Τα διαπιστευτήρια στην κυρία Γκίλφοϊλ είναι κάτι σαν τα βαφτίσια.
Στην πρώτη περίπτωση, χωρίς αυτά, δεν σε «αναγνωρίζουν» οι ΗΠΑ, στη δεύτερη δεν σε «αναγνωρίζει» η Εκκλησία.
Η διαφορά, βέβαια, είναι πως τα βαφτίσια δεν είναι προσωπική επιλογή του κάθε μωρού, επειδή είναι μωρό.
Αντίθετα, οι «βόλτες» πολιτικών προσώπων από την αμερικανική πρεσβεία και τις εκδηλώσεις της (με ή χωρίς τον Αργυρό) αποτελούν συνειδητή πολιτική επιλογή και γνήσιο τέκνο του αμερικανοτσολιαδισμού του μετεμφυλιακού αστικού κράτους.
Πρόκειται για μια «παράδοση» που κρατάει μέχρι σήμερα και απαντά σε εκείνη την παλιά απορία («ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;»).
(από το facebook του Γεράσιμου Χολέβα)
