Δημήτρης Τσατσούλης*
Δημήτρης Τσατσούλης*
Πολιτισμός
  Στην ανεξάντλητη φετινή δημιουργικότητα των ανθρώπων του θεάτρου, και ειδικότερα των νεότερων, θα πρέπει να προστεθούν καταθέσεις που παρουσιάζουν, η κάθε μια για δικό της λόγο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η έστω και σύντομη αναφορά σε αυτές είναι υποχρέωση απέναντι στην προσπάθεια, στην ενδιαφέρουσα σκηνική ανάγνωση, στην πρόταση τελικά που κάνουν -με συνήθως πενιχρά μέσα- οι
Πολιτισμός
Μανώλης Τσίπος, «Νεκρή φύση. Προς δόξα της πόλης» Σκηνοθεσία:  Βασίλης Νούλας Ομάδα Nova Melancholia Bios Ο Μανώλης Τσίπος είναι μία από τις σημαντικότερες δραματουργικές φωνές του 21ου αιώνα στην Ελλάδα. Με την τελευταία του δημιουργία, «Νεκρή φύση. Προς δόξα της πόλης»,  καταθέτει ένα παλίμψηστο εικαστικών εικόνων, εκκλησιαστικού υμνολογίου και σπαραγμάτων της 
Πολιτισμός
  Τόμ Στόπαρντ, «Ο Ρόζενκραντζ & ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί» Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυλωνάς Εταιρεία Θεάτρου Εν Δράσει Θέατρο Επί Κολωνώ Πρόκειται για το έργο που έκανε διάσημο τον Τομ Στόπαρντ (1937) όταν παίχτηκε στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου το 1966. Καθώς καθιστά πρωταγωνιστές δύο δευτερεύοντα πρόσωπα του σαιξπηρικού «Άμλετ» ενώ ταυτόχρονα περιέχει σκηνές της
Πολιτισμός
  Κι ενώ τα βλέμματα του Τύπου και των αθηναϊκών καλλιτεχνικών κύκλων είναι στραμμένα στην υπόθεση της πρόωρης παραίτησης ή μη του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου κατόπιν του σχετικού αιτήματος του αρμόδιου Υπουργού, στην αχαϊκή πρωτεύουσα έχει δημιουργηθεί ιδιαίτερη ένταση με αφορμή την είδηση ότι ο Δήμαρχος της πόλης δεν προτίθεται να ανανεώσει τη […]
Πολιτισμός
Ο μονόλογος στη σκηνή γνωρίζει έξαρση καθώς ταιριάζει με τη λιτότητα των ημερών μας. Όπως έχει αρκετά ωμά συνοψίσει ο Σάββας Πατσαλίδης σε σχετικό άρθρο του1, η επιλογή μονολόγων από τους καλλιτέχνες μπορεί να αποδοθεί σε δύο παράγοντες: αφενός στην απουσία κρατικής ενίσχυσης του θεάτρου ως συνέπεια επικράτησης της ατομοκεντρικής αμερικανικής, πρώτιστα, αντίληψης που
Πολιτισμός
Τις δύο τελευταίες δεκαετίες η ελληνική σκηνή παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τη σύγχρονη αγγλόφωνη, βρετανική πρώτιστα, δραματουργία, περισσότερο ίσως από οιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή. Είχαμε έτσι την ευκαιρία να γνωρίσουμε πολλά και ενδιαφέροντα έργα, κάποια εκ των οποίων και σε διαφορετικές σκηνικές αναγνώσεις. Τα περισσότερα από τα έργα αυτά φέρουν στο προσκήνιο κοινωνικά
Πολιτισμός
  Αναφερόμενος στις παραστάσεις του Τσέχωφ στην ελληνική σκηνή σε πρόσφατη αποτίμηση διαπίστωνα ότι αυτό που λείπει είναι η σκηνοθετική ανάγνωση με στόχευση, με ολοκληρωμένη άποψη αισθητική, η πρόσληψη των κλασικών έργων με σύγχρονη ματιά που να μιλάει στο σημερινό κοινό και ταυτόχρονα να προβάλλει τις βασικές αξίες του κειμένου. Σε αντίθεση προς εκείνες τις […]
Πολιτισμός
