Ιδού η «εναλλακτική», κύριοι

 «Εναλλακτική υπάρχει;» ρωτούσε ο κ.Τσίπρας όταν προχτές στη Βουλή, ως άλλος Σαμαράς, ως άλλος Βενιζέλος, ως άλλος Παπαδήμος και Παπανδρέου, ψήφιζε το δικό του, το «αριστερό» Μνημόνιο, το «Μνημόνιο Τσίπρα».

    Και απαντούσε: Όχι, η μόνη εναλλακτική είναι το σχέδιο Σόιμπλε! Άρα, κατά τον κ.Τσίπρα όποιος είναι εναντίον των Μνημονίων είναι υπέρ του… Σόιμπλε!  Αλήθεια τόσα χρόνια που ο κ.Τσίπρας ψήφιζε κατά των Μνημονίων, έπαιζε το παιχνίδι του Σόιμπλε;…

    «Υπάρχει εναλλακτική;» ρωτούν υποκριτικά εκείνοι που πρωτοστατούν στον εγκιβωτισμό της σκέψης του λαού στο δίλλημα «ευρώ ή δραχμή», λες κι αυτό είναι το ερώτημα.

    Αλλά φυσικά, όπως η «εναλλακτική» στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής δεν ήταν η καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ, έτσι και η «εναλλακτική» στην καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ δεν είναι η επιστροφή στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής.

    Το «ευρώ ή δραχμή» λοιπόν είναι η παραπειστική προσπάθεια όσων θέλουν να ξεστρατίσουν τη σκέψη του λαού και να κλείσουν αντί να ανοίξουν μια πραγματική συζήτηση για το αν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος.

    Και το κάνουν την ώρα ακριβώς που οι εξελίξεις βοούν ότι: Άλλη οδός για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ένα λαό με προκοπή και με ολόκληρη αξιοπρέπεια δεν υπάρχει από την οδό της εξόδου από την ΕΕ. Και ακόμα παραπέρα: Άλλη οδός από αυτή που περιγράφεται στο ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» δεν υπάρχει.

    Αυτή η προοπτική, αυτή η «εναλλακτική», σημαίνει τέτοια συθέμελη ανατροπή που είναι ανόητο να προσπαθούν κάποιοι να την ακυρώσουν ή να την αποδομήσουν με το ερώτημα «ευρώ ή δραχμή».

    Είναι μια προοπτική που ή θα την πορευτεί ο λαός με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων ή εκείνο που θα ζούμε θα είναι να βλέπουμε τους δήθεν αντιμνημονιακούς χέρι – χέρι με τους δήθεν «εναλλακτικούς» να συνεχίζουν επ’ άπειρον την ευρωχρεοκοπίατου λαού  με μπαμπούλα την δραχμοχρεοκοπίατου λαού και τούμπαλιν.

    Στο ερώτημα, επομένως, αν υπάρχει «εναλλακτική» η απάντηση είναι ότι υπάρχει και παραυπάρχει. Μόνο που βρίσκεται έξω τόσο από το σύστημα  της καπιταλιστικής ευρωχρεοκοπίας όσο και από το σύστημα της καπιταλιστικής δραχμοχρεοκοπίας.

    Στην «εναλλακτική» που τόσο πολύ ζητούν να μάθουν αν υπάρχει ο κ.Τσίπρας και φίλοι του (παλιοί και νέοι…) είχαμε αναφερθεί στο κείμενο της στήλης στις 24/6/2015, πριν από λίγες βδομάδες, υπό τον τίτλο «Υπάρχει άλλος δρόμος;».

Στο φόντο των γεγονότων που μεσολάβησαν επιτρέψτε μας την αναδημοσίευση εκείνων των σκέψεων.

    Παρεμπιπτόντως: Ξέρουμε ότι αυτή η εναλλακτική δεν αρέσει στον κ.Τσίπρα και στους φίλους του (παλιούς και νέους). Και φυσικά το τίμιο θα ήταν να πουν την αλήθεια. Να πουν, δηλαδή, ότι αυτή η εναλλακτική δεν τους αρέσει. Και όχι να παριστάνουν μαζί με τα καθεστωτικά τους φερέφωνα ότι «δεν υπάρχει». Αλλά τέτοιες απαιτήσεις τιμιότητας δεν έχουμε.

***

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ;     

    Η ιστορία είναι κατάσπαρτη αποδείξεων. Δεν χρειαζόταν ως «μαρτυρία» η επαίσχυντη κατάληξη που είχαν οι περίφημες διαπραγματεύσεις για να πειστούμε:     

    Καμία βελτίωση της ζωής του λαού, καμία ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του δεν μπορεί να επιτευχθεί σε «συνεννόηση», σε «συνεργασία» με εκείνους που προκαλούν και επιβάλλουν τα βάσανα του λαού.

    Κανέναςαγώνας ακόμα και για την πιο μικρή ανακούφιση του λαού από τα βάσανα δεν μπορεί να δικαιωθεί, τίποτα από τα χειρότερα που κάθε φορά επέρχονται δεν μπορεί να αποτραπεί, χωρίς τη ρήξη και τη σύγκρουση με τους δυνάστες του λαού.

    Τίποτα από όσα έχει χάσει ο λαός, τίποτα απ’ όσα του έχουν κλαπεί δεν πρόκειται να του επιστραφεί, τίποτα δεν θα μπορέσει να περισώσει απ’ όσα του έχουν απομείνει, σε «συμφωνία» με τους ντόπιους και ξένους άρπαγες και εν αναμονή της «καλοσύνης» τους.       

    Πολύ περισσότερο: Φιλολαϊκή λύση και οριστική έξοδος από την καπιταλιστική κρίση µέσα στα όρια του καθεστώτος που γεννά τις κρίσεις και την βαρβαρότητα, μέσα στα όρια του καπιταλισµού, μέσα στα όρια των «θεσμών» του, δεν υπήρξε ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ.

   

     Τα τελευταία γεγονότα βοούν: Τα Μνημόνια που θα καταργούνταν συνυπογράφονται, ψηφίζονται και επιβάλλονται με «αριστερό» πλέον πρόσημο.

     Αυτήείναι και η μεγαλύτερη πολιτική και ιστορική «ανορθογραφία» του ΣΥΡΙΖΑ: Αφού καβαλίκεψε στον όρο «Αριστερά» για να διεκπεραιώσει το εμπόριο ελπίδας προεκλογικά, έρχεται τώρα μετεκλογικά με τα πεπραγμένα του να ενσταλάξει στη συνείδηση πλατιών λαϊκών στρωμάτων ότι η Αριστερά είναι μια ακόμα καθεστωτική εκδοχή, ότι είναι «μια από τα ίδια».

    Και ακόμα χειρότερα: Έρχεται να εμπεδώσει στο νου και στην καρδιά των ανθρώπων του μόχθου την ηττοπάθεια ότι «δεν αλλάζει τίποτα». Μέσα από την αποστέωση του όρου «Αριστερά» από το εξεγερτικό και ρηξικέλευθο περιεχόμενό του, ο ΣΥΡΙΖΑ απειλεί να σφηνώσει στο μυαλό των ανθρώπων ότι αφού και η «Αριστερά» δεν τα κατάφερε, τότε μοιραία όσα ζούμε είναι «μονόδρομος», είναι αναπόφευκτα.    

   

Ψωροκώσταινα;

    Να λοιπόν γιατί οι τελευταίες εξελίξεις (…) απαιτούν να τεθεί και να απαντηθεί για μια ακόμα φορά το ερώτημα: «Υπάρχει άλλος δρόμος»; Υπάρχει κάτι πέρα από τον «μονόδρομο» στον οποίο σέρνεται η Ελλάδα, άλλοτε με όρους «υποταγής» και άλλοτε με όρους «διαπραγματεύσεων»;

    Και ακόμα: Πόσο «ρεαλιστική» είναι η προοπτική µιας κοινωνίας χωρίς εκµετάλλευση, όπου πυξίδα της παραγωγής και της διανοµής του παραγόµενου πλούτου θα είναι η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών;

    Η Ελλάδα που «είναι µια µικρή και αδύναµη χώρα»έχει τις δυνατότητες για να ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόµο ανάπτυξης, έξω από τον καπιταλισµό, σε ρήξη και σε σύγκρουση με ό,τι και με όσους καθυποτάσσουν και εξαθλιώνουν το λαό της;

    Απαντάμε: Σε πείσμα όλων των εκδοχών του µύθου της «Ψωροκώσταινας»η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική:

    1) Η Ελλάδα είναι µια χώρα που διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης των µέσων παραγωγής και του εµπορικού της δικτύου.

    2) Παρουσιάζει σηµαντικό επίπεδο ανάπτυξης της σύγχρονης τεχνολογίας.

    3) ∆ιαθέτει πολυάριθµο εργατικό δυναµικό, µε εµπειρία, µε βελτιωµένο µορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση.

    4) ∆ιαθέτει πολυάριθµο και αξιόλογο επιστηµονικό δυναµικό.

    5) ∆ιαθέτει φυσικές πλουτοπαραγωγικές και ενεργειακές πηγές, σηµαντικά αποθέµατα ορυκτού πλούτου που συνιστούν συγκριτικό πλεονέκτηµα για την παραγωγή βιοµηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων.

    6) Διαθέτει το µεγάλο πλεονέκτηµα να µπορεί να εξασφαλίζει επάρκεια στα είδη διατροφής για τις λαϊκές απαιτήσεις, αλλά και το εξωτερικό εµπόριο.

    7) ∆ιαθέτει ικανότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, µηχανών, εργαλείων και συσκευών.

