Σήμερα, 31 Αυγούστου 2026, στο Τελ Αβίβ, η ελληνική κυβέρνηση έκανε ένα ακόμη τεράστιο βήμα στη στρατηγική εξάρτηση της χώρας από το Ισραήλ. Υπογράφηκε η συμφωνία για την περιβόητη «Ασπίδα του Αχιλλέα», το πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας, αντιβαλλιστικής και anti-drone προστασίας, με συστήματα David’s Sling και SPYDER της Rafael και BARAK MX της Israel Aerospace Industries (IAI). Το επίσημο ελληνικό ποσό ανέρχεται σε 3,035 δισ. ευρώ, ενώ το Reuters και η Haaretz έχουν ήδη μεταδώσει, μετά την έγκριση του προγράμματος, εκτίμηση 3,5 δισ. ευρώ.
Η ίδια η ισραηλινή κυβέρνηση πανηγυρίζει. Χαρακτηρίζει τη συμφωνία τη μεγαλύτερη εξαγωγική αμυντική συμφωνία στην ιστορία των σχέσεων Ισραήλ–Ελλάδας και μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του Ισραήλ. Και αναφέρει, χωρίς περιστροφές, ότι η «Ασπίδα» θα βασιστεί στην εκτεταμένη «επιχειρησιακή εμπειρία» που απέκτησε το ισραηλινό σύστημα άμυνας κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό και ηθικό σκάνδαλο.
Την ώρα που το Ισραήλ βομβαρδίζει και καταστρέφει τον νότιο Λίβανο και την Συρία, ενώ έχει μετατρέψει όλη τη Γάζα σε ερείπια και έχει δολοφονήσει δεκάδες χιλιάδες γυναικόπαιδα, η ελληνική κυβέρνηση δεν διακόπτει τη στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. Την αναβαθμίζει και τη χρηματοδοτεί με δισεκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος, δηλαδή δικού μας χρήματος. Μετατρέπει την Ελλάδα σε έναν από τους σημαντικότερους πελάτες του ισραηλινού στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος και προσφέρει τεράστια οικονομική και πολιτική στήριξη στο δολοφονικό Ισραήλ και στις βιομηχανίες που το εξοπλίζουν.Το μήνυμα είναι ανατριχιαστικά καθαρό: αυτό που για τους Παλαιστίνιους είναι θάνατος και καταστροφή, για την ισραηλινή πολεμική βιομηχανία είναι «επιχειρησιακή εμπειρία», εξαγωγικό προϊόν και δισεκατομμύρια κέρδους.
Και ποιος πληρώνει; Ο ελληνικός λαός.Τα 3,5 δισ. ευρώ δεν είναι ένας αφηρημένος αριθμός. Είναι χρήματα που παράγονται από την εργασία και τη φορολογία της ελληνικής κοινωνίας. Και η πραγματική επιβάρυνση δεν τελειώνει στην αγορά. Τα συστήματα αυτά χρειάζονται πυραύλους αναχαίτισης, ανταλλακτικά, συντήρηση, τεχνική υποστήριξη, εκπαίδευση και μελλοντικές αναβαθμίσεις.
Με βάση πραγματικά ευρωπαϊκά δεδομένα κόστους κύκλου ζωής αντίστοιχων ισραηλινών συστημάτων, έχουμε κάθε λόγο να θεωρούμε ότι σε βάθος 20–25 ετών η συνολική επιβάρυνση μπορεί να φτάσει τουλάχιστον τα 5,5–6,5 δισ. ευρώ, χωρίς καν να υπολογίζεται μια ενδεχόμενη μεγάλης κλίμακας πολεμική κατανάλωση και αναπλήρωση πυραύλων.
Και για να καταλάβουμε τι σημαίνουν 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ, ας κάνουμε μερικές πολύ συγκεκριμένες συγκρίσεις:
Υγεία: Η συνολική επιχορήγηση των δημόσιων νοσοκομείων στον προϋπολογισμό του 2026 είναι 4,6 δισ. ευρώ. Τα 3,5 δισ. της ισραηλινής συμφωνίας αντιστοιχούν επομένως στο 76% ολόκληρης της ετήσιας κρατικής χρηματοδότησης των νοσοκομείων της χώρας. Είναι επίσης πάνω από πέντε φορές τα 600 εκατ. ευρώ της αύξησης που παρουσίασε η ίδια η κυβέρνηση ως σημαντική ενίσχυση του προϋπολογισμού Υγείας για το 2026. 
