Οι εκδόσεις ΚΙΧΛΗ  σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της καλής συνεργάτιδας του «Ημεροδρόμου», ΕΥΘΥΜΙΑΣ ΓΙΩΣΑ

Όταν πέφτουμε από το τρένο 

Την Τρίτη 12 Μαΐου, στις 7:30 μ.μ.
στο cafe-bar Βυσσινόκηπος
Ζωοδόχου Πηγής 27

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ, δημοσιογράφος

ο ΠΑΝΟΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΗΣ, ποιητής

και η ΑΓΛΑΪΑ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ, μεταφράστρια

Ποιήματα διαβάζει ο ηθοποιός: ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΗΣ

Για κάθε ποιητική πρόζα έρχεται –ή τουλάχιστον θα ήταν δίκαιο, έστω για μία φορά, να έρθει–, η στιγμή που θα αφιερωθεί σε μια πτώση και στα επακόλουθά της, στα παντός τύπου μπαλκόνια, στη Σελήνη και στις ιδιοτροπίες των αναβατών της, στον έρωτα και τις απόπειρές του, στους αναπάντεχους κινδύνους. Κι αν είναι αρκετά τυχερή, θα μιλήσει ακόμη και για τον ίδιο τον εαυτό της, ακόμη και για το τελευταίο ξήλωμα των σκηνικών, ακόμη και για γρίφους ή πολιτική. Κι όταν πλέον θα νομίζει ότι δεν έχει κάτι άλλο να πει, θα θυμηθεί να αισιοδοξήσει μπροστά από έναν καθρέφτη.

Εικαστικό εξωφύλλου: Μανόλια Σκουλούδη, “Περιγραφή”, 1975

῎Ασκηση αἰσιοδοξίας μπροστὰ στὸν καθρέφτη

Θὰ ἔρθουν μέρες δίκαιες. Θὰ ξυπνᾶμε σφυρίζοντας τὸ κοινό μας κουράγιο. Θὰ πίνουμε τὸν καφέ μας σ’ ἕνα μεγάλο τραπέζι γεμάτο τυχερὰ μπισκότα καὶ κατακτήσεις. Θὰ κλίνουμε τὸ «μαζὶ» σὰν νά ’ναι τ’ ὄνομά μας. Θὰ γινόμαστε πράσινο χορτάρι, κόκκινα ἐλάφια, γαλάζιο κύμα.

Θὰ ἔρθουν μέρες ὄμορφες. Θὰ μάθουμε ν’ ἀγαπᾶμε. Θὰ ζητήσουμε συγχώρεση ἀπ’ τὶς μέρες ποὺ χάσαμε – λὲς καὶ μᾶς περισσεῦαν. Θὰ ξεχειλίζουν τὰ χάδια ἀπὸ τὶς χοῦφτες. Θὰ ρίχνεις νερὸ μὲ τὸ λάστιχο στὰ γυμνά μου πόδια, ἐνῶ θὰ ποτίζεις ἥλιους, βουκαμβίλιες, κατιφέδες. Θὰ ἐρωτευόμαστε μὲ τὴν καρδιὰ ξεκλείδωτη.

Θὰ ἔρθουν μέρες σπασμένες σὲ μικρὰ κομματάκια. Ὅμως ἐμεῖς θὰ τὰ κολλήσουμε ἕνα ἕνα καὶ θὰ τὶς φτιάξουμε ξανὰ ἀπὸ τὴν ἀρχή, γιατὶ τότε θὰ ἔχουμε γίνει σοφοὶ καὶ θὰ πιστεύουμε στὶς μάχες.

᾽Απόπειρα ἐρωτικοῦ ποιήματος

Διαζύγιο καθὼς ἔχω πάρει ἀπὸ τὴ λογική, λέω ὅτι θά ’θελα κάποτε ν’ ἀνήκω σ’ ἕνα μοιραῖο δίπολο: «Χέρμαν καὶ Δωροθέα», «Πελλέας καὶ Μελισσάνθη», «᾽Αίντα καὶ Ρανταμές».

Κι ἂν αὐτός, ἔπειτα ἀπὸ λίγα λεπτὰ ρεμβασμοῦ, μοῦ φαίνεται ἕνας τουλάχιστον ἀνόητος πόθος, λέω πιὸ συγκαταβατικὰ νὰ ζήσουμε μαζί, ἐγὼ κι ὁ ἄλλος, προστατευμένοι ἀπὸ τὴν κάψα τοῦ ἔξω κόσμου, δροσίζοντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ τὰ σώματά μας.

Κι ἂν αὐτὴ εἶναι, ἐκτὸς ἀπὸ ἀρκετὰ θερινή, μιὰ ἀρκούντως γλυκερὴ μεταφορά, λέω τουλάχιστον νὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε μαζί, ἐγὼ κι ὁ ἄλλος, σχέδια ποὺ δὲν τὰ προσπερνᾶ ἡ ἀναπνοή.

Κι ἂν κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι σίγουρος μὲ τὴν ἀναπνοή, γιατὶ τὴ μιὰ ὑπάρχει καὶ τὴν ἄλλη σταματάει, τουλάχιστον λέω νὰ ὀχυρωνόμαστε σὲ λευκὲς ἀγκαλιές.

Κι ἂν τὸ λευκὸ ἔχει τελικὰ πολλὲς ἀποχρώσεις καὶ μὲ τὸν χρόνο κιτρινίζει, τουλάχιστον λέω νὰ εἴμαστε τόσο χαρούμενοι ποὺ νὰ ξεχάσουμε νὰ γράφουμε· ἀφοῦ οἱ λέξεις φαίνεται νὰ δείχνουν μιὰ προτίμηση στὴ θλίψη.

Η Ευθυμία Γιώσα γεννήθηκε στα Ιωάννινα.

Σπούδασε Βιολογία (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και Ε.Μ.Π.) και Βιοπληροφορική (Ε.Κ.Π.Α.). Το πρώτο της βιβλίο, «Σώματα πτερόεντα», κυκλοφόρησε το 2017 από τις εκδόσεις Σοκόλη. Το δεύτερο βιβλίο της, «Οι αναχωρητές έχουν κιόλας βαρεθεί στην Εδέμ», κυκλοφόρησε το 2020 από τις εκδόσεις Κέδρος.

Ευχόμαστε το «Όταν πέφτουμε από το τρένο» να είναι κι αυτό καλοτάξιδο.