Σε podcast ενός τύπου ονόματι Αρης Δημοκίδης, στην ιστοσελίδα Lifo, ο εν λόγω παρουσιαστής επιχείρησε να κάνει “θέμα” για τον αφορισμό του Θόδωρου Αγγελόπουλου από τον μητροπολίτη Φλώρινας Καντιώτη το 1990. Στο μυαλό του όμως με ένα αλλοπρόσαλλο άλμα τα γεγονότα στη Φλώρινα συνδέονται αφηγηματικά με συνέντευξη που έδωσε ο σκηνοθέτης το 2011 εν μέσω μνημονίων και μεγάλων διαδηλώσεων συστήνοντας πολιτικές συναινέσεις. Εξωτερικά, ο αφορισμός και τα όσα συνέβαιναν στη χώρα από το 2010 και μετά δεν έχουν τέτοια σχέση ώστε να συνυπάρχουν στην ίδια αφήγηση. ‘Η μήπως τελικά έχουν; Μήπως το νοηματικό άλμα συνδέεται με τα όσα πρόκειται να συμβούν στο μεγάλο απεργιακό γεγονός σε μία βδομάδα από σήμερα, με τα Τέμπη να ξεχειλίζουν το ποτήρι του λαού;
Μήπως, τελικά η σύσταση του παρουσιαστή είναι “νηφαλιότητα, μπροστά στο μεγάλο παλιρροιακό κύμα που αναμένεται να σαρώσει την χοντρόπετση, βουβαλίσια, ναπολεόντεια, ξετσίπωτη και ξεβράκωτη μαζί αριστεία στις 28 Φλεβάρη βγάζει μάτι, και μάλιστα δια στόματος του σπουδαιότερου Έλληνα σκηνοθέτη, το πνεύμα του οποίου αναστήθηκε ως δια μαγείας, μόνο και μόνο για να συστήσει στον απρόβλεπτο, αποφασισμένο, αναβράζοντα πληθυσμό υποταγή στο επιτελικό τσίρκο και την δημοκρατία που επαξίως αυτό εκπροσωπεί” όπως εύστοχα σημειώνει σε ανάρτησή του στο facebook ο θεατρολόγος Βασίλης Καζαντζής;
Ολόκληρη η ανάρτηση δίνει την πλήρη περιγραφή και εξήγηση:
“Σε γνωστό μάλλον podcast, υπό τον προβοκατόρικο τίτλο “Η σκληρή Αλήθεια”, άκουσα χθες το τελευταίο επεισόδιο σχετικά με τα γεγονότα της Φλώρινας το ’90, τότε που ο αλήστου μνήμης χουντικός ιεροκήρυκας μητροπολίτης, επιστράτευσε στρατιές θρησκόληπτων για να καταστρέψουν τα γυρίσματα του Αγγελόπουλου στο “Μετέωρο βήμα του πελαργού”. Αν και δεν κατάλαβα την επικαιρότητα του θέματος, τουλάχιστον μέχρι να φτάσω στον επίλογο του επεισοδίου, εν τούτοις το άκουσα, χωρίς να μάθω κάτι που δεν ήξερα, καθώς η σκοταδιστική παράνοια έχει απaθανατιστεί επαρκώς σε σχετικό ντοκιμαντέρ, σε όλο της το βδελυρό μεγαλείο.
Το ερώτημα όμως παραμένει. Γιατί τώρα ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ για τα γεγονότα εκείνα; H απάντηση ήρθε στα τελευταία λεπτά του επεισοδίου. Εκεί όπου παρατίθεται, εντελώς άσχετο με το θέμα, απόσπασμα από την “τελευταία δημόσια παρέμβαση” του Τεό στη τηλεόραση το 2011. Εν μέσω αγανακτισμένων και μνημονίων, όπως σημειώνει με νόημα ο υπεύθυνος του podcast. Εκεί ο Αγγελόπουλος ακούγεται να ζητάει συναινέσεις μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, να τονίζει την επιτακτική ανάγκη μιας μεγάλης κοινωνικοπολιτικής συμφωνίας που να εξαιρεί τα άκρα (προφανώς εννοείται η “αντισυστημική” ακροδεξιά) και να αποτινάσσει τις κομματικές παρωπίδες, ωθώντας τα αριστερά της εξέδρας σε οδυνηρούς συμβιβασμούς, για χάρη μίας καθ’ όλα κανιβαλικής κανονικότητας.
Σε αντίθετη περίπτωση, η εξομοίωσή της με την ακροδεξιά από τον παρουσιαστη του podcast, μοιάζει με εύκολο υπονοούμενο. Άλλωστε στον κατάλογο των θεμάτων του, φιγουράρει κάπου και επεισόδιο σχετικό με τις κινητοποιήσεις του ΚΚΕ κατά τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας. Πόσο λες στη συνείδηση του παρουσιαστή και του κοινού του, να διαφέρουν οι πιστοί του Καντιώτη, από τους γραφικούς κομμουνιστές που εν μέσω χρηματιστηριακής παλιγγενεσίας, στήνανε λαϊκά δικαστήρια στο Σύνταγμα για τους μακελάρηδες πλανητάρχες;
Η σύσταση του παρουσιαστή για νηφαλιότητα μπροστά στο μεγάλο παλιρροιακό κύμα που αναμένεται να σαρώσει την χοντρόπετση, βουβαλίσια, ναπολεόντεια, ξετσίπωτη και ξεβράκωτη μαζί αριστεία στις 28 Φλεβάρη βγάζει μάτι, και μάλιστα δια στόματος του σπουδαιότερου Έλληνα σκηνοθέτη, το πνεύμα του οποίου αναστήθηκε ως δια μαγείας, μόνο και μόνο για να συστήσει στον απρόβλεπτο, αποφασισμένο, αναβράζοντα πληθυσμό υποταγή στο επιτελικό τσίρκο και την δημοκρατία που επαξίως αυτό εκπροσωπεί.
Τελικά πολύ ακροδεξιοί αυτοί οι κεντρώοι, ρε παιδί μου. Σκαμπάζουν όμως από τέχνη.
Δεν είναι σαν τους άλλους, δισεκατομμυριούχοι hillbillies και μπρουτάλοι κροίσοι που κλάνουν δυνατά την ώρα που μιλάνε στα μικρόφωνα.
Ντάξει, μεγάλη διαφορά”
Ο Βασίλης Καζαντζής είναι θεατρολόγος – εκπαιδευτικός θεατρικής αγωγής
