Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Η κουβέντα με τον συγγραφέα Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη είναι πάντα γόνιμη. Θαύμασα πολύ το κείμενό του «Εγώ, μια δούλα», διασκευή της Εκάβης του Ευριπίδη.
Δεν είναι εύκολο να διασκευάσεις κείμενο ενός αρχαίου συγγραφέα και να το προσαρμόσεις στη σημερινή πραγματικότητα. Χρειάζεται ταλέντο, γνώση και παιδεία. Του τα έδωσαν οι δάσκαλοί του.
«Στη δραματική σχολή Βεάκη που τελείωσα είχα καθηγητή έναν δάσκαλο που δεν είναι πια στη ζωή, και τα τρία έτη. Βοήθησε όλη την τάξη και εμένα ιδιαίτερα να συνδεθούμε μαζί του. Τον έλεγαν Βάσο Ανδρονίδη. Ήταν ένας εξαιρετικός δάσκαλος πέρα από την υποκριτική που μας δίδασκε και μας έδωσε τα πρώτα φώτα.
Ήταν ένα πρότυπο κι ένα παράδειγμα ανθρώπου η παρουσία του οποίου μέχρι και τώρα είναι κάτι σαν φάρος. Πάντα σκέφτομαι τι θα έλεγε ο Βάσος σε μια τέτοια κατάσταση. Τι θα σκεφτόταν, πώς θα απαντούσε, πώς θα αντιδρούσε αν εμπλεκόταν σε κάτι, παρόμοιο με αυτή που ζω τώρα.
Αυτό νομίζω είναι το σημαντικό του δασκάλου, να μην κρατάς ίσως συγκεκριμένα πράγματα που σου είπε αλλά να έχεις αφομοιώσει την ουσία όλου του προσώπου, να σε έχει σφραγίσει.
Ήθελε να είναι σε τρέχοντα πράγματα της επικαιρότητας. Κάπουε ήταν θέμα τότε το αίσθημα Δήμητρας Λιάνη – Ανδρέα Παπανδρέου. Όλο αυτό που είχε γίνει ένα διάστημα στην «Αυριανή» και θυμάμαι με πόσο δίκαιο τρόπο ήθελε να χειριστεί το θέμα και να πει τη γνώμη του, πού άρχιζε η ανθρωποφαγία, πού γινόταν η παραβίαση της ηθικής στην ουσία της τέλος πάντων.
Πάλευε να βρει πάντα το δίκιο, με τον δικό του αξιακό κώδικα που εγώ τον έχω πάρα πολύ ψηλά».