    Εποµένως από άποψη αντικειµενικών συνθηκών η πατρίδα µας δεν έχει καµία «τεχνική δυσκολία» να διαβεί το κατώφλι ενός άλλου τύπου σχεδιασµό της οικονομίας της, τον κεντρικό πανεθνικό σχεδιασµό στα βασικά και συγκεντρωµένα µέσα παραγωγής σε στρατηγικούς τοµείς όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, ο ορυκτός πλούτος, τα ορυχεία, οι βιοµηχανίες, η ύδρευση, οι µεταφορές, το κρατικοποιηµένο τραπεζικό σύστηµα, το σύστηµα συγκέντρωσης, διοχέτευσης και διαχείρισης υλικών πόρων, το εξωτερικό εµπόριο, το συγκεντρωµένο δίκτυο του εσωτερικού εµπορίου.

 

Πανεθνικός κεντρικός σχεδιασµός

    «Πανεθνικός κεντρικός σχεδιασµός»: Σίγουρα πρόκειται για μια έννοια που βγάζει εκτός εαυτού και τον πιο μειλίχιο πολιτικό εκπρόσωπο του συστήματος. Αλλά οι πολυεθνικές, τα µονοπώλια και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, αυτοί πρώτοι απ’ όλους γνωρίζουν την αξία του σχεδιασμού. Πολύ απλά διότι µε οργάνωση και σχέδιο λεηλατούν τη χώρα και το λαό. Να λοιπόν γιατί γαυριούν όταν γίνεται λόγος για µια οργάνωση και ένα σχέδιο που θα βγάζει την Ελλάδα από τα νύχια τους!

    Εκτόςόµως από τα συµφέροντα των καπιταλιστών υπάρχουν και τα συµφέροντα των εργαζοµένων. Και αυτοί έχουν κάθε λόγο να δουν την αλήθεια που επιδιώκουν να στραγγαλίσουν µε τα αναθέµατά τους οι κεφαλαιοκράτες και οι κάθε απόχρωσης πολιτικοί τους εκπρόσωποι. Ότι δηλαδή η κεντρικά σχεδιασµένη ανάπτυξη της οικονομίας δεν είναι µια επινόηση, µια φαντασίωση, µια ιδέα που «σφηνώθηκε» ετσιθελικά στο µυαλό των κοµµουνιστών.

    Είναι µια αντικειµενική ανάγκη που καταρχήν πηγάζει από τις απαιτήσεις να εξελιχθούν τα ίδια τα µέσα παραγωγής και να αξιοποιηθούν στο έπακρο όλες οι δυνάµεις και οι δυνατότητες που έχει διαµορφώσει η σηµερινή κοινωνία µε την εργασία και µε την επιστήµη.

    Ο κεντρικός σχεδιασµός προσφέρει τη δυνατότητα για την ικανοποίηση των σύγχρονων και διευρυµένων αναγκών των εργαζομένων, σπάει τα δεσµά της άναρχης και ανισόµετρης ανάπτυξης του καπιταλισµού, παρέχει τις υλικές δυνατότητες για την ολόπλευρη και ελεύθερη ανάδειξη της κάθε ξεχωριστής ατομικότητας ως προϋπόθεση και επιστέγασμα της απελευθέρωσης όλης της κοινωνίας από δεσμά του καταναγκασμού.  

    Η κεντρικά σχεδιασµένη ανάπτυξη της κοινωνίας είναι αυτή που επιτρέπει την αξιοποίηση και κατανοµή όλου του ανθρώπινου δυναµικού και τον εκµηδενισµό της ανεργίας. ∆εν έχει καµία σχέση µε το σχεδιασµό στο πλαίσιο του µονοπωλιακού καπιταλισµού, όπου ο κάθε κεφαλαιοκράτης, το κάθε µονοπώλιο εκείνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι ο ατοµικός τους προγραµµατισµός µε κριτήριο το κέρδος σε συνθήκες γενικότερης καπιταλιστικής αναρχίας.

    O κεντρικός σχεδιασµός της οικονοµίας δεν µπορεί παρά να στηρίζεται στις αναπτυξιακές δυνατότητες της Ελλάδας και γι’ αυτό όχι µόνο θέλει αλλά και καταφέρνει να αξιοποιεί όλες αυτές τις αναπτυξιακές δυνατότητες που αφορούν τις ανθρώπινες ανάγκες. Χωρίς αποκλεισµούς, χωρίς ανισοµέρειες και µακριά από κάθε περιορισµό που προκύπτει από τη διαπλοκή της ελληνικής οικονοµίας µε την ιµπεριαλιστική ΕΕ και τους διάφορους µηχανισµούς τύπου «τρόικας».

    Ο κεντρικός σχεδιασµός δίνει τη δυνατότητα εξειδίκευσης κατά κλάδο, διακλάδωσης κατά γεωγραφική περιφέρεια, σύνδεσης των παραγωγικών συνεταιρισµών µε προγράμματα παραγωγής και κατανοµής, µε πλάνα κατανάλωσης πρώτων υλών, ενέργειας, νέων µηχανηµάτων και υπηρεσιών. Επιτρέπει την οργάνωση από κρατικούς οργανισµούς, από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύµατα και ινστιτούτα της επιστηµονικής έρευνας της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών µε γνώµονα την ανάπτυξη της κοινωνικής ευηµερίας που σημαίνει υπηρεσίες δηµόσιες και δωρεάν Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Ασφάλισης, αναψυχής, προστασίας των παιδιών και των υπερηλίκων, πολύ φτηνές ή και απολύτως δωρεάν υπηρεσίες µεταφορών, τηλεπικοινωνιών, ενέργειας, ύδρευσης για λαϊκή κατανάλωση κλπ.

    Ο κεντρικός σχεδιασµός είναι το εκ των ων ουκ άνευ εργαλείο που επιτρέπει τη διαµόρφωση στρατηγικών στόχων και επιλογών, την ιεράρχηση σε κλάδους και τοµείς, τον καθορισµό για το πού θα συγκεντρωθούν περισσότερες δυνάµεις και µέσα, µε επιστηµονικά σχεδιασµένο καταµερισµό και πρώτα απ’ όλα: Με εργατικό έλεγχο στη διεύθυνση της κάθε παραγωγικής µονάδας και υπηρεσίας, σε κάθε όργανο διοίκησης.

    Αποτελεί χονδροειδή διαστρέβλωση ο ισχυρισµός – στον οποίο µεταξύ άλλων πρωτοστατούν εκείνοι που επωφελήθηκαν πολιτικά και οικονοµικά από τις παρεκκλίσεις και την υποβάθµιση της λειτουργίας του κεντρικού σχεδιασµού στη Σοβιετική Ένωση – ότι ο κεντρικός σχεδιασµός σηµαίνει «κεντρικό βολονταρισµό», «υποταγή στην πυγµή της ιεραρχίας και της γραφειοκρατίας», ότι «όλα αποφασίζονται άνωθεν και κεντρικά» κ.λπ. Όχι.

    Κεντρικός σχεδιασµός σηµαίνει διαµόρφωση στρατηγικών στόχων και επιλογών, σημαίνει καταµερισµό και εξειδίκευση που δεν είναι υπόθεση κάποιας διευθυντικής κομματικής ή επιστημονικής ομάδας. Αντίθετα είναι μια υπόθεση που βασική της προϋπόθεση είναι το σπάσιμο της γραφειοκρατίας με την είσοδο στο προσκήνιο της παραγωγικής διαδικασίας από θέση ευθύνης, συναπόφασης και ελέγχου όλης της κοινωνίας, όλων των εργαζόμενων που μέσα από τους φορείς τους έχουν λόγο για το τι θα παραχθεί και πώς αυτό θα µοιραστεί και θα αξιοποιηθεί από ολόκληρη την κοινωνία. Πρόκειται για τον ορισμό της δηµοκρατίας.

 

Το ζήτημα της ιδιοκτησίας

    Ο κεντρικός πανεθνικός σχεδιασµός της οικονοµίας δεν είναι απλώς ένα «εργαλείο», µια «παραλλαγή» διοικητικού τύπου. Είναι εκείνη η δοµή λειτουργίας της οικονοµίας που αντιστοιχεί σε µια ανώτερη κοινωνική σχέση.

    Αλλά προσοχή: Για να υπάρξει και για να δουλέψει αυτή η δομή, το «µαγικό κλειδί» είναι ένα και µόνο: Η επίλυση του προβλήµατος της ιδιοκτησίας. Η αλλαγή των ξεπερασµένων ιστορικά κοινωνικών σχέσεων ιδιοκτησίας που καθορίζουν το παρόν οικονοµικό και το πολιτικό σύστηµα.

    Με µια κουβέντα: Προϋπόθεση είναι η κατάργηση της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας και η µετατροπή της σε κοινωνική ιδιοκτησία. Το πέρασμα δηλαδή κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής στα χέρια της κοινωνίας και όχι στην κατοχή και νομή της από τον κάθε κεφαλαιοκράτη, μονοπώλιο, πολυεθνική.

    Μόνο έτσι η Ελλάδα µπορεί να περάσει στην απέναντι πλευρά από την όχθη της σηµερινής άναρχης καπιταλιστικής «ανάπτυξης» για τους λίγους και της κρίσης που ισοπεδώνει τους πολλούς.

    Για να υπάρξειη Ελλάδα των πολλών απαιτείται:

    α) Η πανεθνική, η πλήρης και η καθολική κοινωνικοποίηση των βασικών µέσων παραγωγής, η µετατροπή σε λαϊκή περιουσία των συγκεντρωµένων µέσων παραγωγής στους κλάδους της µεταποίησης και γενικότερα της βιοµηχανίας και του εµπορίου.

    β) Η δηµιουργία ενιαίων, αποκλειστικά δημόσιων φορέων στους κλάδους στρατηγικής σηµασίας, όπως της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, των κατασκευών, των µεταφορών, της εξόρυξης.

    γ) Η κοινωνικοποίηση της γης και των µεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων στον αγροτικό τοµέα.

