«Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που φτάνεις σ’ έναν κόμπο. Όχι έναν απλό δισταγμό ή μια δύσκολη απόφαση της καθημερινότητας, αλλά σε εκείνο το κρίσιμο σημείο όπου κάθε εσωτερική σου βεβαιότητα δοκιμάζεται. Στη μέχρι τώρα πολιτική μου διαδρομή, έχω βρεθεί πολλές φορές μπροστά σε τέτοιους κόμπους. Και κάθε φορά, το βάρος ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα άντεχε να σηκώσει ένας άνθρωπος μόνος του. Γιατί όταν οι αποφάσεις σου δεν επηρεάζουν απλώς τη δική σου ζωή, αλλά διαμορφώνουν τη μοίρα χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ανθρώπων, η ευθύνη γίνεται σχεδόν υπαρξιακή».
Τα παραπάνω γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του Ιθάκη, ο κύριος Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με την προδημοσίευση που κυκλοφόρησε.
Είναι ίσως «εύκολο» να μιλά κανείς για «κόμπους» για να δικαιολογήσει μια, έως και τώρα, πολιτική διαδρομή που πέρασε από μια πολιτική συνθηματολογία με αριστερό πρόσημο μέχρι μια διακυβέρνηση με μνημόνιο και τ«προσκύνημα» στο ΑμερικανοΝΑΤΟϊκό κατεστημένο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Φανταζόμαστε πως στο βιβλίο, ο κύριος Τσίπρας, θα μιλά πιο αναλυτικά για τους «κόμπους» του.
Στον πρόλογο, πάντως, συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο: «Κάθε κρίσιμη στιγμή συνοδεύεται από αυτή την εσωτερική παρόρμηση. Να μη δεχτείς τον κόμπο ως τελικό όριο. Να βρεις τον τρόπο, με ευθύνη, με σταθερότητα, με κόστος, να περάσεις απέναντι. Αυτή η δύναμη δεν προκύπτει από τη φιλοδοξία, αλλά από την ανάγκη να παραμείνεις πιστός σε μια αποστολή που υπερβαίνει το πρόσωπό σου. Να υπηρετήσεις όχι αυτό που σε συμφέρει, αλλά αυτό που θεωρείς σωστό».
Ο κύριος Τσίπρας, σε αυτό το απόσπασμα, στο οποίο υπάρχει και μια αμετροέπεια, μας παρουσιάζει τα πράγματα λίγο «ανάποδα» από την πραγματικότητα δηλαδή της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης, από τις κυβερνήσεις του. Θα τα δούμε και στο βιβλίο του, όπως αναφέραμε ήδη.
Πάντως, όλο το κείμενο της προδημοσίευσης του βιβλίου του κυρίου Τσίπρα, το διαπερνά μια «απολογία», υποτίθεται, με «αριστερή» φρασεολογία, χωρίς αριστερό λόγο. Επί της ουσίας, όμως, ο Τσίπρας συστήνεται πλέον ως κεντροαριστερός (ή και κεντρώος) που «κατάλαβε» και τώρα θέλει να συνεχίσει να ασκεί πολιτική με όρους εξυπηρέτησης του συστήματος, χωρίς προσχήματα.
Τέλος, θα προτείναμε στον κύριο Τσίπρα στο «νέο ξεκίνημα» του να αφήσει στην άκρη την «έφοδο στον ουρανό» (μαρξιστική αναφορά στην Παρισινή Κομμούνα). Ας ανατρέξει σε άλλα αναγνώσματα, τα οποία ταιριάζουν στην πολιτική του πορεία.
