Σε αδιέξοδο έχει φέρει τους ανάπηρους εκπαιδευτικούς (και όχι μόνο) η εμμονή της κυβέρνησης για καθολική αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, αδιαφορώντας πλήρως αν μπορούν όλοι τους αντικειμενικά να αντεπεξέλθουν στις περίπλοκες γραφειοκρατικές απαιτήσεις της σχετικής διαδικτυακής πλατφόρμας και εκτοξεύοντας ποικίλες απειλές εναντίον όσων απέχουν από αυτήν, ακόμη κι αν δεν έχουν άλλη επιλογή. – του Δημήτρη Καλαμπούκα
Ακούγεται πολύ συχνά στο δημόσιο διάλογο και σε ιδιωτικές συζητήσεις, σα να πρόκειται για την πιο κοινότοπη και αυταπόδεικτη αλήθεια, ότι η ελληνική είναι η μόνη «νοηματική» ή «εννοιολογική» γλώσσα του κόσμου, στην οποία η σχέση μεταξύ του σημαίνοντος (της λέξης) και του σημαινομένου (της έννοιας, της ιδέας, της κατάστασης, του πράγματος κτλ.) είναι δήθεν «φυσική», «πρωτογενής» και αιτιώδης, ενώ σε όλες τις άλλες γλώσσες –οι οποίες αποκαλούνται «σημειολογικές» ή «ηχητικές»– είναι αυθαίρετη και συμβατική.
Όπως και να το κάνουμε, όλοι μας μέσα στην ίδια μεταγλωσσική υποκουλτούρα και παραπληροφόρηση μεγαλώσαμε, ενώ η γλωσσική μυθοποίηση δεν είναι μονάχα ελληνικό φαινόμενο: καταπληκτικής ομοιότητας παραλλαγές των ανωτέρω μυθευμάτων κυκλοφορούν και για άλλες γλώσσες όπως π.χ. για την αρχαία ινδική (σανσκριτική), την εβραϊκή, τη λατινική, την ιταλική, τη γαλλική, τη γερμανική, την αγγλική, τη ρωσική ή την τουρκική
Η γλωσσολογία είναι μια σχετικά νεαρή επιστήμη με ιστορία δύο αιώνων ως ιστορικοσυγκριτική εξέταση των γλωσσών και μόλις μερικών δεκαετιών όσον αφορά την ολόπλευρη και κυρίως συγχρονική προσέγγιση του γλωσσικού φαινομένου, οπότε δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή στον πολύ κόσμο. Ακούγοντας ο μέσος άνθρωπος τον όρο «γλωσσολόγος», πιστεύει είτε ότι είναι κάποιος που γνωρίζει πολλές ξένες γλώσσες, είτε ότι είναι αυτός που «μας διδάσκει τη σωστή χρήση της γλώσσας», είτε –στην καλύτερη περίπτωση– πως είναι εκείνος που ερευνά μόνο την ιστορία και την ετυμολογία των λέξεων. – του Δημήτρη Καλαμπούκα
Οι από καθέδρας «διορθωτικές» υποδείξεις με σκοπό την ωμή παρέμβαση και την άσκηση ελέγχου στον τρόπο χρήσης ή εξέλιξης της γλώσσας είναι γνωστές στο δυτικό κόσμο εδώ και δύο χιλιετίες -- του Δημήτρη Καλαμπούκα