    δ)Η αξιοποίηση του συσσωρευμένου κεφαλαίου με εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, που θα χρηματοδοτήσει την φιλολαική ανάπτυξη, με πλήρη εγγύηση και των τελευταίων σεντς του κάθε αποταμιευτή, με απαγόρευση των νόμων φυγάδευσης του κεφαλαίουκαι με άρνηση της αέναης απομύζησης του εθνικού πλούτου με την μορφή πληρωμής ενός κατ’ όνομα «εθνικού χρέους» που ο λαός δεν το χρωστάει και το έχει πληρώσει 20 φορές.

    ε) Η αξιοποίηση των ώριµων συνθηκών για τη συγκρότηση του τοµέα του παραγωγικού συνεταιρισµού, ώστε να βγουν από τον κλοιό των µονοπωλίων η µικροµεσαία αγροτιά και οι µικροί επαγγελµατίες σε κλάδους που η συγκέντρωση είναι µικρή.

    ζ) Η αξιοποίηση κάθε δυνατής οικονοµικής διεθνούς συνεργασία στη βάση του αµοιβαίου οφέλους.

    η) Η προστασία της εγχώριας παραγωγής και των συμφερόντων των εργαζοµένων από τις όποιες συνέπειες προκύπτουν από τις ανάγκες του εξωτερικού εµπορίου.

    Σε μια τέτοια Ελλάδα οι παραγωγικές δυνάµεις τίθενται στην υπηρεσία του λαού και στην ικανοποίηση των αναγκών του. Απελευθερώνονται οι παραγωγικές σχέσεις από το δυναστικό ζυγό της καπιταλιστικής εκµετάλλευσης. Μετατρέπεται ο παραγόµενος πλούτος σε λαϊκή περιουσία. Χάνει η χρηματιστική ολιγαρχία το έδαφος πάνω στο οποίο σμιλεύει τα δεσμά της χρηματοπιστωτικής της κυριαρχίας. Οικοδομείται μια οικονομική λειτουργία που εξασφαλίζει δουλειά, εισόδηµα, υψηλού επιπέδου υπηρεσίες και προϊόντα, ένα αποκλειστικά δηµόσιο, ενιαίο και δωρεάν σύστηµα Εκπαίδευσης, Υγείας, Πρόνοιας και Ασφάλισης, ικανοποίηση των αναγκών σε τοµείς όπως η λαϊκή στέγη, η έρευνα κλπ.

 

Πολιτική εξουσία

    Γι’ αυτή την Ελλάδα, µια Ελλάδα της λαϊκής και όχι της κεφαλαιοκρατικής οικονοµίας, µια Ελλάδα του λαού της και όχι των εκµεταλλευτών και των «θεσμών» τους, συνθήκη ικανή και αναγκαία, ζωτικής σηµασίας και υπ’ αριθµόν ένα ζήτηµα αναδεικνύεται εποµένως το πέρασµα της πολιτικής εξουσίας στα χέρια του λαού της με µια κυβέρνηση-όργανο της λαϊκής θέλησης και υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων.

    Μια κυβέρνηση που θα είναι υποχρεωµένη να εξασφαλίζει τη συµµετοχή του λαού στο νέο και πρωτόγνωρο έργο, να στηρίζει το λαϊκό κίνηµα, να στηρίζεται και να ελέγχεται από αυτό µέσα από νέους θεσµούς εργατικού και κοινωνικού ελέγχου.

    Μια κυβέρνηση που στις αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ τραπεζιτών – άνεργων, βιομήχανων – προλετάριων, εργολάβων – απασχολήσιμων δεν θα παριστάνει ότι το κράτος είναι «ουδέτερο», δεν θα βαφτίζει σαν εντιμότητα την υποταγή σε επαίσχυντους «συμβιβασμούς», δεν θα  έχει δίλημμα με ποιους θα πάει. 

    Μια τέτοια κυβέρνηση, που στο εσωτερικό θα αποτελεί την αιχμή του δόρατος των λαϊκών δικαίων και που στο εξωτερικό θα προωθεί εµπορικές σχέσεις και διακρατικές συµφωνίες για αξιοποίηση της τεχνογνωσίας µε βάση το αµοιβαίο συµφέρον, είναι σίγουρο ότι από τα πρώτα της βήµατα θα έχει να αντιµετωπίσει την εσωτερική και διεθνή αντίδραση. Την αντίδραση της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, του ΔΝΤ και κάθε παρόμοιου οργανισμού που δεν αφήνουν περιθώρια ελιγµών στα κράτη-µέλη και «συµµάχους» τους.

    Το γεγονός αυτό, για μια κυβέρνηση που δεν τα «διπλώνει», συνεπάγεται το εξής «απλό»: Οτι η αποδέσµευση από τους ιµπεριαλιστικούς οργανισµούς και τα δεσµά τους είναι αναγκαία και αναπόφευκτη, εφόσον έχει στόχο την αυτοδύναµη φιλολαϊκή ανάπτυξη και τη συνεργασία µε όλα τα κράτη, µε κριτήριο τι ωφελεί το λαό.

    Είναι προφανές:Η οικονοµία που περιγράψαμε είναι ασύµβατη µε τη συµµετοχή της χώρας στις ιµπεριαλιστικές ενώσεις, όπως είναι η EE και το ΝΑΤΟ. Και είναι ασύμβατη επειδή ακριβώς είναι συµβατή µε την επιδίωξη οι σχέσεις ανάµεσα στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες να αναπτυχθούν όχι στη βάση της εξάρτησης και της υποταγής αλλά στη βάση του αµοιβαίου οφέλους.

    Από την άποψη αυτή, εποµένως, μια τέτοια πολιτική, έχοντας ως υπερόπλο της ένα ρωμαλέο και αρραγές εσωτερικό λαϊκό μέτωπο και επειδή ακριβώς αξιοποιεί κάθε ρωγµή αντίθεσης και ανταγωνισµού ανάµεσα στις ιµπεριαλιστικές δυνάµεις, αναδεικνύεται, ταυτόχρονα, και ως η µόνη πολιτική που κινείται µε γνώµονα τη διαφύλαξη και ενίσχυση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωµάτων της Ελλάδας.

 

«Οι τύραννοι φαίνονται µεγάλοι

µόνον όσο εµείς είµαστε γονατιστοί»

    Παράλληλα µε τους κεφαλαιοκράτες και τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, που το ταξικό τους συµφέρον υπαγορεύει να εναντιώνονται και να πολεµούν µια τέτοια προοπτική για την Ελλάδα, υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που απορρίπτουν την ιδέα µιας άλλης Ελλάδας παριστάνοντας ότι την ασπάζονται.

    Αυτού του τύπου η καθεστωτική «αριστεροσύνη» µας προτείνει να δούµε τον καπιταλισµό και τους «θεσμούς» του ως ένα σύστηµα «ολίγον έγκυος», να απαλλαγούμε – δήθεν – από τα «επαχθή» του βάρη και να µάθουµε να ζούµε µε τα υπόλοιπα βάρη που µας χρεώνει, τα οποία προφανώς είναι «νόµιµα» και «έντιμα». Οι αριστεροί, όµως, εφόσον είναι αριστεροί και όχι «αριστεροί»  θεωρούν «παράνοµο», επαχθή και απεχθή όλο τον καπιταλισµό διότι, πολύ απλά δεν συμβιβάζονται με τίποτα το «παράνομο», με τίποτα το επαχθές και με τίποτα το απεχθές που αυτός παράγει.   

    Φυσικά δεν µας διαφεύγει ο αντίλογος των χορτάτων της αντίπερα όχθης. Με την λεπτή κοσμοπολίτικη ειρωνεία τους μας ορμηνεύουν «φιλικά» ότι η προοπτική µιας Ελλάδας και ενός κόσµου χωρίς εκµεταλλευτές και καταπιεζόµενους, χωρίς πλούσιους που οικοδομούν την ευδαιμονία τους πάνω στην καμπούρα των φτωχών, χωρίς κεφαλαιοκράτες «αφέντες» και µισθωτούς ή άνεργους «δούλους», στην καλύτερη περίπτωση, συνιστά δονκιχοτισµό και ουτοπία.

    Εξίσου «φιλικά» απαντάµε με τα λόγια του Όσκαρ Ουάιλντ: «Ένας χάρτης του κόσµου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας».

    Σίγουρα αυτή η «ουτοπική» πορεία αναδηµιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας δεν είναι εύκολη. Είναι όµως µια πορεία απείρως ευκολότερη και – από την άποψη των αποτελεσµάτων – είναι πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση µε τον αδιέξοδο δρόµο των ανυπολόγιστων, των µάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισµένοι οι πλουτοκράτες και το πολιτικό τους σύστηµα.

    Αυτός είναι ο «άλλος δρόμος».Για την ακρίβεια έτσι θα πρέπει να χαραχτεί και να ιχνηλατηθεί αυτός ο «άλλος δρόμος» μιας και θα ήταν πολιτικά υπερφίαλο να καμωθεί κανείς ότι μπορεί να τον περιγράψει από σήμερα με όρους… GPS.

    Εκείνο,όμως, που από σήμερα μπορεί να πει κανείς είναι ότι για να γεννηθεί η Ελλάδα που μας αξίζει, χρειάζονται τρία πράγματα – γνωστά από την πλούσια εμπειρία και του ελληνικού και του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος:

    α) Καθημερινός, ανυποχώρητος αγώνας και διεκδίκηση για κάθε τι μικρό ή μεγάλο συμβάλλει στην ανακούφιση και καλυτέρευση της ζωής του λαού, χωρίς να παραπέμπονται τα αιτήματα του σήμερα στο αύριο αλλά και χωρίς να θάβεται το αύριο στο όνομα του τώρα,

    β) στράτευση με εκείνη την Αριστερά που όταν λέει «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» το εννοεί, και

    γ) πλήρης επίγνωση από το λαό μας της μεγάλης αλήθειας που είχε περιγράψει ο Ετιέν ντε Λα Μποεσί, ο συγγραφέας της «Πραγματείας περί Εθελοδουλείας»: Ότι «οι τύραννοι φαίνονται µεγάλοι µόνον όσο εµείς είµαστε γονατιστοί».

