Τα Σεπτεμβριανά του 55 στην Πόλη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία για το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μήνες πριν, οι ηγετικοί κύκλοι του Φαναρίου ελάμβαναν τα μηνύματα της όξυνσης της κατάστασης λόγω των εξελίξεων στο Κυπριακό ζήτημα και κυρίως την προσπάθεια των τουρκικών εφημερίδων να εμπλέξουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην ελληνοτουρκική διαμάχη για τη Μεγαλόνησο
Λίγο μετά την έναρξη του πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη η κυβέρνηση Μεντερές με όλο τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της έσπευσε να αποδώσει το ξέσπασμα του όχλου στους κομμουνιστές και τους «προδότες προβοκάτορες»
Τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου του 1955 στην Κωνσταντινούπολη εξαπολύθηκε ένα άγριο, καλά σχεδιασμένο πογκρόμ σε βάρος των Ελλήνων και των άλλων μη μουσουλμάνων μειονοτικών, Αρμενίων και Εβραίων. Το πογκρόμ έμεινε στην ιστορία ως «Σεπτεμβριανά του ’55»
Για δεύτερη φορά μέσα σε τέσσερις μήνες η ρωσική κυβέρνηση, αυτή τη φορά, δια στόματος της εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών Μαρίας Ζαχάροβα , με τον πιο επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο προειδοποιεί πως ένας από τους καθοριστικούς όρους που θα θέσει η Μόσχα (όταν και αν υπάρξει) τραπέζι συνομιλιών με το Κίεβο (και τους αμερικάνους εννοείται) θα είναι και η επίλυση του εκκλησιαστικού ζητήματος της Ουκρανίας
Στις 16 Αυγούστου 1943, άνδρες της επίλεκτης ορεινής Μεραρχίας «Εντελβάις» της Βέρμαχτ (Γερμανοί και Αυστριακοί) σκότωσαν κατά το φρικιαστικότερο τρόπο 317 Έλληνες άμαχους στο χωριό Κομμένο της Άρτας: 97 παιδιά μέχρι 15 ετών, 14 ηλικιωμένους 67 έως 75 ετών , 119 γυναίκες 16 έως 65 ετών και 87 άνδρες 16 έως 65 ετών. Η «δικαιολογία» για τη σφαγή; Στο χωριό εμφανίστηκε τμήμα ανταρτών.
Το καθεστώς που εγκαθίδρυσαν στις 4 Αυγούστου 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς και ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ ήταν μια ανοιχτή δικτατορία ιδεολογία της οποίας ήταν ένας αχταρμάς ιδεών με αναφορές σε διάφορες περιόδους της ελληνικής ιστορίας και μύθους που διαμόρφωναν κατά καιρούς οι διάφοροι θεωρητικοί τους, με πρότυπα δανεισμένα από τα ιδεολογικά οπλοστάσια της φασιστικής Ιταλίας του Μουσολίνι και της ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ
Πέρασε στα ψιλά ή αποσιωπήθηκε (τις περισσότερες φορές) σε όλα τα ρεπορτάζ που αναφέρονται στις συνομιλίες ουκρανών και ρώσων (όποτε και αν ξεκινήσουν επιτέλους ουσιαστικά γιατί με τα μπρος πίσω έχουμε χάσει το λογαριασμό).
Και να θέλαμε ν’ αγιάσουμε τούτες τις «άγιες», για τους πιστούς, μέρες, οι επί της Γης εκπρόσωποι του Θεού δεν μας αφήνουν.
Η είδηση είναι γνωστή: Ο γερουσιαστής του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ στο Νιου Τζέρσει Ρόμπερτ Μενέντεζ, κουβανικής καταγωγής, καταδικάστηκε σε 11 χρόνια κάθειρξη για διαφθορά. Τα έπαιρνε χοντρά για να προωθήσει στις ΗΠΑ αιγυπτιακά και καταριανά συμφέροντα
«Κορόνα - γράμματα» παίζεται η ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών στο πλαίσιο της πολιτικής που βάζει τις σχολικές κτιριακές υποδομές στο ζύγι «κόστους - οφέλους» -- Τα ίδια χάλια, σα να μην πέρασε μια μέρα από το 1962…
Από το 2023 είχε να πατήσει το πόδι του στο Μαξίμου ο αρχιεπίσκοπος. Τότε που μαζί με τον Μητσοτάκη συζήτησαν και συμφώνησαν για τη μεγάλη επένδυση της Εκκλησίας στο Σχιστό.
Όλα δείχνουν πως αυτή τη φορά βρισκόμαστε μπροστά στην επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης του πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, που την έκλεισε το τουρκικό κράτος το 1971.
Σε νέα πιο αιματηρή φάση μπαίνει ο πόλεμος ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ με τη Ρωσία του Πούτιν στο έδαφος της Ουκρανίας με εμφανή πλέον τον κίνδυνο να διολισθήσει σε ένα σημείο από το οποίο δεν θα υπάρχει γυρισμός με ανείπωτες καταστροφές
Ο τωρινός μεγάλος ξεσηκωμός της φοιτητικής νεολαίας για τα ιδιωτικά «Πανεπιστήμια» φέρνει στο νου εμάς των παλιότερων , αλλά και στους γνώστες της γεμάτης αγώνες ιστορίας του φοιτητικού κινήματος στη χώρα μας, ένα ανάλογο μεγάλο κίνημα στη δεκαετία του 1960. Αυτό το κίνημα που πήρε το όνομά του από την απαίτηση φοιτητών, σπουδαστών και μαθητών να δοθεί το 15% του Προϋπολογισμού για την Παιδεία που πήρε γρήγορα και πολιτικά και αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά
Για όσους δεν έτυχε να το γνωρίζουν: Ένα νέο επάγγελμα έχει εμφανιστεί από τον καιρό της πανδημίας στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, της Κεραμέως και του άρχοντα των υπολογιστών Πιερρακάκη. Είναι οι λεγόμενοι «λύτες».