Από το 2023 είχε να πατήσει το πόδι του στο Μαξίμου ο αρχιεπίσκοπος. Τότε που μαζί με τον Μητσοτάκη συζήτησαν και συμφώνησαν για τη μεγάλη επένδυση της Εκκλησίας στο Σχιστό. Τότε, που όπως θα θυμούνται οι επιμελείς αναγνώστες του Ημεροδρόμου, συμφώνησαν για την αξιοποίηση μιας έκτασης 3.000 στρεμμάτων ιδιοκτησίας της Εκκλησίας με τη δημιουργία τεράστιων εγκαταστάσεων logistics. Τότε, λοιπόν,  η υπόθεση δεν προχώρησε γιατί απλά όλη αυτή η έκταση είναι προστατευμένη («απολύτου προστασίας») καθότι δασική και με τη βούλα του νόμου που αποτυπώνεται και στους επίσημους δασικούς χάρτες και θα τους έπαιρνε ο κόσμος με τις πέτρες τους κυβερνητικούς και το φραγγέλιο τους παπάδες.

Μεσολάβησε και ο νόμος για τα ομόφυλα ζευγάρια και έτσι για καιρό δεν υπήρχε το κατάλληλο κλίμα για μια κουβέντα για τις σχέσεις και τις εκκρεμότητες μεταξύ των δύο πλευρών και κυρίως για το ζήτημα της λεγόμενης «αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας».

Συμφωνία win-win

Όμως με την πάροδο του χρόνου οι γωνίες λειάνθηκαν και έγινε δυνατή τη Δευτέρα μια ακόμη συμφωνία, τέτοια που να ικανοποιεί και τις δυο πλευρές (μη ξεχνάμε άλλωστε ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ήδη λύσει το μισθολογικό θέμα και των οργανικών θέσεων των κληρικών). Βοήθησε και η συγκυρία με την τεράστια στεγαστική κρίση που χτυπάει τη χώρα και οι δυο πλευρές βρήκαν την ευκαιρία να δώσουν δείγματα κοινωνικής ευαισθησίας , με το αζημίωτο βέβαια αμφοτέρων. Με άλλα λόγια μια συμφωνία win-win, όπως έλεγαν χαρακτηριστικά στελέχη και από τις δυο μεριές. Και για να το κάνουμε λιανά:

H Eκκλησία θα δώσει στο κράτος αναξιοποίητα οικόπεδα ιδιοκτησίας της με το ανάλογο «οικονομικό αντίκρυσμα» (γιατί στον κόσμο σήμερα τίποτα δεν δίνεται δωρεάν) και σ’ αυτά θα χτίσει το κράτος, όπως λένε τουλάχιστον οι κυβερνητικοί, φτηνές λαϊκές κατοικίες («κοινωνικές κατοικίες» θα τις βαφτίσουν), κυρίως για νέα ζευγάρια και φοιτητικές εστίες για τους χιλιάδες φοιτητές που οι οικογένειές τους στενάζουν από τα πανάκριβα ενοίκια. Οι λεπτομέρειες αυτής της συμφωνίας τεχνικές, οικονομικές, νομικές κ.λπ. θα συζητηθούν στο επόμενο διάστημα από επιτροπή τα μέλη της οποίας θα ορίσουν οι δυο πλευρές.

Προσοχή: Μη νομίσει κανείς πως όταν μιλάμε για αναξιοποίητα εκκλησιαστικά ακίνητα εννοούμε αυτά της παραλιακής ζώνης, όπως στη Βουλιαγμένη. Αυτά δεν είναι για την πλέμπα. Η «αξιοποίησή» τους προχωράει, μετά και την υποχώρηση των νεοδημοκρατών δημάρχων, αλλά στην περίπτωσή τους μιλάμε για μπίζνες με άλλα βαλάντια και «επενδύσεις» — ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε με τα τελευταία στοιχεία προσεχώς.

Διαβεβαίωση Μητσοτάκη για σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας

Μαζί με τις «οικονομικές εκκρεμότητες» κουβέντιασαν και για την συνταγματική αναθεώρηση που είναι «επί θύραις» και ειδικότερα την αναθεώρηση της παραγράφου 5 του άρθρου 16 που απαγορεύει την ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση, έτσι ώστε και με τη βούλα του Συντάγματος να γεμίσει η Ελλάδα ιδιωτικά κολλέγια που «Κύριος οίδε» τι εκπαίδευση θα παρέχουν. Βεβαίως αυτό ουδόλως ενδιαφέρει τις εκκλησιαστικές κορυφές. Τους μητροπολίτες τους νοιάζει να φυλάξουν τα δικά τους τα προνόμια. Να διατηρήσουν δηλαδή τον κυρίαρχο ρόλο τους, συνταγματικά κατοχυρωμένο (προοίμιο Συντάγματος, άρθρο 3, παράγραφος 2 του άρθρου 16 για την ανάπτυξη θρησκευτικής συνείδησης κ.λπ.).

Και σ’ αυτό το ζήτημα ο Μητσοτάκης ήταν κατηγορηματικός. Στις προτάσεις που θα κάνει δεν πρόκειται να περιληφθεί καμιά διάταξη που θα φέρει αλλαγές στις σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας και θα αποδυναμώνει το ρόλο της δεύτερης. Άλλωστε γιατί να το κάνει, αφού σ’ αυτό το ζήτημα όλα τα κόμματα της Βουλής, με τιμητική εξαίρεση το ΚΚΕ, ομονοούν; ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ βολεύονται με τη δικολαβική  θεωρία των «διακριτών ρόλων» του Ευαγγελ(ί)ου Βενιζέλου. Οι της Νέας Αριστεράς κάτι ψελλίζουν σκόρπια από δω κι από κει, αλλά ποιός να τους πιστέψει, αφού την υπόθεση την πούλησαν και αυτοί πριν ακόμη το 2015 και την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου; Ο Βελόπουλος των κηραλοιφών, του ελληνοχριστιανισμού  και των επιστολών του Ιησού ή ο Νατσιός του «πατρίς θρησκεία οικογένεια» (ύπαγε οπίσω τους Σατανά); Ά, μένει και ο Κασσελάκης που κατά καιρούς πετάει και μια μπαρούφα περί χωρισμού Κράτους- Εκκλησίας μαζί με την αφήγηση για τον σταυρό που σχηματίστηκε στην κολυμπήθρα από λάδι, όταν τον βαφτίζανε. Αυτός δεν μετράει, όχι μόνο γιατί ακόμη δεν έχει κοινοβουλευτική ομάδα, αλλά κυρίως γιατί μέχρι να καταλάβει τί σημαίνει χωρισμός, θα έχει ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του και θα γυρίσει στα μαγικά και φίνα ακρογιάλια του Μαϊάμι. Τούτων δοθέντων (που γράφαμε παλιά την εποχή του χειρόγραφου στις εφημερίδες) μόλις αρχίσει η διαδικασία, το ΚΚΕ θα επαναφέρει την πρότασή του, θα απορριφθεί (είτε ανοιχτά είτε κυρίως δια της αποσιώπησης) κι έτσι για μια ακόμη φορά θα μείνει σε εκκρεμότητα μια σημαντική (προσοχή αστική, όχι σοσιαλιστική) μεταρρύθμιση η πραγματοποίηση της οποίας εκκρεμεί από τις αρχές του 20ου αιώνα και βρισκόμαστε αισίως στο τέλος του πρώτου τέταρτου του 21ου …