 

***

(Ευχές:

Φίλες και φίλοι η στήλη θα επιστρέψει μετά από μια μικρή καλοκαιρινή ανάπαυλα. Καλή ξεκούραση σε όλες και όλους και καλή αντάμωση).  

Πηγή: enikos.gr

Ετικέττες: , , , , , , ,

21 Σχόλια - "Ιδού η «εναλλακτική», κύριοι"

  1. Ο/Η G.T. λέει:

    Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, ενώ ο φιλελεύθερος δυτικός καπιταλισμός παρέμεινε σε στασιμότητα, η ΕΣΣΔ μέσα σε 11 χρόνια ( 1929 έως το 1940) κατάφερε να τριπλασιάσει τη βιομηχανική παραγωγή . Στα 1929 το ποσοστό της παγκόσμιας παραγωγής προϊόντων μεταποίησης ήταν 5%. Στα 1938 όμως ήταν 18%!!! Την ίδια περίοδο το συνολικό μερίδιο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας μειώθηκε από το 59% στο 52% της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής. Αυτά δεν είναι στοιχεία τα οποία τα αναφέρουν οι κομμουνιστές για να ενισχύσουν τις θέσεις τους, αλλά είναι στοιχεία τα οποία εντυπωσίασαν τον τότε δυτικό κόσμο, και τον εντυπωσίασαν γιατί ακριβώς τα αποτελέσματα αυτά βασίστηκαν σε’ ένα πανεθνικό κεντρικό σχεδιασμό (ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ)!!!
    Στα περιορισμένα πλαίσια όμως κάποιου σχολιασμού δε μπορεί να αναλυθεί η οικονομική πολιτική της ΕΣΣΔ, ούτε και να επισημανθούν τα λάθη και οι παραλείψεις που συντελέστηκαν. Ωστόσο, καλό θα είναι τα άρθρα και τα σχόλια να αποτελούν αφορμή να διαβάσουμε, να διασταυρώσουμε απόψεις και να αναζητήσουμε απαντήσεις σε ερωτήματα που προκύπτουν (αν προκύπτουν). Αν τα έχουμε όλα λυμένα και βολευόμαστε με το βαλιτσάκι (δες προηγούμενο σχόλιό μου) τότε η γνωστή σε όλους ρήση «χαζό παιδί χαρά γεμάτο» θα έχει βρει τον εκπρόσωπό της.

  2. Ο/Η ανδρεας ιωαννου λέει:

    Η θέση των δύο πιο πάνω σχολίων μου είναι φανερό ότι έπρεπε να έπεται των άλλων σχολίων. Φταίει, προφανώς η τηρουμένη αλφαβητική σειρά των ονομάτων των σχολιαστών. Εμφανίζομαι να απαντώ σε σχόλια που δεν έχουν γίνει. Ευχαριστώ.-

  3. Ο/Η ανδρεας ιωαννου λέει:

    Γιατί τόσο «μπλα-μπλα» ; Για να απαντηθεί κάποιος που μιμείται τον αλήστου μνήμης «Γεωργαλά» ; Αξίζει τον κόπο ; Δεν νομίζω. Ας το ξαναγράψω : ή θα φτιάχνουμε ψωμί για να μή πεινάνε οι άνθρωποι, ή θα φτιάχνουμε ψωμί για να βγάζουν κέρδη αυτοί που έχουν τα μέσα παραγωγής. Αν σ’ αρέσει να είσαι δούλος, ας είσαι. Δικαίωμά σου. Δεν θα σε σώσουμε με το ζόρι. Μή μας κάνεις όμως και «περισπούδαστες» αναλύσεις της εθελοδουλείας σου. Άντε μπράβο και, δεν είναι ντροπή να σκέφτεσαι, μέσα στα βιβλία τα εκατοχρονίτικα υπάρχουν φοβερές και απλές αλήθειες, που δεν είναι «μόδα». Υπάρχει ένας τρόπος χρησιμοποίησης του μυαλού σου που δεν τον φαντάζεσαι πόσο απλός είναι.-

  4. Ο/Η ανδρεας ιωαννου λέει:

    Φίλοι, σύντροφοι και σχολιαστές (ή «σχολιαστές»;), έχω την ταπεινή άποψη ότι άδικα τρώμε το χώρο της στήλης. Είναι πολύ απλό : Οι αντικομμουνιστές εκ των σχολιογράφων, να μας πουν μόνο αυτό: Είμαστε δούλοι, θέλουμε να μείνουμε δούλοι και επιθυμούμε να γίνουμε «καραδούλοι». Έτσι τουλάχιστον θα έχουμε φαγητό, παντεσπάνι και ίσως κάποιο αφεντικό μας χαϊδέψει και το κεφάλι πριν μας κλωτσήσει… Όλες οι άλλες σάλτσες τί χρειάζονται; Γιατί μπερδεύουν πράγματα που δεν μπορούν να μπερδευτούν; Είναι άλλο το να ζωγραφίζεις τον ανθρώπινο κόσμο που θέλεις να υπάρξει και άλλο το αν αυτό είναι εύκολο ή δύσκολο. Έ, λοιπόν, είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί το όνειρο των βιβλίων εκατονταετίας. Και είναι δύσκολο γιατί αυτοί που έχουν (ληστρικά αρπαγμένον από τους παραγωγούς) τον απίθανο πλούτο του πλανήτη, δεν είναι διατεθειμένοι να τον χάσουν και τους είναι πολύ βολικό, εκτός από στρατούς και αστυνομίες και δικαστήρια και… και… να έχουν και κάποιους «σχολιογράφους». Θυμάστε κάποιον ονόματι «Γεωργαλάς»;
    Μιμηθείτε τον, αν θέλετε, αλλά μή μας πουλάτε φύκια για μεταξωτές κορδέλλες. Τα πράγματα είναι απλά : ή θα φτιάχνουμε ψωμί για να μή πεινάνε οι άνθρωποι, ή θα φτιάχνουμε ψωμί για να «κονομάνε» οι πλούσιοι. Όλα τα άλλα είναι απλώς οδοντόκρεμες… Τελικά, ΠΕΣ’ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΣΑΙ. . .

  5. Ο/Η AnefOriwn λέει:

    Είναι πολλές οι παρατηρήσεις και τα σχόλια που θα μπορούσα να κάνω πάνω στα λεχθέντα διάφορων σχολιογράφων, αλλά θα περιοριστώ σε ολίγα τινά πάνω στην αντιφατικότητα, το ουτοπικό [το πέραν της υπαρκτής βάρβαρης καπιταλιστικής πραγματικότητας] και το έμπλεο σύγχυσης και ψυχροπολεμικών στερεοτύπων στον λόγο του σχολιογράφου belalik

    Πριν πάω όμως σ’ αυτά θα ‘θελα σημειώσω πάντως ότι καθόλου δεν πρωτοτυπούν οι διάφοροι σχολιογράφοι με εκφράσεις του τύπου [τις έχουμε ακούσει πλειστάκις],
    «το να προσπαθείς να κλείσεις την σύγχρονη πραγματικότητα μέσα σε βιβλία γραμμένα 100 χρόνια πριν , δεν ξέρω πια αν είναι προϊόν αφέλειας ή σκοπιμότητας…» [Αυτό κι αν είναι αφορισμός και τοποθέτηση δίκην αξιώματος],
    «Είναι δυνατόν μαρξιστικές θεωρίες 100 χρόνων, που έχουν καταρεύσει παταγωδώς πλέον, να βρίσκουν εφαρμογή σε δυτικό κόσμο το 2015 ? . Είναι το λιγότερο ουτοπία να το πιστεύουν κάποιοι»… [Το τέλειο και πιο αποστομωτικό επιχείρημα! Ο καπιταλισμός αποτυγχάνει εδώ και 300(!) χρόνια να δώσει τα στοιχειώδη στην ανθρωπότητα όπως φαΐ και νερό και δεν αποτελεί ουτοπία;]
    «Ο μισος πλανητης προσπαθησε να εφαρμοσει το μοντελο που προπαγανδιζει ο Μπογιοπουλος, και απετυχε παταγωδως καταληγοντας σε απολυταρχικα καθεστωτα καταπιεσης και ελλειψης στοιχειωδους ελευθεριας…» [Ενώ σήμερα μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ο πλανήτης βρίθει από δημοκρατικά καθεστώτα],
    «αν λοιπον ητσν ολα τοσο ομορφα στον υπαρκτο σοσιαλισμο .. εξηγεισαι μου κατι απλο. γιατι μονο απο την μια μερια του τειχους υπηρχσν ενοπλοι φρουροι να αποτρεψουν τους ευτυχισμενους κατοικους να δραπετευσουν;» [Ενώ σήμερα οι δεκάδες χιλιάδες που επιχειρούν να διαβούν τη Μεσόγειο για περάσουν στον ευρωπαϊκό παράδεισο, αλλά πνίγονται στα νερά της Μεσογείου, δεν είναι από καπιταλιστικές χώρες που θέλουν να φύγουν, για χρόνια υποχείρια και δορυφόρους των δυτικοευρωπαίων και των αμερικανών]…
    «… αν τα πράγματα στην Σοβιετική Ένωση ήταν όπως λες, ο λαός της θα είχε επαναφέρει στην εξουσία τους κομμουνιστές…» [Σύμφωνα με έρευνες και δημοσκοπήσεις η πλειοψηφία του κόσμου στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες εκτιμά θετικά ότι απολάμβανε εκείνες τις εποχές και το νοσταλγεί ή/και το ονειρεύεται. Όμως είναι αφέλεια, για να μην πω κι ανοησία, να πιστεύει κάποιος ότι η επαναφορά ενός συστήματος με σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά είναι κάτι το τόσο απλό. Κι αν θα μπορούσε αυτό να γίνει μέσα από τις εκλογικές διαδικασίες που έχουν θεσμοθετήσει στα μέτρα τους οι κυρίαρχοι οικονομικοί κύκλοι σε κάθε χώρα αλλά και πανευρωπαϊκά, θα καταργούσαν και τις εκλογές! Εδώ η Ευρωπαϊκή Ένωση κυβερνάται από τους λεγόμενους Θεσμούς [την Τρόικα και το Διεθνής Νομισματικό Ταμείο] και το Ευρωκοινοβούλιο παίζει τον ρόλο της μωρής παρθένας, κι ΕΣΕΙΣ αμπελοφιλοσοφείτε και διερωτάστε δήθεν γιατί «ο λαός δεν έχει επαναφέρει στην εξουσία τους κομμουνιστές…»

