Οι ταγοί, τα πιράνχας, το Κολοσσαίο

“Η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα”, λέει ο Αλ Πατσίνο στο “Ο δικηγόρος του Διαβόλου”. Αλλά να τα ρίξουμε στον Σατανά;…

“Η βλακεία είναι κι αυτή θείο χάρισμα” (καλό, βέβαια, να μην της γίνεται κατάχρηση). Αλλά να τα ρίξουμε στον φορέα της ανοησίας;

Η ψυχική δυσκολία, η κατάθλιψη, η ματαιοδοξία, το εσωτερικό αδιέξοδο, η ανασφάλεια γύρω από την εικόνα, η αναζήτηση “λύσης” και “θεραπείας” καταφεύγοντας σε “μάγους” της “ευεξίας”, είναι αίτια και συνεπαγόμενα ενός υπαρξιακού κλονισμού, μιας “αρρώστιας” που στις μέρες μας πολλαπλασιάζεται. Αλλά να τα ρίξουμε στην “αδυναμία χαρακτήρα” ή στο “ανεπίδεκτο του

ασθενούς”;

Η αγωνία, ο φόβος, η ανησυχία, η αμφιβολία, η ταραχή, η αβεβαιότητα, η απόγνωση, όλα όσα κυνηγούν έναν άνθρωπο που παλεύει με υπαρκτά ή ακόμα και ανύπαρκτα τέρατα, είναι φαινόμενο καθημερινό, διογκούμενο. Αλλά στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από άλλους ανθρώπους και όχι από σαρκοφάγα του δαρβινισμού, αυτό είναι σκέτα υπόθεση “ατομικής ευθύνης” του;

Και εκείνοι – κράτος, κυβερνήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, φορείς, ΜΜΕ – που, αντί της προστασίας του “ασθενούς”, θέτουν υπό την αιγίδα τους το Κολοσσαίο της μετατροπής της ανθρώπινης ανασφάλειας σε marketing, τι ρόλο παίζουν;

Αυτοί – κυβερνήτες, κάτοχοι της πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής εξουσίας – που παράγουν, αναπαράγουν, θωρακίζουν, συναινούν, φωταγωγούν τα ιλουστρασιόν συνέδρια της “αναγεννητικής” μπίσνας των τσαρλατάνων, τι είναι;

Αυτοί που στέκονται μπρος, δίπλα και πίσω από ένα καθεστώς που επιτρέπει να βυθίζεται η Επιστήμη στα καταγώγια ενός ζωδιακού κύκλού με ωροσκόπο το προσωπικό τους όφελος, τι ρόλο παίζουν;

Εκείνοι που παίρνουν την ανημπόρια, την ανασφάλεια, τον φόβο απέναντι στην φυσιολογική φθορά και την κάνουν πεδίο οικονομικής, ψυχικής εκμετάλλευσης, ομηρίας, που με την τακτική τους συλλέγουν θύματα στα υπερλαμπρα καταγώγια μιας “αγοράς” που οι ίδιοι υπηρετούν, διαφημίζουν και εποπτέουν, τι ρόλο παίζουν;

Ο εξουσιαστικός εσμός που φωτογραφίζεται, συναγελάζεται, τρωγοπίνει, συνδιοικεί με τα πιράνχας που ρουφούν το αίμα των “Ντόριαν Γκρέι”, που αντί να προστατεύει τον αδύναμο και τον “ανόητο” ακόμα και από την “ανοησία” του, προΐσταται του καθεστώτος που μετατρέπει την ηλικία, την κούραση, την εμφάνιση, την φυσική βιολογική εξασθένιση, την ψυχολογική καταπόνηση σε “εμπόριο” ζωής και θανάτου, και μετά έχει το αβυσαλλέο θράσος να μιλά περί “ατομικής ευθύνης του θύματος” (του θύματος που όχι μόνο δεν προστάτεψε όπως όφειλε, αλλά το μετέτρεψε σε θύμα και το παρέδωσε στους θυρευτές), τι ρόλο παίζει;

Ναι, υπάρχει “ατομική ευθύνη”.

Είναι η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα από εμάς να παρακολουθούμε τους “Μεφιστοφελήδες” – τους υπαίτιους των 13ωρων, του γλίσχρου εισοδήματος, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας, της διατροφικής βόμβας, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, της εμπορευματοποίησης του “είναι” και του “φαίνεσθαι”- να μας κουνάνε σαν “έξυπνοι” και “αριστοι” και το δάκτυλο περί της δικής μας “ατομικής ευθύνης”.