Μετά τις δηλώσεις για τις αμβλώσεις, μετά τις δηλώσεις για τους μετανάστες, τα, ας τα πούμε ακόμα, περίεργα, από το κόμμα της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού, συνεχίζονται, με τις θέσεις για τον όρο γυναικοκτονία.
Το θέμα προέκυψε από τις δηλώσεις που είχε κάνει η στενή συνεργάτιδα της Μαρίας Καρυστιανού και δικηγόρος, Μαρία Γρατσία, Όπως αποδείχτηκε δεν επρόκειτο για προσωπικές απόψεις της κυρίας Γρατσία, αφού η πρόεδρος του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος.
«Ο όρος γυναικοκτονία τονίζει τη διάκριση μεταξύ γυναικών και ανδρών και το χειρότερο είναι ότι τοποθετεί τη γυναίκα στις ευάλωτες ομάδες, υπό το χαρακτηριστικό του αδύναμου φύλου», δήλωσε, μιλώντας στο Mega, και πρόσθεσε: «Εγώ, λοιπόν, δεν πιστεύω ότι η γυναίκα είναι αδύναμο φύλο, ούτε έχει λάβει τη θέση που της αξίζει στην κοινωνία, κάτι που εύχομαι να συμβεί σύντομα. Επομένως, ορολογίες που μπορεί να διχάζουν ή δράσεις ενισχύουν τη φυλετική διάκριση θεωρώ ότι λειτουργούν αντίθετα», είπε.
Νωρίτερα, υποστήριξε: «Από νομική πλευρά, η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι ίδια, είτε μιλάμε για γυναίκα είτε για παιδιά είτε άντρες, είτε Έλληνες είτε ξένους, γι’ αυτό και η ανθρωποκτονία επισύρει τις μέγιστες των ποινών, χωρίς διάκριση (…) Η δολοφονία γυναικών ως αποτέλεσμα έμφυλης βίας είναι ένα παλιό, βαθύ τραύμα, που έχει πολυπαραγοντική αιτιολογία».
Αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα
Η απόρριψη του όρου «γυναικοκτονία», από την Μαρία Καρυστιανού και το κόμμα της, κινείται στην γνώριμη και υποκριτική επιχειρηματολογία όσων αρνούνται ευθέως να δουν σε βάθος το ζήτημα της έμφυλης βίας και αυτό πάντα στο όνομα της μη εισαγωγής… διακρίσεων.
Ας επαναλάβουμε, λοιπόν, τα αυτονόητα:
Γιατί «γυναικοκτονία»; Μα επειδή ο όρος είναι σαφής. Και είναι τόσο σαφής, όσο και το αίτιο που τον έχει δημιουργήσει. Η «γυναικοκτονία» ως όρος υπάρχει επειδή υπάρχει το πρόβλημα. Και αποτελεί εργαλείο για την ανάδειξη ενός προβλήματος, ενός εγκλήματος, που κάποιοι θα ήθελαν να περνά σαν κάτι ανύπαρκτο μπροστά από τα μάτια και κυρίως από την συνείδηση των ανθρώπων.
Δεν είναι λίγοι, δε, εκείνοι που απορρίπτουν τον όρο γυναικοκτονία από την σκοπιά της υπεράσπισης, υποτίθεται, της ανθρώπινης ιδιότητας των γυναικών. “Ανθρωποκτονία” είναι, λένε. Μα προφανώς! Τι σοφιστεία είναι αυτή να λένε ότι… αμφισβητείται (!) η ανθρώπινη ιδιότητα των γυναικών χρησιμοποιώντας τον όρο γυναικοκτονία.
Εάν αυτή η λέξη δημιουργεί στο μυαλό τους αυτή την αντίδραση υπό το πρόσχημα ότι αμφισβητείται η ανθρώπινη ιδιότητα του θύματος, τότε όταν λέμε «πατροκτονία», αμφισβητούμε την ανθρώπινη ιδιότητα του πατέρα που έπεσε θύμα; Όταν λέμε «μητροκτονία», αμφισβητούμε την ανθρώπινη ιδιότητα της μητέρας που έπεσε θύμα; Όταν λέμε «παιδοκτονία» αμφισβητούμε την ανθρώπινη ιδιότητα του παιδιού που έπεσε θύμα; Ή μήπως όταν τα λέμε αυτά, το κάνουμε για να δείξουμε και να αναδείξουμε ακριβώς το μέγεθος της απαξίας αυτού του είδους των εγκλημάτων;
“Γυναικοκτονία”, λοιπόν. Δηλαδή το έγκλημα όπου άντρας σκοτώνει γυναίκα επειδή, ακριβώς, είναι γυναίκα. Και επειδή εκείνος, λόγω του φύλου του, θεωρεί ότι έχει δικαίωμα στη ζωή της αφού ζυγίζει πως η δική του ζωή έχει μεγαλύτερη αξία, τόση μάλιστα ώστε να διαφεντεύει, ακόμα και να παίρνει τη ζωή της γυναίκας, αφού την θεωρεί “κτήμα” του. Αυτή είναι η ουσία.
Όταν, συνεπώς, ένα πολιτικό πρόσωπο δυσκολεύεται να το αντιληφθεί επειδή θεωρεί ότι η μέγιστη δυνατή απαξία και τιμωρία ενός τέτοιου εγκλήματος «εισάγει διάκριση», τούτο γεννά εύλογα ερωτήματα για το πώς αντιλαμβάνεται την έμφυλη βία και τις πολιτικές που απαιτούνται για την αντιμετώπισή της.