    Και πάμε σε μερικά απ’ αυτά που λέει ο σχολιογράφος belalik:
    1. Ενώ κατηγορεί τον Μπογιόπουλο ότι «το τεραστιο κειμενο του ειναι κατα 90% συνθηματα και επικρισεις» [υποβάλλοντας ότι ο Μπογιόπουλος δεν προτείνει κάτι συγκεκριμένο], ο ίδιος συνθηματολογεί λέγοντας ΜΑΣ ότι «ο μονος δρομος ειναι αποτελεσματικη δικαιοσυνη, ελευθερη κοινωνια και οικονομια»… Και πώς θα γίνουν πράξη όλ’ αυτά όταν από καταβολής του [εδώ και κάπου 300 χρόνια] ο καπιταλισμός ΔΕΝ κατάφερε να δώσει τροφή, δουλειά, στέγαση, υγεία, μόρφωση στον κόσμο;

    2. Συνθηματολογικού και ουτοπικού περιεχομένου είναι και τοποθέτηση ΤΟΥ για «…οχι παραπανω γραφειοκρατια και κεντρικη διαχειριση αλλα αποκεντρωση, ευελιξια, ελευθερια. Και δικαιοσυνη πανω απο ολα, οσο το δυνατον πιο αποτελεσματικη και σε ποιοτητα και σε ταχυτητα…» — Πώς θα γίνουν αυτά στον καπιταλισμό όπου το κέρδος του ιδιωτικού κεφαλαίου είναι υπεράνω όλων [και αξίων και αρχών], δεν ΜΑΣ λέει ΠΟΣΩΣ ο ο σχολιογράφος belalik

    3. Άστε που σε κάποιο άλλο σημείο λέει το ιδιαιτέρως αντιφατικό «… στην ιστορικη περιοδο που ζουμε αυτην με τις απιστευτες ανισοτητες κ αδικιες πολυ μακρυα απο μια παγκοσμια ουτοπια η μονη ελπιδα εινσι οι μοντερνες δυτικες κοινωνιες ..» — Και οι οποίες «μοντερνες δυτικες κοινωνιες» έχουν θεμελιώσει και στηρίζουν τα όποια επιτεύγματα τους στην ξεκάθαρη εκμετάλλευση και καταλήστευση των λαών ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ σχεδόν της υπόλοιπης υφηλίου!!!

    4. Γράφει κάπου αλλού: «Το “αντιθετο συστημα που δεν δουλευει” ποιο ακριβως ειναι; Η Κινα, η Ρωσια, η Βουλγαρια, η Πολωνια, η Δανια, η Φινλανδια; Ολες αυτες οι χωρες ειναι ουσιαστικα καπιταλιστικες. Οι κοινωνιες τους ομως εχουν φοβερες διαφορες.» [Ξέχασες την Γερμανία, την Ολλανδία, την Αυστρία] — Οι κοινωνίες τους έχουν πρώτα και κύρια τεράστιες κοινωνικοοικονομικές ανισότητες στο εσωτερικό, αλλά και μεταξύ τους οι χώρες χάσμα στο βιοτικό επίπεδο των λαών τους. Κι αυτό οφείλεται στην ανισομερή καπιταλιστική που λειτουργεί υπέρ των πιο αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών και σε βάρος των πιο υποανάπτυκτων, τις οποίες εκμεταλλεύονται οι πρώτες και επιβάλλουν στις δεύτερες και τους όρους τους [απτό παράδειγμα η Ελλάδα και η στάση της ελεγχόμενης από τη Γερμανία Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι της], με στόχο και σκοπό το δικό τους κέρδος, αλλά και [για να διατηρούν ένα ψηλό επίπεδο για τους δικούς τους λαούς … Έχεις την ψευδαίσθηση σχολιογράφε belalik, ότι μπορούν μέσα στον καπιταλισμού γίνουν ΟΛΕΣ οι χώρες του κόσμου Γερμανίες;

    5. Και καταλήγει ο σχολιογράφος belalik: «… ας κανουμε οτι μπορουμε για τον εαυτο μας κ τους διπλα μας κ φτανει…»Ε, ρε έντιμε άνθρωπε, κυρ-Παντελή

    • Ο/Η belalik λέει:

      Φιλε ΑνευΟριων ..

      Εχουμε ανοιξει κουβεντα η οποια ειναι πολυ δυσκολο να οδηγησει καπου .. Ειναι αδυνατο να βγαλουμε καποιο συμπερασμα οταν συζηταμε για θεματα που απτονται της παγκοσμιας ιστοριας, πολιτικης, οικονομικης, κοινωνικης κλπ .. Αυτο γινεται ακομα δυσκολοτερο οταν απομονωνεις μικρα κομματια απο οσα λεω και τους δινεις το δικο σου νοημα και χρωματισμο. Αλλα δεν γινεται και αλλιως μαλλον σε μια ιντερνετικη συζητηση.. Τελοσπαντων, θα σου απαντησω λιγο προχειρα ετσι απλα για τη χαρη του διαλογου. Επισης, θα προσπαθησω να μην σε ακολουθησω σε προσπαθεια επιθεσης και ειρωνειας – οχι απο ευγενεια ακριβως, μου αρεσει η ειρωνεια και δεν την θεωρω απαραιτητα κακη, αλλα γιατι δυσχεραινει τον οποιο διαλογο ..

      Παμε λοιπον (ακολουθω την αριθμηση σου).

      1 – Κανενα συστημα, καμια ανθρωπινη κοινωνια καποιου μεγεθους και πανω δεν καταφερε δυστυχως απο καταβολης κοσμου να πετυχει απολυτη ισοτητα και δικαιοσυνη, ισως ουτε καν να πλησιασει στον ιδεατο βαθμο. Καμια κοινωνια δεν καταφερε να «δώσει τροφή, δουλειά, στέγαση, υγεία, μόρφωση στον κόσμο» οπως λες. Οι κοινωνιες ομως που εχουν φτασει πιο κοντα σε αυτο που αναφερεις, ταυτοχρονα εξασφαλιζοντας ελευθερια στις επιλογες και την δραστηριοτητα των μελων τους, ειναι καποιες συγχρονες δυτικες κοινωνιες με σαφεστατα παραδειγματα στη Σκανδιναβια και ισως καποια φωτεινα παραδειγματα αλλου στον κοσμο (Κοστα Ρικα πχ). Μπορεις να βρεις πολλα να τους επικρινεις, απεχουν πολυ απο το θεωρητικα ‘τελειο’ – αλλα δεν εχει υπαρξει κατι καλυτερο μεχρι στιγμης. Τα καθεστωτα τα οποια υποτιθεται εφαρμοσαν τον σοσιαλισμο ειναι θλιβερα παραδειγματα αποτυχιας, απορω που ακομα το συζηταμε αυτο. Ξαναειπα -αλλα δεν το σχολιασες- πως οι αριστεροι κανονικα θα επρεπε να μισουν αυτα τα κεθεστωτα περισσοτερο απο οποιονδηποτε γιατι καπηλευτηκαν τον κομμουνισμο προς οφελος ολιγαρχιων. Σου ανεφερα το γεγονος πως στο ευρυτερο ‘τειχος’ μεταξυ ανατολικου και δυτικου μπλοκ, μονο απο τη μια μερια υπηρχαν απελπισμενοι που προσπαθουσαν να δραπετευσουν με κινδυνο της ζωης τους – απο την αλλη μερια δεν το προσπαθησε κανεις. Και μου απαντας για τους χιλιαδες προσφυγες και μεταναστες του σημερα οι οποιοι προσπαθουν να διαφυγουν απο την Αφρικη και την Ασια με ονειρο τους να πανε σε Γερμανια, Αγγλια, Γαλλια, Αμερικη κλπ. Δεν εχει καμια σχεση το ενα με το αλλο – εγω το ανεφερα σαν ενα απλο παραδειγμα της αποτυχιας του ‘υπαρκτου’, λες και χρειαζεται να το συζηταμε, λες και χρειαζονται παραδειγματα …

      Βασικα διαβαζοντας ξανα το μηνυμα σου καταλαβαινω οτι υπαρχει μια συγχηση. Μου επιτιθεσαι γιατι νομιζεις οτι εγω υπερασπιζομαι τον καπιταλισμο και λεω οτι ολα ειναι ιδανικα στις καπιταλιστικες κοινωνιες. Δεν συμβαινει ομως αυτο .. Στο (2) που αναφερεις για παραδειγμα, συμφωνω σε καποιο βαθμο μαζι σου. Το κερδος πρεπει να υπαρχει αλλα δεν πρεπει να ειναι αχαλινωτο. Εκει οφειλει να βρει μια χρυση τομη ενα μοντερνο κρατος, να δωσει κινητρα στην υγιη επιχειρηματικοτητα εξασφαλιζοντας τον σεβασμο των ανθρωπινων δικαιωματων, την προστασια του περιβαλλοντος. Αυτη ειναι η λυση πιστευω, και οχι μια υπερ-κεντρικη, κρατικη διαχειριση των παντων.

