Ισχυρή έκρηξη και μεγάλη φωτιά στις εγκαταστάσεις εργοστασίου στα Εξαμίλια Κορινθίας – Εντοπίστηκε ένας νεκρός!
ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2026
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμπεριφέρεται λες και η παραχώρηση στρατιωτικών διευκολύνσεων σε μια εμπόλεμη σύγκρουση αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση της χώρας και όχι επιλογή με σοβαρές συνέπειες.
Ο θάνατος του 20χρονου ανοίγει εκ νέου τη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο το κράτος εκπαιδεύει, ελέγχει και λογοδοτεί για τη χρήση της πιο ακραίας μορφής εξουσίας που διαθέτει, της βίας.
Η γαλλική Δικαιοσύνη ερευνά την ισραηλινή εταιρεία BlackCore ως ύποπτη για τη διεξαγωγή εκστρατείας ξένης παρέμβασης στις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου.
Τρεις γυναικοκτονίες μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Η πολιτεία έχει αποδεχθεί τις δολοφονίες γυναικών ως ένα ανεκτό κοινωνικό κόστος.
Ίσως ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος να μην αποτελεί θρίαμβο της ανθρώπινης προόδου - όπως μας το πλασάρουν - αλλά μνημείο της συλλογικής μας αποτυχίας.
Η ευθύνη παραμένει δυσεύρετο είδος στην ελληνική επικράτεια.
Η κοινωνία φαίνεται πως σοκάρεται περισσότερο από το μακιγιάζ μιας νεκρής γυναίκας παρά από την πιθανότητα ύπαρξης οργανωμένων μηχανισμών κακοποίησης.
Όσο μεγαλύτερη είναι η συγκέντρωση πλούτου, τόσο ισχυρότερη είναι η ικανότητά του να διαμορφώνει τους κανόνες που υποτίθεται ότι τον περιορίζουν.
Για το Τελ Αβίβ, στόχος αυτού του νόμου δεν είναι η τιμωρία. Δεν είναι καν η εκδίκηση. Είναι η εξόντωση των εναπομείναντων Παλαιστινίων στην κατεχόμενη γη τους με κάθε τρόπο.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν χάνει ευκαιρία να υπενθυμίσει στον υπόλοιπο κόσμο ότι αποτελεί «κοινότητα αξιών», βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα … δύσκολο δίλημμα: να καταδικάσει τη δουλεία ή να προστατεύσει την ακρίβεια της νομικής ορολογίας;
Δεν μας σόκαρε ότι ανήλικα κορίτσια κακοποιούνταν συστηματικά. Δεν μας σόκαρε ότι η εκμετάλλευση είχε διάρκεια, οργάνωση και ανθρώπους που κοίταζαν αλλού. Αυτό που μας τάραξε ήταν τα ονόματα.
Η ICE έχει το ελεύθερο να κάνει εφόδους όπου θέλει, να συλλαμβάνει (και εσχάτως να σκοτώνει) όποιον θέλει και να μην λογοδοτεί για την καταφανή καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Έχει ενδιαφέρον να αναζητήσουμε τι πλαίσιο ζωής έχουν χτίσει όλοι αυτοί που κόπτονται για τα αγέννητα παιδιά. Το βλέπει κανείς εύκολα παρατηρώντας τα γεννημένα.
Η Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται πια προσχήματα όπως η πάταξη της διακίνησης ναρκωτικών ή η παράνομη μετανάστευση για να επιτεθεί σε μία χώρα της οποίας το πετρέλαιο εποφθαλμιά, αλλά η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν της το χαρίζει.
Δύσκολα μπορεί κανείς να πιστέψει πως το πετρέλαιο της Βενεζουέλας δεν είναι ο πραγματικός στόχος των επιθετικών κινήσεων του Λευκού Οίκου στην περιοχή.