω. Ήταν πολύ σκληρός στο πόσο αληθινοί πρέπει να είμαστε, στα κριτήρια που πρέπει να έχουμε. Επειδή ήταν δύσκολος άνθρωπος δεν αναφέρω το όνομά του. Αναγκάστηκα γι’ αυτό να φύγω μετά το δεύτερο έτος από την σχολή και πήγα στην Αγγλία.
Εκεί συνάντησα έναν καταπληκτικό δάσκαλο, τον Ρον Ιστ. Καναδός. Εγώ εκεί σπούδασα σωματικό θέατρο. Έχοντας κάνει πολλά χρόνια ερασιτεχνικό θέατρο στο σχολείο και στο Πανεπιστήμιο, δύο χρόνια στη Σχολή και όντας πια 27 χρονών, με ανάγκη να δημιουργήσω, πέτυχα αυτόν τον άνθρωπο ο οποίος μας έμαθε σε εκείνη τη σχολή, πώς να γίνουμε δημιουργοί. Πώς να καταλάβουμε ότι σαν ηθοποιοί δεν είμαστε μόνο άδεια σακιά που θα τα γεμίσει ο σκηνοθέτης αλλά ότι έχουμε άποψη. Μας έμαθε να αγαπήσουμε τη μανιέρα μας. Μας είπε: «Μέσα από τη μανιέρα σου θα γίνει ορατός, αυτή θα δείξεις στην ακρόαση ώστε να σε πάρει ο σκηνοθέτης αν του κάνει αυτό που είσαι. Και η μανιέρα σου θα εξελιχθεί όσο εξελίσσεσαι κι εσύ και θα μεγαλώσεις». Έτσι γύρισα στην Ελλάδα με διάθεση να φτιάξω, να γράψω, να σκηνοθετήσω. Έτσι κατάφερα να δημιουργήσω ομάδα και να κάνω θέατρο.
Και φυσικά επειδή πιστεύω ότι πάντα μαθαίνουμε, ένας από τους πιο πρόσφατους δασκάλους που μου έμαθε πολλά είναι ο Γρηγόρης Βαλτινός. Δεν το λέω για να τον κολακέψω – καλά θέλω να τον κολακέψω γιατί τον αγαπάω – αλλά πραγματικά η εμπειρία μου μαζί του ήταν ένα μάθημα θεάτρου, ζωής και επαγγελματισμού».