      Εγω ξεκινησα τον σχολιασμο απαντωντας στο αρθρο του Μπογιοπουλου το οποιο υποστηριζει οτι η εναλλακτικη ειναι ουσιαστικα μια οκτωβριανη επανασταση στην Ελλαδα του 2015. Αυτη η αποψη μου φαινεται αδιανοητα λανθασμενη και αφελης σε βαθμο που δυσκολευομαι να πιστεψω οτι καποιος μπορει σοβαρα να προτεινει κατι τετοιο.

      Τελοσπαντων .. Επειδη γραφουμε γενικες εκθεσεις ιδεων, θα σου αναφερω ενα απλο μεμονωμενο παραδειγμα και θα μου πεις εσυ αν το θεωρεις δεξιο, αριστερο, καπιταλιστικο η οτιδηποτε αλλο. Εγω το θεωρω απλα λογικο. Στο πνευμα αυτου του παραδειγματος κινειται η σκεψη μου, και εκει βρισκω την πραγματικη ‘εναλλακτικη’.

      Συζηταμε στην Ελλαδα εδω και 20 χρονια ενα θεμα ταμπου – την ιδρυση μη κρατικων πανεπιστημιων. Αντι να συζηταμε αυτο το γελοιο θεμα – γελοιο γιατι υπαρχουν δεκαδες ιδιωτικα πανεπιστημια (Deree, διαφορα ‘κολλεγια’ που συνεργαζονται με ευρωπαικα πανεπιστημια και πληρωνουν royalties για να δειχνουν ταχα οι φοιτητες οτι σπουδαζουν εξω) ενω οσοι εχουν χρηματα φευγουν και εφευγαν κατα χιλιαδες στο εξωτερικο. Αντι λοιπον να συζηταμε αυτο, θα μπορουσαμε να δωσουμε κινητρα να ιδρυθουν μη-κρατικα πανεπιστημια σε ορισμενες περιοχες της επαρχιας για παραδειγμα. Και θα το πηγαινα παραπερα – να ιδρυθουν αγγλοφωνα ιδιωτικα πανεπιστημια με στοχο να προσελκυσουν ξενους φοιτητες με οσα πλεονεκτηματα μπορει να εχει μια τετοια κινηση στην οικονομια και την αγορα εργασιας. Ενα σημαντικο μερος των φορων απο αυτα τα ιδρυματα θα μπορουσε να διοχετευθει στην στηριξη της δημοσιας παιδειας, η οποια θα επρεπε φυσικα να στηριχτει αποφασιστικα. Το πως θα εξασφαλισθει αυτο ειναι η δυσκολη δουλεια μιας ηγεσιας και αυτο που θα κρινει αν ειναι αποτελεσματικη η οχι. Ειναι εφικτο ομως. Το να βουταμε βαθια το κεφαλι μας στην αμμο δεν ειναι λυση.

      Αν μπορω να βαλω ολη μου τη σκεψη σε λιγες γραμμες – θα σου απαντουσα οτι δεν υπαρχει ‘ενας’ καπιταλισμος. Πιστευω στην διαχειριση του με σκοπο την ολο και μεγαλυτερη ισοτητα και ευημερια των πολλων. Βρισκω τεραστιες διαφορες στον καπιταλισμο της Δανιας με τον καπιταλισμο της Ελλαδας η ακομα χειροτερα, της Ρωσιας και της Κινας (ο πιο σκληρος). Και υποστηριζω φυσικα την πρωτη ‘εκδοση’ του, με οσα προβληματα εχει. Ειμαι βαθια ρεφορμιστης, συντροφε. Δεν πιστευω οτι υπαρχει αλλη λυση, αυτη την στιγμη. Ειναι η μονη εφικτη εξελιξη που μπορει ταυτοχρονα να εξασφαλισει την διαχυση της μορφωσης και της ελευθεριας. Αυτη η διαχυση αναποφευκτα θα οδηγησει σε εξελιξη, μετα απο αρκετες γενιες ισως και αν αποφυγουμε οικολογικες η αλλες καταστροφες, ωστε μια μερα ολο και περισσοτεροι ανθρωποι να στηριξουν το πραγματικα λογικο ζητουμενο – να συνειδητοποιησουμε οτι ειμαστε ολοι κατοικοι του ιδιου πλανητη, να σβησουμε τις αστειες διαφορες μας ειτε αυτα ονομαζονται συνορα, θρησκειες κλπ και να προσπαθησουμε να εκμεταλλευτουμε τον αστειρευτο φυσικο πλουτο με σκοπο την ευημερια και δημιουργια ολων των ανθρωπων. Δεν τρολαρω, πιστευω βαθια οτι σου εγραψα – βιαστικα μεν και οχι ολοκληρωμενα. Αν δεν καταστραφει ο ανθρωπινος πολιτισμος, αυτη ειναι η μοναδικη πορεια που μπορει να διαγραψει – η εξελιξη ειναι μονοδρομος. Αυτη η πορεια ομως αυτη τη στιγμη μπορει μονο να υποστηριχθει απο ενα ατελες μεν, μοντερνο δυτικο συστημα, γιατι αυτο ειναι οτι πιο ελευθερο εχει υπαρξει ποτε. Η απομονωση και ο σφιχτος κεντρικος ελεγχος που ευαγγελιζεται ο Μπογιοπουλος νομιζω οτι εχουν σαν αποτελεσμα μονο τον περιορισμο της ανθρωπινης ελευθεριας και δημιουργιας.

      Αυτα φιλε – μπορει να σε μπερδεψα, μπορει να γελας, μπορει να εχεις εξοργιστει – μπορει να μην εγινα και κατανοητος γιατι οντως οι σκεψεις ειναι μπερδεμενες και δεν σου εχω γραψει καθαρα. Ξεκολλα παντως με την επιθεση και την ειρωνια, δεν εχει νοημα.

  6. Ο/Η ΝΙΚΟΣ Κ. λέει:

    Διάβασα με πολλή προσοχή την «εναλλακτική» του κ. Μπογιόπουλου.
    Είναι δυνατόν μαρξιστικές θεωρίες 100 χρόνων, που έχουν καταρεύσει παταγωδώς πλέον, να βρίσκουν εφαρμογή σε δυτικό κόσμο το 2015 ? . Είναι το λιγότερο ουτοπία να το πιστεύουν κάποιοι.
    Υπάρχει εξάλλου σήμερα έστω και μία χώρα στο πλανήτη που να εφαρμόζει το παραπάνω μοντέλο, δεν λέω με επιτυχία, αλλά απλώς να το εφαρμόζει (ελπίζω να μη μου αναφέρετε την Βόρεια Κορέα).

  7. Ο/Η Σπυρος Ο Ιθακισιος λέει:

    η εναλλακτικη προταση πρεπει επισης να απαντιση ΄
    1-τι συνεπειες θα εχει η μονομερης διαγραφη χρεους στο σημερινο πλανητη πχ αποκλεισμους ?
    ιδιαιτερα οταν το χρεος ειναι σε κρατη και οχι τραπεζες.
    2-τι λεει ο επιστημονικος κεντρικος σχεδιασμος για την μεταβαση μιας βαθειας εξαρτημενης
    οικονομιας σε μια ανεξαρτητη.
    ποσο καιρο χρειαζεται και τι συνεπειες θα εχει σε τομεις οπως διατροφη, υγεια, μεταφορες
    και τηλεπικοινωνιες πχ οταν στην υγεια μια μαγνητικη τομογραφεια θα χρειαζεται μηνες.
    3-πως ισοσκελιζει τον σημερινο ελλειματικο εμπορικο ισοζυγιο.
    νομιζω οταν απαντησουμε αυτα, η πολιτικη της αριστερας θα παρει νεες διαστασεις.
    μηπως χρειαζονται καποια σταδια και καποιες συμαχιες?

  8. Ο/Η μανθος λέει:

    Το να προσπαθείς να κλείσεις την σύγχρονη πραγματικότητα μέσα σε βιβλία γραμμένα 100 χρόνια πριν , δεν ξέρω πια αν είναι προϊόν αφέλειας ή σκοπιμότητας .
    Σχεδιασμός κ. Μπογιόπουλε μπορεί να υπάρξει για το πλήθος των προϊόντων που έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος ? και τι υποδομές χρειάζονται ? Υπάρχουν ? πόσο χρόνο χρειάζονται να υλοποιηθούν ? Στο ενδιάμεσο τι θα γίνει? Πόσο θα είναι αυτό το ενδιάμεσο ? δεν έχετε καταλάβει κ. Μπογιόπουλε ότι Σοσιαλισμός δεν είναι πια . Αν υπάρχει ελπίδα για την αριστερά, αυτή έγκειται στο ότι η αριστερά θα πρέπει να μπορεί να προσφέρει καλύτερες συνθήκες ζωής αμέσως . Όταν λέμε καλύτερες συνθήκες ζωής εννοούμε και συγκριτικά με το πριν και συγκριτικά με τις άλλες χώρες . Μη ξεπερνάτε αυτές τις – κατά τη γνώμη μου ανυπέρβλητες δυσκολίες – με τρικ του στιλ . Εκατό χρόνια πριν το παραπάνω σύνθημα για το σοσιαλισμό ήταν πολύ σαφές και με όρους GPS . Είναι πολύ αφελής η απαρίθμηση των αρνητικών του καπιταλισμού και στο δια ταύτα να λέτε ότι θα δούμε τι θα κάνουμε , σε τελευταία ανάλυση ο κόσμος αγωνίζεται ακριβώς γιατί θέλει να πάψει κάποια στιγμή να αγωνίζεται. Αν προσπαθείσετε να τα συνδυάσετε όλα αυτά ξαφνικά θα ανακαλύψετε ότι η πυξίδα πηγαίνει προς τα εκεί που τώρα κατηγορείτε. Το γνωρίζετε πολύ καλά και για τούτο η ασάφεια.

