Επιμέλεια: Εύα Νικολαΐδου
Η Ηρώ Μουκίου είναι γενναιόδωρη. Παντού. Στην τέχνη, στους ανθρώπους, στους φίλους, στα συναισθήματα. Στη «Φαίδρα» την πρωτογνώρισα, όπου έπαιζε τόσο ποιητικά, ερωτικά, δυνατά τον ρόλο, μ’ εκείνο το κόκκινο φόρεμα, γεμάτο φλόγα και πάθος. Θα μου μείνει αξέχαστη.
Και στο σήριαλ «Άγιος Έρωτας», όσες φορές την παρακολουθώ, ανακαλύπτω ότι περιστρέφεται η ερμηνεία της σε συναισθηματικές περιπέτειες. Την κυνηγούν αυτοί οι ρόλοι.
Η Ηρώ έχει μια δημιουργική δύναμη όπου τα συνταιριάζει όλα.
Μερικοί άνθρωποι από τον χώρο της τέχνης τη συγκινούν, την εμπνέουν και τη βοήθησαν να εξελιχθεί. Ανάμεσά τους και ο μέντοράς της, Κώστας Καζάκος.
«Πολλές φορές οι δάσκαλοι που έχουμε στη σχολή , μπορεί να μην αποτελούν πάντα έμπνευση για τους μαθητές τους. Αντιθέτως πολλοί είναι εκείνοι που μας ενέπνευσαν αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους πάνω μας κατά τη διάρκεια της πορείας μας . Οι δικοί μου δάσκαλοι στη σχολή ήταν σπουδαίοι και πραγματικά είχα να μάθω πολλά από αυτούς .
Όμως θα ήθελα να σταθώ στον δάσκαλο, στον μέντορα , στην πηγή φωτός από όπου αντλούσα εδώ και 20 χρόνια γνώση και έμπνευση . Αυτός ήταν ο Κώστας Καζάκος. Είχαμε μια τυπική επαφή μέσα στο χώρο, μιλούσαμε, έβλεπα όλες τις παραστάσεις του. Όμως τον γνώρισα ουσιαστικά πριν από 21 χρόνια, ως καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας (θεσσαλικό θέατρο) όταν τον κάλεσα να καταθέσουμε πρόταση στο φεστιβάλ Επιδαύρου.
Του ζήτησα να μου πει τι θα ήθελε εκείνος να παίξει ή να σκηνοθετήσει. Μου πρότεινε να παίξει και να συνσκηνοθετήσει με τον Σοφοκλή Πέππα τον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου. Η παράσταση παίχτηκε στην Επίδαυρο το 2005 με μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησε μια μεγάλη περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο και σε όλο αυτό το διάστημα άμεσης πνευματικής επαφής μαζί του, συντελέστηκε μέσα μου μια τεράστια ωρίμανση.
Άνθρωπος με ανησυχίες και προβληματισμούς και εκτός τέχνης που προσπαθούσε να ενσωματώσει στην τέχνη του. Ασχολήθηκε σε όλη του τη ζωή με το πολιτικό θέατρο. Άλλωστε το θέατρο δεν μπορεί να μην είναι και πολιτικό. Άνθρωπος ζεστός που ήξερε τη λέξη συγγνώμη ,την λέξη μπράβο και εν τέλει τη συγχώρεση αν κάποιος τον πλήγωνε. Μεταξύ τυριού κ αχλαδιού –η αδυναμία του στο φαγητό γνωστή — λάμβανα και πνευματική τροφή με τις ατελείωτες συζητήσεις μας.
Αργότερα το 2017 είχα την τεράστια τύχη να με σκηνοθετήσει στο θέατρο Καρέζη στο έργο «Ο θάνατος κι η κόρη» του Αριέλ Ντόρφμαν του οποίου μου εμπιστεύτηκε και την μετάφραση. Ένιωθα τις φτερούγες του να με προστατεύουν ,τις οδηγίες του να ρίχνουν φως στα σκοτάδια μου. Μου δίδαξε τον τρόπο να εξελίξω την τεχνική μου, να τολμήσω να συγκρουστώ με τον εαυτό μου , με το κείμενο μου και να οδηγηθώ στην συμπεριφορική δόμηση της ηρωίδας μου.
Δεν άκουσα ποτέ φωνές, υποτιμητικά σχόλια, νεύρα, έπαρση. Και πώς θα μπορούσε αφού ήξερε τι ήθελε από τον εαυτό του και τον ηθοποιό και του ήταν τόσο εύκολο να στο εμφυτεύσει σαν τσιπάκι. Δεν ασκούσε πίεση γιατί γνώριζε καλά ότι υπό πίεση αδρανούν πολλοί ηθοποιοί.
Μιλούσε και σώπαινε για να σου δώσει χρόνο να μεταβολίσεις τα λεγόμενα του. Πόσο σπουδαία η σιωπή του! Η σκέψη του, που προσπαθούσα να διαβάσω, από τον τρόπο που κοιτούσε όταν σκεφτόταν και σώπαινε. Επιθυμούσε μια μεγάλη οικογένεια και την έφτιαξε με την Τζένη Κόλλια στο πλευρό του. Με ενέταξαν και μένα μέσα σ’ αυτήν την οικογένεια και παραμένω εκεί….
Ήξερε να δίνει απλόχερα…Ακόμη και το ίδιο του το σώμα το δώρισε στην επιστήμη.
Ένας δωρητής μέχρι το τέλος!»
