Χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι εξακολουθούν να διαδηλώνουν στην κεντρική πλατεία Puerta del Sol της Μαδρίτης και άλλες πόλεις της χώρας για το οξυμένο στεγαστικό πρόβλημα, με αφορμή την προκλητική έξωση της 87χρονης Μαρικάρμεν, από σπίτι που έμενε για 70 χρόνια και το οποίο πήρε μεγάλη εταιρεία. Τελικά μετά από τη μαζική κινητοποίηση που ξεκίνησε στις 29 Σεπτέμβρη, η ηλικιωμένη γύρισε στο σπίτι της.
Κάτω από τη λαϊκή πίεση η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας PSOE – Sumar (με μειοψηφία στη Βουλή) αναγκάστηκε να φέρει προς ψήφιση την Παρασκευή δύο διατάγματα, με μέτρα που επιχειρούν να βάλουν κάποια όρια στις αυξήσεις στα ενοίκια και την επέλαση του real estate, μέτρα βέβαια αποσπασματικά που δεν ικανοποιούν το δίκαιο αίτημα για προσβάσιμη και φτηνή στέγη για τα λαϊκά στρώματα. Τα μέτρα, που προέβλεπαν παράταση των υφιστάμενων συμβάσεων μίσθωσης, απαγόρευση αγοράς κατοικιών από τα funds έως το 2028 και απαγόρευση των εξώσεων έως το 2030, δεν πέρασαν στη Βουλή αφού καταψηφίστηκαν από τα κόμματα της δεξιάς Λαϊκό Κόμμα, το ακροδεξιό VOX και το καταλάνικο «Μαζί» (που είναι ένα από τα περιφερειακά κόμματα που έχει δώσει ανοχή στην κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών – μεταλλαγμένων αριστερών) με 178 έναντι 176. Το γεγονός αυτό έχει ανοίξει τη συζήτηση για το ενδεχόμενο πτώσης της κυβέρνησης και προσφυγή σε πρόωρες εκλογές.
Στις λαϊκές διαδηλώσεις που συνεχίζονται συμμετέχουν με δικό τους μπλοκ τα στελέχη και μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργαζομένων Ισπανίας και των Κολεκτίβων Νέων Κομμουνιστών, που καλούν σε συντονισμένη απάντηση μέσα από μαζικές διαδικασίες στα συνδικάτα και στις λαϊκές οργανώσεις, για συνολική ρήξη με το σύστημα εκμετάλλευσης και την εξουσία του κεφαλαίου.
Σε σχετική ανακοίνωση για τη στεγαστική κρίση σημειώνουν χαρακτηριστικά ότι οι εξελίξεις «καταδεικνύουν την αδυναμία οποιασδήποτε κυβέρνησης των καπιταλιστών να παρέμβει ενεργά και αποτελεσματικά στην αγορά κατοικίας, προκειμένου να εγγυηθεί την πρόσβαση στη στέγαση για ολόκληρο τον πληθυσμό. Τελικά, το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι η στέγαση αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα.
Η αμφισβήτηση και, τελικά, ο τερματισμός της κατάστασης της κατοικίας ως εμπορεύματος απαιτεί τη συγκρότηση ισχυρής εργατικής αντιπολίτευσης στο κεφάλαιο, η οποία δεν θα υποτάσσεται σε άλλες πολιτικές ατζέντες ή στα συμφέροντα άλλων κοινωνικών τάξεων και δεν θα περιορίζεται από τα όρια αυτού που θεωρείται δυνατό εντός του υπάρχοντος συστήματος ή του κράτους. Μια εργατική αντιπολίτευση που ενώ θα διεκδικεί μέτρα μέσα στον καπιταλισμό, ταυτόχρονα θα παλεύει για το ξεπέρασμα αυτού του τρόπου παραγωγής και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας όπου η στέγη θα είναι πραγματικά βασικό δικαίωμα».
πηγη: 902
