Φύσα, ρούφα, (Καλα)τράβατονε

Στις 13 Αυγούστου συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τη μεγαλειώδη φιέστα της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Των Ολυμπιακών Αγώνων της Γιάννας, του Καλατράβα και των χορηγών. Των Ολυμπιακών αγώνων δισεκατομμυρίων ευρώ που πήγαν στο βρόντο… Τώρα δέκα χρόνια μετά εκείνες οι μέρες εμφανίζονται σαν αυτό που πραγματικά ήταν: μεγάλες δόσεις χρυσόσκονης για να καλύψει το αποκρουστικό πρόσωπο της ελληνικής οικονομικής πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Τα κουφάρια των χρυσοπληρωμένων ολυμπιακών έργων στέκουν σήμερα αδιάψευστοι μάρτυρες της μεγάλης αρπαχτής εκείνων των ένδοξων ημερών. Εκείνων των ημερών των απ ευθείας αναθέσεων, για έργα βιτρίνας και μιας (όπως αποδείχτηκε) χρήσης. Των έργων που χρυσοπληρώθηκαν  και  ουδέποτε λειτούργησαν (c4i για παράδειγμα).  Των έργων που η δαπάνη τους θα μπορούσε να αλλάξει πραγματικά τη φυσιογνωμία ολόκληρης της χώρας και όχι να δημιουργήσει ένα απλό σκηνικό για πολιτικές περατζάδες και φιέστες. Τώρα, δέκα χρόνια μετά, η ελληνική κοινωνία μπορεί ίσως να δει πιο καθαρά πόσο ακριβά πλήρωσε  εκείνη την ιστορία και να ζητήσει επιτέλους   τον αναλυτικό λογαριασμό.  Δηλαδή, ποιος πήρε πόσα και για ποιο λόγο…