    • Ο/Η Παναγιώτης Χατζέλλης λέει:

      Ο ΣΕΒ δεν θα μπορούσε να σχολιάσει καλύτερα, θα σου έδινε και «εύφημο μνεία».
      Υπόβαλε αυτές τις ερωτήσεις σου σε κάποιον που δεν έχει ούτε το καθημερινό πιάτο φαϊ και θα σου πεί «για το πλήθος των προϊόντων που έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος» και θα λάβεις τη κατάλληλη απάντηση!!!

  9. Ο/Η belalik λέει:

    Ο μισος πλανητης προσπαθησε να εφαρμοσει το μοντελο που προπαγανδιζει ο Μπογιοπουλος, και απετυχε παταγωδως καταληγοντας σε απολυταρχικα καθεστωτα καταπιεσης και ελλειψης στοιχειωδους ελευθεριας. Θα τα καταφερουμε ομως εμεις. Με πανεθνικο κεντρικο σχεδιασμο οπως αναφερει τοσες φορες. Κατερρευσε η σοβιετικη ενωση, αλλα θα πετυχουμε εμεις επειδη εχουμε ‘ικανότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, µηχανών, εργαλείων και συσκευών’ και ‘σηµαντικό επίπεδο ανάπτυξης της σύγχρονης τεχνολογίας’. Το τεραστιο κειμενο του ειναι κατα 90% συνθηματα και επικρισεις (πολλες απο τις οποιες σωστες βεβαια, αλλα δεν φτανει αυτο). Το 10% που περιεχει σχεδιασμο και προτασεις ειναι απιστευτα αφελες, αιολο και εντελως ανεφικτο στον αιωνα που ζουμε. Ο μονος δρομος ειναι αποτελεσματικη δικαιοσυνη, ελευθερη κοινωνια και οικονομια. Κινητρα για αναπτυξη και καινοτομια σε ανθρωπους και επιχειρησεις – στηριξη στην πραγματικη επιχειρηματικοτητα, οχι στην ολιγαρχια και την κρατικοδιαιτη μαφια. Παραγωγη πλουτου δηλαδη, για να υπαρξει πλουτος να αναδιανεμηθει και να στηριξει ενα ουσιαστικο κοινωνικο κρατος. Το ‘αντιθετο συστημα που δεν δουλευει’ ποιο ακριβως ειναι; Η Κινα, η Ρωσια, η Βουλγαρια, η Πολωνια, η Δανια, η Φινλανδια; Ολες αυτες οι χωρες ειναι ουσιαστικα καπιταλιστικες. Οι κοινωνιες τους ομως εχουν φοβερες διαφορες. Ποιον να ακολουθησουμε; Η μηπως να στραφουμε στη Βορειο Κορεα; Ο απολυτος κεντρικος ελεγχος που ευαγγελιζεται τοσο εντονα απετυχε πληρως σε παγκοσμιο επιπεδο οπου και να δοκιμαστηκε επι δεκαετιες, απο καθεστωτα που ηταν πολυ πιο ανεπτυγμενα απο εμας σε ολους τους τομεις (τεχνολογια, παραγωγη, στρατιωτικη δυναμη – τα παντα). Το εντελως αντιθετο χρειαζεται – οχι παραπανω γραφειοκρατια και κεντρικη διαχειριση αλλα αποκεντρωση, ευελιξια, ελευθερια. Και δικαιοσυνη πανω απο ολα, οσο το δυνατον πιο αποτελεσματικη και σε ποιοτητα και σε ταχυτητα. Αυτη τη στιγμη της ιστοριας ο μονος δρομος ειναι ενα συγχρονο δυτικο συστημα, δεν υπαρχει τιποτα αλλο. Ειναι κυριολεκτικα απιστευτο εξυπνοι, μορφωμενοι και εντιμοι ανθρωποι (πιστευω οτι ο Μπογιοπουλος χαρακτηριζεται και απο τις τρεις αυτες ιδιοτητες) να βρισκονται σε τετοια βαθια ιδεοληψια και φαντασιωση.

    • Ο/Η γιωργος λέει:

      αυταπατασαι και κοροιδευεις ,ταυτοχρονα.
      προτεινεις σα λυση τη βαρβαροτητα που ζουμε και ειναι συνυφασμενη με τον καπιταλισμο δυτικου τυπου,που λες κι εσυ.
      για εξηγησε μας ,στον καπιταλισμο δυτικου τυπου,πως χωρανε 47,5 εκατομμυρια σιτιζομενοι ,μονο στην αμερικη?
      πως τα 4/5 του πλανητη ,που εχουν καπιταλιστικες σχεσεις παραγωγης,ζουνε στην εξαθλιωση?πως η παιδικη θνησιμοτητα ειναι μικροτερη στη κουβα απο την αμερικη?
      πως στην ιδια χωρα(κυνηγημενη,απομονομενη,σε εμπαργκο δεκαετιες),η υγεια ειναι λαικο δικαιωμα,ενω στη μητροπολη του καπιταλισμου εμπορευμα για οσους μπορουν να το αγορασουν?
      ποιος εξασφαλιζει τη δικαιη αναδιανομη που λες,στο καπιταλιστικο συστημα,και που εγινε αυτο?
      εκτος κι αν εννοεις δικαιη αναδιανομη,τον πλουτισμο των λιγων και την εξαθλιωση των πολλων.(αυτο εννοεις!).
      και γιατι παρουσιαζεσαι ανιστορητος αναμασητης ιδεολογικων αγκυλωσεων,αντι για εξυπνος και χαρισματικος ,που θες να εισαι?
      δεν ξερεις,η κρυβεις το γεγονος,πως στη σοβιετικη ενωση,η υγεια,η δουλεια, η παιδεια,οι διακοπες,ο πολιτισμος,το ρευμα,το νερο,ολα τα βασικα αγαθα ηταν λαικα δικαιωματα και τσαμπα?
      γιατι κρυβεις το γεγονος πως απο μια χωρα αναλφαβητων μουζικων ,η σοβιετικη ενωση,υιοθετωντας και επιβαλλοντας το σοσιαλιστικο τροπο παραγωγης,καταφερε να μορφωσει,να ταισει,,να στεγασει τους λαους της και να τους χαρισει ως αυτονοητα δικαιωματα,οσα προηγουμενως ανεφερα?
      γιατι παραβλεπεις το γεγονος πως ολα αυτα εγινα,με φοβερη αντιδραση απο τους δυτικους φιλους σου και μεσα απο εμφυλιους και εναν παγκοσμιο πολεμα που κατεστρεψε την σοβιετικη ενωση?
      τι σε κραταει απο το να παραδεχτεις ,οτι ενας αποφασιμενος λαος,με τα οπλα του τον σοσιαλιστικου τροπου παραγωγης,εκτινασσει τις παραγωγικες του δυνατοτητες και ο κοινωνικος πλουτος αυξανει αλματωδως?
      μλλον τιποτα περα απο τις ιδεοληψιες σου.εκτος κι αν ειναι θεση συμφεροντος αυτη που εκφερεις.
      αν εισαι βιομηχανος,το καταλαβαινω.
      εχεις ταξικη συνειδηση και σε βολευει το παρων συστημα.
      ο μπογιοπουλος ομως,δεν απεθυνεται σε βιομηχανους!
      ουτε σε ανθρωπους που στην εννοια ελευθερια,βλεπουν τη δυνατοτητα να επιβαλλουν τη θεληση τους σε αλλους και στην εννοια δικαιοσυνη ,τη δυνατοτητα να αναπαραγουν τη θεση ισχυος που κατεχουν .

      • Ο/Η belalik λέει:

        ειναι αργα φιλε και δεν μπορω να σου απαντησω κανονικα. μισ συντομη σκεψη.. αν λοιπον ητσν ολα τοσο ομορφα στον υπαρκτο σοσιαλισμο .. εξηγεισαι μου κατι απλο. γιατι μονο απο την μια μερια του τειχους υπηρχσν ενοπλοι φρουροι να αποτρεψουν τους ευτυχισμενους κατοικους να δραπετευσουν; η μηπως ειναι και αυτο δυτικη προπαγανδα; πως εξηγεις τους παρα πολλους αθλητες, επιστημονες, καλλιτεχνες αλλα κ απλους ανθρωπους που αυτομολησαν κ ζητησαν ασυλο στη δυση; οσους ειχαν την ευκαιρια ετσι; αφηνοντας πισω οικογενειες καποιες φορες.. πρακτορες ηταν; εκατονταδες μπορει χιλιαδες τα παραδειγματα.. προπαγανδα κ αυτα; το αρχιπελαγος γκουλαγκ συντροφε; .. ψεμματα υποθετω … τελοσπαντων .. δεν υπερασπιζομαι τον καπιταλισμο, δεν με καταλαβες αν αυτο νομιζεις. μην ψαχνεις εχθρους. οι δηθεν κομμουνιστες της ιστοριας που καπηλευτηκαν μισ ιδεολογια κ εστησσν δικτατοριες θα επρεπε να τους μισεις περισσοτερο απο μενα. και γιατι αφησαν τα θηρια ελευθερα. ομως στην ιστορικη περιοδο που ζουμε αυτην με τις απιστευτες ανισοτητες κ αδικιες πολυ μακρυα απο μια παγκοσμια ουτοπια η μονη ελπιδα εινσι οι μοντερνες δυτικες κοινωνιες .. με τα οποια -μεγαλα- προβληματα τους ειναι οτι πιο μαζικο σε ελευθερια κ προοδο εχει να επιδειξει ο ανθρωπινος πολιτισμος. αυτα κ πολλα εγραψα αδερφε. προσπαθησε να αποφευγεις προσωπικες προσβολες οπως αυτες που μου απευθυνεις, δεν εχει κανα νοημα ρε φιλε..

        • Ο/Η belalik λέει:

          ναι .. ειμαι βιομηχανος κ δισεκατομμυριουχος κ καθομαι κ γραφω σχολια στον ημεροδρομο … τεσπα γραφω κ απο κινητο κ συγγνωμη για κσποια τυπογραφικα .. θα ηθελα να σου απαντησω σε διαφορα που γραφεις αλλα δεν γινεται. δεν μπορουμε να συμφωνουμε παντα – δεν χρειαζεται κιολας. ας κανουμε οτι μπορουμε για τον εαυτο μας κ τους διπλα μας κ φτανει .. καλη τυχη, ερχονται δυσκολες μερες οπως κ να εχει ..