    Φέρεντς Μόλναρ, «Λίλιομ» Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος Θέατρο Πόρτα Στη νέα του εποχή, το Θέατρο Πόρτα της Ξένιας Καλογεροπούλου, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Θωμά Μοσχόπουλου και τον Κορνήλιο Σελαμσή στην καλλιτεχνική διεύθυνση του μουσικού προγράμματος, εμφανίζεται πολυπρισματικό, πολυδιάστατο, με ποικίλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Φιλοξενεί, εκτός από
Πολιτισμός
        Μετά από περισσότερα από εκατό χρόνια παρουσίας του επί της ελληνικής σκηνής και έπειτα από άνω των εκατόν δέκα παραστάσεων των έξι πολύπρακτων έργων του κατά το διάστημα αυτό[1], ο Τσέχωφ είχε φέτος την τιμητική του με τα περισσότερα έργα του να ανεβαίνουν σε μεγάλες ή μικρές σκηνές. Ίσως για την νέα […]
Πολιτισμός
  1. Παναγιώτης Χριστόπουλος, «Πατρίσια Χάισμιθ: Εισαγωγή στο σασπένς» Σκηνοθεσία: Ιωσήφ Βαρδάκης ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΕΡΑ – Κεντρική Σκηνή. 2. Τζο Όρτον, «Loot – Τα λάφυρα» Σκηνοθεσία: Μάκης Παπαδημητρίου Θέατρο του Νέου Κόσμου- Κεντρική Σκηνή. 1. Η Πατρίσια Χάισμιθ είναι από τους πλέον γνωστούς συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων – ο Ρίπλεϋ είναι
Πολιτισμός
Ο τίτλος του έργου των Α. και Κ. Κούφαλη παραπέμπει στη συγχώρηση, έννοια ηθική, θρησκευτική, πολιτική, αλλά κυρίως διαπροσωπική. Όπως αναφέρει σε άρθρο του ο Σταύρος Ζουμπουλάκης -που περιλαμβάνεται σε τόμο που κυκλοφόρησε πρόσφατα με θέμα του ακριβώς τη έννοια της «Συγχώρησης»- «η ανθρώπινη συγχώρηση είναι διαπροσωπική (όπως κι η αγάπη, και σχεδόν τόσο δύσκολη […]
Πολιτισμός
    Θα πρέπει να παραδεχτεί κανείς εξ αρχής ότι ο Γιάννης Χουβαρδάς κατασκεύασε έναν «Άμλετ» ευφυή, αντάξιο της διεθνούς σκηνής της Στέγης και έτοιμο να διεκδικήσει τα εύσημα που του αναλογούν σε όποια ευρωπαϊκή σκηνή φιλοξενηθεί. Ο Χουβαρδάς γνωρίζει να συνδιαλέγεται με σύγχρονα θεατρικά ρεύματα ακολουθώντας με συνέπεια τα κλασικά κείμενα αλλά προσδίδοντάς τους
Πολιτισμός
Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η εκμετάλλευση ενός λαού από την απληστία; Την απληστία παντός είδους εξουσίας είτε αυτή είναι αποικιακή, νεο-αποικιακή, απλώς πολιτική ή οικονομική; Το σύστημα του Απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική, που κατέρρευσε μόλις το 1993, θα έπρεπε να αποτελεί συνεχή αναφορά του πολιτισμένου κόσμου ως παράδειγμα απληστίας των Δυτικών, ως παράδειγμα
Πολιτισμός
Ο Αμερικανός Ντέιβιντ Άιβς (Σικάγο, 1950) βρίσκεται στον αντίποδα πολλών «ρεαλιστών» συναδέλφων του καθώς κινείται στα όρια του παραλόγου – δεν είναι ίσως τυχαίο ότι από τις πρώτες επιδράσεις του για να ασχοληθεί με το θέατρο ήταν η γνωριμία του με τον «Βασιλιά Υμπύ» του Α. Ζαρύ. Ο τίτλος της παράστασης προέρχεται από το ένα […]
Πολιτισμός
  «Μπιλ και Λου» Σκηνοθεσία – δραματουργική επιμέλεια: Δημήτρης Μπογδάνος Skrow . Theater Αναρωτιόμουν, πριν δω την παράσταση «Μπιλ και Λου», κατά πόσο μπορεί μια απλοϊκή, σχεδόν αφελής ιστορία που στηρίζεται στην αλληλογραφία δύο ανθρώπων να αποτελέσει ενδιαφέρον σκηνικό γεγονός. Η υπόθεση, που στηρίζεται σε πραγματικό συμβάν, αναφέρεται στη σχέση ενός
Ημεροδρόμος

Ημεροδρόμος