Η στενή συνεργάτιδα της Μαρίας Καρυστιανού και δικηγόρος, η Μαρία Γρατσία, ρωτήθηκε (στο Mega) για τις γυναικοκτονίες.
Απάντησε:
«Η αξία του ανθρώπου είναι η ίδια, ανεξαρτήτως φύλου. Ασχολούμαστε αυτή τη στιγμή και είμαστε στη φάση της στάθμισης αυτών των προσεγγίσεων που σας ανέφερα προκειμένου να επιλέξουμε την πλέον ενδεδειγμένη λύση, ακριβώς λόγω του ότι, το αντιλαμβανόμαστε όλοι, η αξία του ανθρώπου είναι η ίδια ανεξαρτήτως φύλου. Άρα δεν μπορούμε να πούμε άκριτα, δηλαδή χωρίς να εμβαθύνουμε, να εισάγουμε κάποιες διακρίσεις (…). Να, σας είπα ακριβώς ότι ουσιαστικά η αξία του ανθρώπου είναι η ίδια ανεξαρτήτως φύλου και ανεξαρτήτως διακρίσεων εν γένει. Η ερώτηση που μου τέθηκε, για να είμαστε συγκεκριμένοι, ήταν για τον όρο “γυναικοκτονία” και λέω ότι δεν μπορώ τόσο παρορμητικά να τοποθετηθώ επί της συγκεκριμένης λέξης, γιατί εισάγει μια διάκριση. Από κει και πέρα, όμως, στα ζητήματα ενδοοικογενειακής βίας, όπου και εκεί βέβαια έχουμε πάρα πολλά κρούσματα και αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία τεράστιο θέμα, βεβαίως αυτό είναι ένα αυτοτελές κεφάλαιο προκειμένου ουσιαστικά να ενισχυθεί ο θεσμός της οικογένειας, να είναι ενήμερα τα ζευγάρια ή οποιοσδήποτε είναι θύμα ενδοοικογενειακής βίας, για τις δυνατότητες που έχει και τις παροχές που του δίνει το κράτος είτε από άποψη ψυχολογικής στήριξης είτε από άποψη παροχής νομικής βοήθειας, που είναι πάρα πολύ σημαντικό».
Οπως βλέπουμε, μετά τις δηλώσεις για τις αμβλώσεις, μετά τις δηλώσεις για τους μετανάστες, τα… περίεργα από το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού, συνεχίζονται.
Η απόρριψη του όρου “γυναικοκτονία” από το κόμμα της, με βάση όσα είπε η συνεργάτης της, κινούνται στην γνώριμη και υποκριτική επιχειρηματολογία όσων αρνούνται ευθέως να δουν σε βάθος το ζήτημα της έμφυλης βίας και αυτό πάντα στο όνομα της μη εισαγωγής… διακρίσεων.
Ας επαναλάβουμε, λοιπόν, τα αυτονόητα:
Γιατί «γυναικοκτονία»; Μα επειδή ο όρος είναι σαφής. Και είναι τόσο σαφής, όσο και το αίτιο που τον έχει δημιουργήσει. Η «γυναικοκτονία» ως όρος υπάρχει επειδή υπάρχει το πρόβλημα. Και αποτελεί εργαλείο για την ανάδειξη ενός προβλήματος, ενός εγκλήματος, που κάποιοι θα ήθελαν να περνά σαν κάτι ανύπαρκτο μπροστά από τα μάτια και κυρίως από την συνείδηση των ανθρώπων.
Δεν είναι λίγοι, δε, εκείνοι που απορρίπτουν τον όρο γυναικοκτονία από την σκοπιά της υπεράσπισης, υποτίθεται, της ανθρώπινης ιδιότητας των γυναικών. “Ανθρωποκτονία” είναι, λένε. Μα προφανώς! Τι σοφιστεία είναι αυτή να λένε ότι… αμφισβητείται (!) η ανθρώπινη ιδιότητα των γυναικών χρησιμοποιώντας τον όρο γυναικοκτονία. Εάν αυτή η λέξη δημιουργεί στο μυαλό τους αυτή την αντίδραση υπό το πρόσχημα ότι αμφισβητείται η ανθρώπινη ιδιότητα του θύματος, τότε όταν λέμε «πατροκτονία», αμφισβητούμε την ανθρώπινη ιδιότητα του πατέρα που έπεσε θύμα; Όταν λέμε «μητροκτονία», αμφισβητούμε την ανθρώπινη ιδιότητα της μητέρας που έπεσε θύμα; Όταν λέμε «παιδοκτονία» αμφισβητούμε την ανθρώπινη ιδιότητα του παιδιού που έπεσε θύμα; Ή μήπως όταν τα λέμε αυτά, το κάνουμε για να δείξουμε και να αναδείξουμε ακριβώς το μέγεθος της απαξίας αυτού του είδους των εγκλημάτων;
“Γυναικοκτονία”, λοιπόν. Δηλαδή το έγκλημα όπου άντρας σκοτώνει γυναίκα επειδή, ακριβώς, είναι γυναίκα. Και επειδή εκείνος, λόγω του φύλου του, θεωρεί ότι έχει δικαίωμα στη ζωή της αφού ζυγίζει πως η δική του ζωή έχει μεγαλύτερη αξία, τόση μάλιστα ώστε να διαφεντεύει, ακόμα και να παίρνει τη ζωή της γυναίκας, αφού την θεωρεί “κτήμα” του.
Αυτή είναι η ουσία.
Όταν, συνεπώς, ένα πολιτικό πρόσωπο δυσκολεύεται να το αντιληφθεί επειδή θεωρεί ότι η μέγιστη δυνατή απαξία και τιμωρία ενός τέτοιου εγκλήματος «εισάγει διάκριση», τούτο γεννά εύλογα ερωτήματα για το πώς αντιλαμβάνεται την έμφυλη βία και τις πολιτικές που απαιτούνται για την αντιμετώπισή της.