      • Ο/Η Leon λέει:

        Γιώργο, δεν αντιλαμβάνεσαι ότι αν τα πράγματα στην Σοβιετική Ένωση ήταν όπως λες, ο λαός της θα είχε επαναφέρει στην εξουσία τους κομμουνιστές. Δεν το κάνει όμως, δεν σε προβληματίζει αυτό. Αν δεν σε προβληματίζει, τότε τι είδους επαναστάτης είσαι; Γιατί για να αλλάξεις την κοινωνία χρειάζεται επανάσταση, και επανάσταση σημαίνει να βρεις το καινούργιο, το νέο και όχι να ακολουθείς με θρησκευτική ευλάβεια το παλιό. Πάρε από αυτό ότι νομίζεις ότι ήταν επιτυχημένο και σωστό και όλα τα άλλα αλλαξέ τα.

    • Ο/Η Παναγιώτης Χατζέλλης λέει:

      Μάλλον εσύ βρίσκεσαι σε φαντασίωση και περιμένεις απ’ το δήμιο να σε λυπηθεί ή να σε ρωτήσει, αν επιθυμείς το σχοινί που θα σε κρεμάσει να είναι μεταξωτό.
      Τόσα χρόνια δεν κατάλαβες, ότι το κεφάλαιο ΔΕΝ εξανθρωπίζεται;;;
      Οσο για τα άλλα που αναφέρεις (πρώην σοσ. χώρες κ.ά.), υπάρχει πλήρης βιβλιογραφία την οποία θα μπορούσες να προμηθευτείς και να ξεδιαλύνεις λίγο αυτό το μπέρδεμα που έχεις στο μυαλό σου!!! Εκτός, βέβαια, αν είσαι απ’ τους κερδισμένους της κρίσης.

      • Ο/Η belalik λέει:

        γραψε 1-2 βιβλια που εξηγουν τι εγινε στις σοσιαλιστικες χωρες.. ειμαι περιεργος. ειλικρινα.

  10. Ο/Η Πέτρος λέει:

    Συγχαρητήρια !!! Καλύτερη ανάπτυξη θέσεων και προτάσεων δε θα μπορούσε να γίνει !!!

  11. Ο/Η G.T. λέει:

    Προς ΚΟΚ (για προβληματισμό)
    O Eduardo Rosenzvaig, αργεντινός συγγραφέας βραβευμένος με το κουβανέζικο βραβείο Casa de las Americas γράφει σε ένα άρθρο του: «από τότε που ήμουν μικρός, έβλεπα σε γκρίζα ντοκυμαντέρ και έγχρωμες ταινίες να κατεβάζουν τους Eβραίους από τα τρένα, από φορτηγά βαγόνια κατά χιλιάδες. Oι κρατούμενοι κατέβαιναν κρατώντας στα χέρια τους ένα βαλιτσάκι και έτσι έμπαιναν στα στρατόπεδα εξόντωσης. Yπήρχαν λιγοστοί Γερμανοί με μυδράλια και σκυλιά, έτσι που εγώ σκεφτόμουν, πως αν ξεσηκώνονταν οι αιχμάλωτοι, θα σκοτώνονταν οι μισοί και οι άλλοι μισοί θα σώζονταν. Aλλά δεν ξεσηκώνονταν. Tην ίδια ερώτηση την έκανα όλη μου την παιδική ηλικία: γιατί δεν ξεσηκώνονταν; Aναρωτιόμουν στην εφηβεία μου, στη νιότη μου και ακόμη ώριμος συνέχιζα να αναρωτιέμαι. “Γιατί δεν ξεσηκώνονταν;” Aκριβώς αυτή τη χρονιά του 1993, όταν η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση μόλις είχε ψηφίσει το Nόμο για την εκπαίδευση, φτιαγμένο από τους “ειδικούς” (στην πλειονότητά τους πρώην αριστεροί) ως την πανάκεια της ενσωμάτωσης στα περιεχόμενα της μετανεωτερικότητας, βρήκα την απάντηση. Δεν ξεσηκώνονταν για εκείνο το βαλιτσάκι.
    Όταν τους συνελάμβαναν, τους επέτρεπαν να πάρουν μαζί τους σε ένα βαλιτσάκι τα πιο πολύτιμα και χρήσιμα πράγματα. Όμως υπήρχε ένα όριο. Όχι παραπάνω από τριάντα κιλά. Oι άνθρωποι λέγανε: “Aφού μου επιτρέπουν να πάρω μαζί μου αυτό που πιο πολύ επιθυμώ, δεν θα με σκοτώσουν”. Oι άνθρωποι νόμιζαν πως το σωσίβιο, η εγγύηση ότι οι ζωές τους θα γίνονταν σεβαστές, βρίσκονταν στο βαλιτσάκι. Kράταγαν σφιχτά στα χέρια τους το βαλιτσάκι και έμπαιναν σίγουροι στα στρατόπεδα. O Nόμος της εκπαίδευσης του νεοφιλελευθερισμού ήταν το βαλιτσάκι. Aν υπάρχουν τόσοι ειδικοί και τόσα νέα περιεχόμενα και τόσα μαθήματα επιμόρφωσης και τόσο χρήμα να γυροφέρνει δε θα μας σκοτώσουν, σκέφτονταν πολλοί. H εκπαίδευση θα σωθεί. O Nόμος ήταν το βαλιτσάκι. Kαι ένα μεγάλο μέρος της εκπαιδευτικής κοινότητας μπήκε στα στρατόπεδα εξόντωσης.»
    Όποιος θέλει να διαβάσει όλο το άρθρο, να το αναζητήσει με τον τίτλο «Αργεντινή: Η εκπαίδευση και το μυστικό (κείμενο (του Eduardo Rosenzvaig)»

  12. Ο/Η AnnaS λέει:

    Είμαστε στις παραμονές του 1917 και σε λίγο πάμε για τα θερινά ανάκτορα! Τα ενδιάμεσα της ιστορίας ούτε μας ξέρουν ούτε τα ξέρουμε!

  13. Ο/Η KOK λέει:

    Συντροφε Νικο κατ αρχην καλη ξεκουραση.Θελω να αναφερθω στην εναλλακτικη που προτεινουν οι κομουνιστες.Διαβασα με προσοχη το αρθρο σου που συμφωνω απολυτα και παλευω διπλα στο κομμα για την υλοποιηση οσων γσφεις και που ειναι θεσεις του κομματος.Οι αποριες που διατυπωνω δεν εχουν σχεση με τυχον αμφιβολιες μου αλλα απο αγωνια για το τι μελλει γεννεσθε.Ξερω τις θεσεις που ειχες προτεινει στο τελευταιο συνεδριο παρακολουθω ολα τα γραπτα σου.Ειμαι μαζι σου προπαντων με το κομμα.Μερικα ερωτηματα που προκυπτουν σε μενα καλοπροερρετα αλλα και σε αλλους κακοπροερρετα σου τα καταθετω.1 Για να εφαρμοστουν τα προτεινομενα χρειαζεται η δεν χρειαζεται ενα δυνατο ρωμαλεο οργανομενο κινημα που φυσικα δεν υπαρχει 2 Χρειαζεται ναι η οχι ενα δυνατο κομμα στη βουλη και στο λαο που φυσικα δεν υπαρχει.Χρειαζονται επαναστατικες διεργασιες και διαδικασιες που θα δημιουργηθουν οταν υπαρχουν οι 1 και 2; Τι εχουμε τωρα;Ενα οπουρτονιστικο κομμα που δεν κυβερναει επειδη οι απεξω το θεωρουν αριστερο και αυτοι για να αποσεισουν την αριστεροσυνη τους υποτασονται εξω και κανουν γαργαρες μεσα.Εναν λαο που πιστευει οτι εκανε την επανασταση του ριχνοντας ΟΧΙ.Εναν λαο που ειναι ποτισμενος στον αντικομουνισμο και θεωρει οτι το κομμα κανειπολεμο στην για πρωτη φορα αριστερα.Εναν λαο που αποδεκατισμενος απο τη εξαχρονη λιτοτητα και βαλε.Μια πλειοψηφια νεολαιας που (εβλεπα προχθες στη μεγαλειωδη συγκενρωση του ΠΑΜΕ) να ενδιαφερεται για το τι αιφον θα παρει .Ενα λαο που απανταει στα ερωτηματα και προβληματα με ερωτηματα του στυλ .Δηλ μας προτεινεται μια Ελλαδα απομονομενη και εγγληματικη σαν τη Βορεια Κορεα; Μια ελλαδα σαν την κουβαπου μετα απο55 χρονια δεν εχει λυσει το επισυτιστικο της και που ολη η υφηλιος την εχει σε εμπαργκο;Εμεις θελουμε τελος λενε μια ελλαδα οπως ηταν πριν πεντε χρονια .Το ξερεις το ανεκδοτο που στο ερωτημα ποια ειναι η δυσκολοτερη ενχειρηση η απαντηση ειναι .Να βγαλεις απο το κεφαλη της γυναικας τον πο..@@ο.Ετσι το δυσκολοτερο πραγμα για την ελλαδα αυτη στιγμη δεν ειναι πως θα φτασουμε στο σοσιαλισμο αλλα πως θα βγαλουμε απο το κεφαλι της πλειοψηφιας του Ελληνα οτι οι προτασεις του ΚΚΕ ειναι ανεφικτες και προπαντων προς τα εμπρος.ΑΥΤΑ μετα απο 40 χρονια που δεν εχω ψηφισει ποτε μου τιποτε αλλο παρα ΚΚΕ.

Άποστολή άρθρου μέσο Email