Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου – Είναι γνωστές οι επιδόσεις της Ελένης Κοκκίδου στο θέατρο και στην τηλεόραση. Ανεπανάληπτες οι ερμηνείες της. Δεν προσεγγίζει ένα έργο μόνο από τη φύση, την υπόθεση του δημιουργού αλλά παρεμβάλλονται ο πλούτος των εμπειριών της, η αισθητική της άποψη, προχωρεί στα πρόσωπα, τα αναλύει. Έτσι, φθάνουμε σε μία αποκάλυψη.
Την Κυριακή 13 Ιουλίου θα τιμήσουμε με επιμνημόσυνη δέηση τον μεγάλο δημιουργό και ίνδαλμά της Βασίλη Παπαβασιλείου. Με αφορμή αυτό, μας μίλησε για τον ίδιο:
«Είχα την τύχη να γνωρίσω στη ζωή μου κάποιους Φωτεινούς δασκάλους που μου έδειξαν το δρόμο του Υψηλού και του Ακριβού. Η κομβική συνάντηση όμως της θεατρικής μου ζωής ήταν με τον Βασίλη Παπαβασιλείου.
Είχα δει την παράστασή του «Ζουβέ-Ελβίρα» που μας έφερε σε επαφή με τον ευρωπαϊκό θεατρικό πολιτισμό – είχε μόλις ιδρύσει τον θίασο «Εποχή»- και άρχισα να τον αναζητώ. Τελικά συνεργαστήκαμε πρώτη φορά στην «Κληρονομιά» του Μαριβώ και ήμουν 28 χρονών.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις πρόβες στο σπίτι του, ήμασταν έξι ηθοποιοί παρόμοιας ηλικίας, κοινών αναζητήσεων, κοινής αισθητικής και ηθικής. Μας έδειξε τι σημαίνει η ομαδική δουλειά, ο σεβασμός προς τον άλλον, η συνεργασία, η άμιλλα και η ευθύνη για ένα Υψηλό αποτέλεσμα.
Μας μιλούσε για την ύπαρξη μας στη σκηνή πάντα με πολιτικούς όρους και όρους ομαδικού αθλήματος. Τα παραδείγματα του αφορούσαν πάντα το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ!
Μας δίδασκε την ευλογία της συνύπαρξης και την ευθύνη που έχει ο ένας για τον άλλον για να φτάσουμε όλοι μαζί σε ένα αποτέλεσμα που θα συγκινήσει τον θεατή και θα τον κάνει συνένοχο. Μας έλεγε ότι ο θεατής πρέπει να βρεθεί σε μία άλλη κατάσταση, διαφορετική από αυτήν που είχε πριν μπει στο θέατρο. Να δημιουργήσει δηλαδή μέσω ημών έναν καινούργιο εαυτό, να μεταμορφωθεί. Να του δημιουργήσουμε μια ρωγμή.
Αυτό προϋποθέτει ότι βγαίνοντας στη σκηνή ο ηθοποιός πρέπει πάντα να έχει «κάτι να πει», ως δημόσιο πρόσωπο. Γι’ αυτό τον λόγο, ηθοποιός γίνεσαι μετά από χρόνια. Χρειάζεται εμπειρία προσωπικής αλλά και σκηνικής ζωής. Έτσι γίνεσαι συγκρουσιακός. Αν δεν υπάρχει σύγκρουση, δεν υπάρχει θεατρική πράξη. Το θέατρο είναι Αγών.
Ζητούσε από εμάς να γίνουμε ισχυρές προσωπικότητες που να φτάσουν στο σημείο να συνδιαλέγονται με τον σκηνοθέτη στο ίδιο επίπεδο. Άρα είχε μεγάλη σημασία το πως θα μεγαλώναμε μαζί με την τέχνη μας και πως θα κτίζαμε την δική μας «φωνή», το δικό μας ισχυρό και φωτεινό εκτόπισμα. Να μην είμαστε σοβαροφανείς στη σκηνή και να μην φοβόμαστε το γελοίο της ανθρώπινης ύπαρξης μας. Μ’ αυτό θα συνδεθεί ο θεατής.
Ποιος θα μπορούσε λοιπόν να είναι ο πιο σημαντικός δάσκαλος στη ζωή ενός ηθοποιού; Είμαι τυχερή που τον γνώρισα. Θα είναι πάντα ο φάρος στον οποίον θα λογοδοτώ».