ΕΝΦΙΑ: Ο συνολικός ΕΝΦΙΑ που καλούνται να πληρώσουν περίπου 7 εκατομμύρια ιδιοκτήτες το 2026 είναι περίπου 2,3 δισ. ευρώ. Δηλαδή τα 3,5 δισ. που μπορεί να κοστίσει η αρχική αγορά της «Ασπίδας» ισοδυναμούν με περίπου 152% ενός ολόκληρου ετήσιου ΕΝΦΙΑ. Με το ίδιο ποσό θα μπορούσε, ως καθαρά δημοσιονομικό ισοδύναμο, να μηδενιστεί ο ΕΝΦΙΑ για έναν ολόκληρο χρόνο και να απομείνουν περίπου 1,2 δισ. ευρώ για κοινωνικές ανάγκες. 
ΦΠΑ και ακρίβεια: Το ίδιο το Υπουργείο Οικονομικών έχει υπολογίσει ότι ο μηδενισμός του ΦΠΑ στα τρόφιμα θα είχε δημοσιονομικό κόστος περίπου 2,3 δισ. ευρώ για έναν χρόνο. Δηλαδή ακόμη και ένα τόσο δραστικό μέτρο κατά της ακρίβειας θα κόστιζε περίπου 1,2 δισ. λιγότερο από τα 3,5 δισ. της ισραηλινής πολεμικής συμφωνίας. Αυτές είναι πολιτικές επιλογές ενός εθελόδουλου καθεστώτος.
Όταν πρόκειται για νοσοκομεία, μισθούς, συντάξεις, κοινωνική κατοικία, φθηνότερα τρόφιμα και φοροελαφρύνσεις, ακούμε διαρκώς για «δημοσιονομικά περιθώρια». Όταν όμως πρόκειται για την αγορά ισραηλινών οπλικών συστημάτων, βρίσκονται δισεκατομμύρια.
Και το οικονομικό κόστος συνοδεύεται από ένα ακόμη πιο σοβαρό στρατηγικό ζήτημα: η Ελλάδα δεσμεύεται για δεκαετίες σε μια συγκεκριμένη ισραηλινή τεχνολογική αρχιτεκτονική, με ανάγκες συντήρησης, ανταλλακτικών, πυρομαχικών και αναβαθμίσεων. Η σημερινή αγορά δεν είναι το τέλος μιας συναλλαγής. Είναι η αρχή μιας μακροχρόνιας σχέσης απόλυτης εξάρτησης από το ισραηλινό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα.
Απαιτούμε την πλήρη δημοσιοποίηση της σύμβασης και, κατ’ ελάχιστον, όλων των οικονομικών της όρων αναλυτικά: κόστος προμήθειας, αριθμό και κόστος πυραύλων, συντήρηση, ανταλλακτικά, τεχνική υποστήριξη, αναβαθμίσεις, υποδομές, δεσμεύσεις και συνολικό προβλεπόμενο κόστος κύκλου ζωής.
Η αντιπολίτευση οφείλει να απαιτήσει στη Βουλή πλήρη οικονομική διαφάνεια και κοινοβουλευτικό έλεγχο και να μην αποδεχτεί την επίκληση του «απορρήτου της εθνικής ασφάλειας» ως πρόσχημα για να παραμείνει κρυφό από την κοινωνία πόσα ακριβώς δισεκατομμύρια, με ποιους όρους και για πόσες δεκαετίες δεσμεύεται να καταβάλει ο ελληνικός λαός.
Το BDS Greece έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει: η ολοένα βαθύτερη στρατιωτική – στρατηγική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ δεν προστατεύει για κανέναν λόγο την ελληνική κοινωνία, τη δένει ακόμη περισσότερο σε ένα επιθετικό, γενοκτονικό κράτος και την επεκτατική τυχοδιωκτική πολιτική του.
Απαιτούμε να διακοπεί η στρατιωτική – στρατηγική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ και η χρηματοδότηση της ισραηλινής πολεμικής βιομηχανίας με τα χρήματα του ελληνικού λαού.
Ούτε ένα ευρώ στις ισραηλινές πολεμικές βιομηχανίες.
Δισεκατομμύρια για την κοινωνία, όχι για τον πόλεμο.
Πλήρης αποδέσμευση της χώρας από τη στρατηγική συμφωνία με το Ισραήλ. 
