Η βουλγαρική κυβέρνηση δεν κρύφτηκε. Ήθελε να θέσει τη χώρα στην πολεμική υπηρεσία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και το έκανε όσο πιο επίσημα γινόταν: με ψηφοφορία στη Βουλή. Με 136 ψήφους υπέρ, εγκρίθηκε η ανάπτυξη έως οκτώ αμερικανικών αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού KC-135 και 250 στρατιωτικών στη βάση Μπέζμερ. Στόχος; Ασφαλώς η διευκόλυνση των αμερικανικών επιχειρήσεων στον πόλεμο του Ιράν – παρά τις αυστηρές προειδοποιήσεις της Τεχεράνης. Αμερικανοτσολιάδες και ΝΑΤΟτσολιάδες το δίχως άλλο.
Υπάρχει, όμως, μια χώρα που δεν μπορεί να τη συναγωνιστεί κανείς σε αυτές τις δύο κατηγορίες. Η Ελλάδα του Μητσοτάκη κι όλων των προηγούμενων σαν τον Μητσοτάκη.
Στην Ελλάδα, βλέπετε, τέτοιες αποφάσεις δεν χρειάζεται να φτάνουν ποτέ στη Βουλή. Οι εξηγήσεις ενώπιον του ελληνικού λαού είναι περιττές. Η Σούδα είναι διαθέσιμη για τις αμερικανικές επιχειρήσεις σαν να αποτελεί προέκταση του αμερικανικού στρατιωτικού σχεδιασμού και όχι ελληνικό έδαφος.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν αισθάνεται καν την ανάγκη να ζητήσει την έγκριση της Βουλής. Συμπεριφέρεται λες και η παραχώρηση στρατιωτικών διευκολύνσεων σε μια εμπόλεμη σύγκρουση αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση της χώρας και όχι επιλογή με σοβαρές συνέπειες.
Εδώ και δεκαετίες, οι ελληνικές κυβερνήσεις αγνοούν επιδεικτικά τη δημοκρατική υποχρέωσή τους να ζητήσουν πολιτική νομιμοποίηση ή να λογοδοτήσουν για τόσο κρίσιμες αποφάσεις. Κάπως έτσι, η Σούδα κατέστη πυρήνας της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ελλάδα, ενώ αξιοποιώντας το πλαίσιο της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδας–ΗΠΑ, παρέχεται η δυνατότητα χρήσης και άλλων ελληνικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων – από τη Λάρισα και το Στεφανοβίκειο μέχρι την Αλεξανδρούπολη και τον Βόλο.
Η Αθήνα έχει ήδη αναπτύξει μέσα αεράμυνας και αεροπορικής επιτήρησης για την ενίσχυση της βουλγαρικής αντιβαλλιστικής προστασίας στο πλαίσιο των ΝΑΤΟϊκών της υποχρεώσεων. Ο λόγος; Ασφαλώς, οι φόβοι επέκτασης της σύγκρουσης με το Ιράν, μετά την απόφαση του βουλγαρικού κοινοβουλίου.
Η ελληνική κυβέρνηση επιμένει πως «δεν εμπλέκεται». Πώς αλλιώς, όμως, περιγράφεται η συνθήκη κατά την οποία μία χώρα όχι μόνο διαθέτει τις στρατιωτικές της υποδομές στις αμερικανικές επιχειρήσεις, αλλά αναλαμβάνει και μέρος της αεράμυνας ενός κράτους το οποίο η Τεχεράνη προειδοποιεί πως καθίσταται συμμέτοχο, αν όχι ως εμπλοκή;
Το αφήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη περί «μη εμπλοκής» είναι πρόδηλα ψευδές. Περί «μη εμπλοκής» μιλούσε και για την γενοκτονία στη Γάζα, όσο έκανε πλάτες στα σχέδια κράτους-δολοφόνου και του πρωθυπουργού του.
Αν η ίδια η ελληνική κυβέρνηση έκρινε ότι η κατάσταση είναι τόσο σοβαρή ώστε να αναπτύξει μέσα για την προστασία του βουλγαρικού εναέριου χώρου, τότε με ποια λογική υποστηρίζει ότι η Ελλάδα παραμένει εκτός της κρίσης;
Αν αυτό δεν είναι εμπλοκή, τότε η λέξη έχει χάσει το νόημά της.
Και εδώ ανακύπτει ένα αμείλικτο για την κυβέρνηση ερώτημα: Αν η βουλγαρική εμπλοκή θεωρείται αρκετή ώστε να προκαλεί ανησυχία για την ασφάλεια της χώρας, γιατί η ελληνική κυβέρνηση επιμένει ότι η Ελλάδα δεν διατρέχει αντίστοιχο κίνδυνο;
Η γεωγραφία, η στρατηγική και η ίδια η λογική έρχονται σε αντίθεση με τις κυβερνητικές δηλώσεις περί «μη εμπλοκής». Οι στόχοι δεν επιλέγονται βάσει των δηλώσεων. Επιλέγονται με βάση τη στρατιωτική τους αξία: αεροπορικές βάσεις, λιμάνια, κέντρα διοίκησης και εγκαταστάσεις ανεφοδιασμού βρίσκονται πάντοτε στην κορυφή της λίστας. Και η Σούδα δεν είναι μια οποιαδήποτε στρατιωτική εγκατάσταση, είναι ένας από τους σημαντικότερους επιχειρησιακούς κόμβους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Οι πύραυλοι δεν σταματούν στα σύνορα της Βουλγαρίας. Αν η εμβέλειά τους καλύπτει βουλγαρικούς στόχους, καλύπτει και ελληνικούς.
Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η Ελλάδα βρίσκεται εντός εμβέλειας, αλλά μέχρι που μπορεί να φτάσει ο αμερικανοτσολιαδισμός τους ώστε να εξακολουθούν να συμπεριφέρονται ωσαν ο λαός και ο τόπος να βρίσκονταν εκτός κινδύνου.
