Το μεσημέρι της Τρίτης, 30 Ιούνη 2026, μας αποχαιρέτησε ο αγωνιστής γιατρός, φίλος και σύντροφος Δημήτρης (Μίμης) Τσοπανίδης. Ήταν στο σπίτι του, στη Κέρκυρα, όταν αισθάνθηκε άσχημα, κάλεσαν το 166 για πρώτες βοήθειες αλλά πέθανε, πριν το ασθενοφόρο φτάσει νοσοκομείο.
Ο Δημήτρης Τσοπανίδης, ήταν ανήσυχο πνεύμα. Τον ενοχλούσε η κοινωνική αδικία και ανισότητα. Ανήκει στη γενιά εκείνων που αγωνίστηκαν για την ανατροπή της αμερικανόδουλης χούντας αλλά και για μια καλύτερη Ελλάδα, μέσα από τις γραμμές αντιδικτατορικών οργανώσεων της Αριστεράς, πληρώνοντας το ανάλογο τίμημα.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950, τελείωσε γυμνασιακές του σπουδές στο Βαρβάκειο και το 1968 εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Είχα την τύχη να τον γνωρίσω καλύτερα από κοντά το 2011, όταν αποφάσισα να γράψω το βιβλίο «Τα παιδιά του Φλεβάρη». Το βιβλίο περιλαμβάνει συνεντεύξεις (20 προσωπικές μαρτυρίες) αγωνιστών, που συνελήφθησαν το Φλεβάρη του 1974 και βασανίστηκαν σκληρά για τη συμμετοχή τους στον αγώνα για την ανατροπή της χούντας μέσα από τις οργανώσεις του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και της Αντι/ΕΦΕΕ.
Σύμφωνα με τη συνέντευξη και το βιογραφικό που μου έδωσε το 2013 για δημοσίευση (φιλοξενούνται στο βιβλίο μου «Τα παιδιά του Φλεβάρη» που κυκλοφόρησε το 2014), ο Δημήτρης έκανε τα πρώτα του βήματα στον αντιδικτατορικό αγώνα, στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν ήταν φοιτητής της Ιατρικής, μαζί με την παλιά αντιστασιακή παρέα της Πλατείας Μαβίλη, που είχε ως δάσκαλο τον γιατρό Νίκο Βουλγαρίδη.
Από το πρώτο έτος σπουδών στην Ιατρική, δραστηριοποιήθηκε με το αντιδικτατορικό κίνημα. Στην παράνομη ΚΝΕ εντάχθηκε το 1971, όπου ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση. Συνελήφθη από την Ασφάλεια με το «χτύπημα» του ΚΚΕ στις 14 Φλεβάρη του 1974 και παρέμεινε κρατούμενος μέχρι την πτώση της χούντας. Βασανίστηκε άγρια, τόσο στην Ασφάλεια όσο και στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου μαζί με πολλούς άλλους συναγωνιστές- συγκρατούμενους που μετείχαν στον αντιδικτατορικό αγώνα.
Απελευθερώθηκε από τις φυλακές Κορυδαλλού, στις 26 Ιούλη 1974 όταν αποφυλακίστηκε μαζί με όλους τους άλλους πολιτικούς κρατούμενους της χούντας. Στη μεταπολίτευση, οργανώθηκε στο ΚΚΕ, δούλεψε στον Οδηγητή και στο Ριζοσπάστη, ενώ ειδικεύτηκε στην πνευμονολογία.
Ως γιατρός, εργάστηκε αρχικά στο Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών «Η Σωτηρία» και στη συνέχεια (από το 1986) στο Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας, όπου- μέχρι τη συνταξιοδότησή του- ήταν διευθυντής του Πνευμονολογικού Τμήματος.
Ο Δημήτρης Τσοπανίδης, θα παραμείνει για εμένα ένας αλησμόνητος φίλος και σπουδαίος άνθρωπος, με κεφαλαίοι Α.
Προσωπικά κρατάω το χιούμορ και χαμόγελό του, που ήταν ξεχωριστά. Και φυσικά δεν ξεχνάω την απάντηση που μου έδωσε όταν το 2013 μου έδινε τη συνέντευξη για το βιβλίο μου «ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ». Στην 20η ερώτηση («Τι θα έκανες σήμερα διαφορετικά σε σχέση με την αντιδικτατορική περίοδο που αγωνιζόσουν ενάντια στη χούντα για μια καλύτερη Ελλάδα», μου απάντησε ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές: «Ακόμη και αν ξαναγινόμουν 40 τόσα χρόνια νεότερος, προφανώς και δεν θα έκανα κάτι διαφορετικό από εκείνα που επέλεξα να κάνω στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, όταν στρατεύτηκα στον αγώνα για μια καλύτερη Ελλάδα».
Αυτός ήταν ο γιατρός, φίλος και σύντροφος, Δημήτρης Τσοπανίδης. Καλό του ταξίδι, για εκεί όπου πηγαίνουν οι καλοί, οι έντιμοι, οι ανιδιοτελείς και οι αγωνιστές για το κοινωνικό σύνολο.
Προσωπικά εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του, στους συναγωνιστές του και στους ανθρώπους του που συμπορεύτηκαν μαζί του, στον κοινό αγώνα για μια καλύτερη Ελλάδα.
Η κηδεία του Δημήτρη θα γίνει στην Κέρκυρα την Παρασκευή 3 Ιούλη στις 5 μ.μ. στον ιερό ναό του Α΄ Δημοτικού Κοιμητηρίου Γαρίτσας.
