Μητσοτάκης για τα Γλυπτά του Παρθενώνα: Δανεισμός, διευθέτηση, win – win και στο τέλος αδιέξοδο και αναδίπλωση

Τουλάχιστον εδώ και 25 χρόνια η περίφημη “εθνική γραμμή” για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενών στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Εθνική γραμμή σήμαινε επανένωση του μνημείου, με ταυτόχρονη αποδοχή ότι εκλάπησαν και  άρνηση αναγνώρισης κυριότητας στο Βρετανικό Μουσείο. 

Αντίθετα, αυτό που υπάρχει από το 2001 και μετά, δηλαδή διαχρονικά, που σημαίνει από όλες τις κυβερνήσεις, είναι η εξής γραμμή διασυρμού και ευτελισμού της διεκδίκησης: δανεισμός, ένα κάποιο μοντέλο συνδιαχείρισης, δανεισμός με ανταλλάγματα αρχαιότητες από ελληνικά μουσεία, διευθέτηση, “να τα βρούμε κάπου στη μέση”, win – win λύσεις, “τρικ” για να ξεπεραστούν όρια.  Ολα αυτά  διανδισμένα από  επικοινωνιακές κορδέλες και ενίοτε γελοιόητες, όπως το ιστορικό πια “παρακαλετό” του Κ. Σημίτη στον Βρετανό πρωθυπουργό Μπλέρ “να πείτε κάτι για τα Μάρμαρα, έχουμε και εκλογές”, αλλά και την περιφορά της Αμάλ Αλαμουντίν (το 2014) με την ιδιότητα της νομικού, της οποίας το γραφείο θα έλυνε το ζήτημα. Εκείνη η φανφάρα κόστισε περίπου 300 χιλ.ευρώ. 

Από το 2019 και μέτα όλα τα παραπάνω τίθενται σε μία επικοινωνιακή γραμμή σύμφωνα με την οποία, ο “φοβερός” πρωθυπουργός βρίσκεται σε μυστικές συνομιλίες με τους βρετανούς, οι οποίες δεν είναι, και  δεν πρέπει να είναι σύμφωνα με το αφήγημα, πάντα γνωστές στο πόπολο, διότι έτσι γίνονται οι σοβαρές διαπραγματεύσεις, τις οποίες μόνο ο “καταλληλότερος” μπορεί να κάνει. Βέβαια, αυτό κατέληγε ενίοτε σε πρωτοφανή φιάσκο, όπως εκείνο το Νοέμβριο του 2027, όταν ο Κυρ. Μητσοτάκης μίλησε στο BBC για την επανένωση των Γλυπτών και αμέσως μετά και με μία αδιανόητα προσβλητική κίνηση, ο Βρετανός πρωθυπουργός Σούνακ ακύρωσε προγραμματισμένη συνάντηση με τον Ελληνα ομόλογό του. (Αναλυτικά Εδώ)

Συνοψίζοντας, μιλάμε για κυβερνήσεις που βρέθηκαν να διαχειρίζονται ένα εθνικό ζήτημα όχι ως τέτοιο, αλλά ως  ευκαιριακό εργαλείο εκλογικής διάσωσης ή προσωπικής αποθέωσης με αδιανόητες κινήσεις παζαριού,  υπονόμευσης και εκφυλισμού τους ζητήματος της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα (Διαβάστε εδώ αναλυτικά) στο όνομα της πολιτικής διάσωσης, αλλά και της υλοποίησης μιας γενικότερης κατεύθυνσης που αντιμετωπίζει τα μνημεία ως “ανταλλάξιμα” είδη, με όρους αγοράς.  

Το άρθρο Μητσοτάκη 

Ο Κυρ. Μητσοτάκης με το χθεσινό άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα «Guardian», μη έχοντας πλέον άλλο επικοινωνιακό  τρικ διευθύτησης,  επανέρχεται στην «εθνική γραμμή», δηλαδή επανένωση του μνημείου και άρνηση αναγνώρισης κυριότητας στο Βρετανικό Μουσείο.

Είχε προηγηθεί άρθρο στην ίδια εφημερίδα Telegraph, το οποίο έβαζε “τέλος” σε κάθε ενδεχόμενο επιστροφής των Γλυπτών. Μάλιστα, έχοντας διαδοχικά οι κυβερνήσεις  ανοίξει την απαράδεκτη εκδοχή του δανεισμού, η παρούσα κυβέρνηση ήρθε  – μοιραία – αντιμέτωπη με την εξευτελιστική πρόταση του δανεισμού των κλεμμένων Γλυπτών για ένα έτος (!) κατά το πρότυπο του δανεισμού της Ταπισερί της Μπαγιέ από τη Γαλλία στη Βρετανία. Ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου, Νίκολας Κάλιναν, είχε επικαλεστεί πρόσφατα τον γαλλοβρετανικό δανεισμό ως πιθανό παράδειγμα πολιτιστικής συνεργασίας και για το ζήτημα των Γλυπτών του Παρθενώνα. 

Συνεπώς, το άρθρο του Κυρ. Μητσοτάκη, ήταν πολιτικός μονόδρομος διάσωσης ενός τελευταίου ίχνους αξιοπρέπειας σε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Αλλά ακόμα και σε αυτό το άρθρο, το υποτίθεται ευθυγραμμισμένο στη γραμμή της καθαρής επιστροφής, συνεχίζει να “κλείνει το μάτι” και να αφήνει ανοιχτά παράθυρα, μιλώντας για «νέες δυνατότητες για εκθέσεις, επιστημονική έρευνα, συντήρηση έργων τέχνης και ανταλλαγές μεταξύ ελληνικών και βρετανικών μουσείων», σε περίπτωση εύρεσης λύσης για την επανένωση. 

Θυμίζουμε, ότι η περίφημη Ταπισερί της Μπαγιέ έχει επιστρέψει στη Βρετανία για ένα χρόνο. Το έργο μεταφέρθηκε από τη Γαλλία στο Λονδίνο και θα εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο από τον Σεπτέμβριο του 2026 έως τον Ιούλιο του 2027, στο πλαίσιο συμφωνίας πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας. Η Ταπισερί της Μπαγιέ (Bayeux Tapestry) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα τέχνης και ιστορικά τεκμήρια του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα,  έχει μήκος 70 μέτρα,  δημιουργήθηκε τον 11ο αιώνα και αφηγείται, μέσα από δεκάδες διαδοχικές σκηνές, τα γεγονότα που οδήγησαν στη νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας το 1066. 

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο