Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Η Αιμιλία Υψηλάντη πάντα ξεχωρίζει. Είναι χαρισματική και δυναμική. Ευαίσθητη και τρυφερή. Υπηρετεί πολλές δεκαετίες το θέατρο και θεωρεί ευλογημένα τα παιδικά της χρόνια στην Αμαλιάδα, γιατί οι δύο γονείς της, που ήταν εκπαιδευτικοί (θεολόγος ο πατέρας, δασκάλα η μητέρα) της έδωσαν σωστές βάσεις στη ζωή και αγάπη για την τέχνη.
«Δάσκαλος. Η λέξη φέρνει μνήμες παλιές και πρόσφατες εμπειρίες.
Στα παιδικά μου χρόνια στην Αμαλιάδα, δάσκαλος ήταν μια ψηλόλιγνη μαυροντυμένη με ένα μακρύ παλτό όλη τη σχολική χρονιά φιγούρα. Μου κινούσε την περιέργεια. Όταν ρώτησα μου είπαν ότι ήταν φτωχός, φτωχός δάσκαλος, γιατί είχε πολλά παιδιά που ζούσαν μόνο από τον μισθό του και το παλτό του, που το φορούσε με αξιοπρέπεια και ας ήταν πολυχρησιμοποιημένο ήταν από την ΟΥΝΡΑ. Ήταν δεκαετία του 40.
Δάσκαλος. Άκουσα τη λέξη πολλές φορές πρόσφατα από τριαντάρηδες και σαραντάρηδες. Στο Σκεπαστό της Αιγιαλείας. Σε μία ερασιτεχνική παράσταση του πολιτιστικού συλλόγου. Ο δάσκαλος ήταν ο Κώστας Κλάγκος. Μια ευγενική ψηλόλιγνη φιγούρα. Τον γνώρισα. Φιλόλογος. Χρόνια στο Αίγιο και λίγο στην Ακράτα. Παθιασμένος με το θέατρο. Έχει διδάξει δεκάδες ερασιτέχνες και όπως μου είπε αυτή ήταν η 176η παράσταση του! Όλο του το χρόνο, κυρίως μετά της συνταξιοδότηση του εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, τον αφιερώνει καθοδηγώντας ερασιτεχνικές ομάδες στο ανέβασμα παραστάσεων και βέβαια το κάνει αφιλοκερδώς. Τον θαύμασα.
Στην παράσταση που είδα στο Σκεπαστό δίπλα μου καθόταν μια όμορφη κοπέλα, η Χριστίνα. Τη ρώτησα σε ποια τάξη πηγαίνει και τι ήθελε να γίνει. Πηγαίνει στη δευτέρα λυκείου και μου είπε οτι θέλει να γίνει δασκάλα γιατί αγαπάει πολύ τα παιδιά. Αγαπάει πολύ τα παιδιά. Ήταν σαν να ακούω τη μάνα μου. Δασκάλα και αυτή.
Ακόμα συναντάω στο δρόμο μαθήτριες της που σταματάνε να μου μιλήσουν πόσο τη θυμούνται.
Να σε θυμούνται. Για όσα τους έμαθες. Για το πόσο σε βοήθησαν να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Αυτός είναι ο δάσκαλος.
Και οι δικοί μου δάσκαλοι; Θυμάμαι πολλούς. Όλοι κάτι μου έδωσαν. Δάσκαλοι μου όμως πραγματικοί ήταν ο Τολστόι, ο Ντοστογιέφσκι, ο Ουγκώ, ο Μπαλζάκ και μια πλημμυρίδα από ονόματα με χιλιάδες τυπωμένες σελίδες».
