Τις νέες καθυστερήσεις στη δίκη για το εξαφανισμένο βιντεοληπτικό υλικό της εμπορικής αμαξοστοιχίας, που ξεκίνησε από την αρχή χθες Παρασκευή και διακόπηκε για τις 13 Νοέμβρη, αναδεικνύει σε ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, καταγγέλοντας τον εμπαιγμό σε βάρος των συγγενών των θυμάτων του εγκλήματος. Ακόμα, αναδεικνύει τις εξελίξεις με τη σύμβαση 717, τις επικίνδυνες πρακτικές της Hellenic Train, καθώς και τις συγκλονιστικές καταθέσεις των επιζώντων στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας αυτής της εβδομάδας.
Πιο αναλυτικά επισημαίνει ότι «για μια ακόμα φορά επιβεβαιώθηκαν οι βαρύτατες ευθύνες κράτους και δικαιοσύνης για τη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών μέσα από τον κατακερματισμό της υπόθεσης!
Αυτήν την εβδομάδα, με την επανεκκίνησή της, η δικαστική διαδικασία για το κρίσιμο, εξαφανισμένο βιντεοληπτικό υλικό της εμπορικής αμαξοστοιχίας εξελίσσεται ήδη σε ένα θέατρο του παραλόγου και έναν προκλητικό εμπαιγμό σε βάρος των οικογενειών μας. Αφού πέταξαν στα σκουπίδια εφτά μήνες διαδικασίας λόγω της αποχής της προέδρου και ανάγκασαν τη δίκη να ξεκινήσει πάλι από το μηδέν, κατηγορούμενος ζήτησε απροκάλυπτα νέα αναβολή, οδηγώντας σε άλλη μία διακοπή. Μεθοδεύουν συστηματικά την κωλυσιεργία και την εξαγορά χρόνου για ένα υλικό που εξαφανίστηκε και φαίνεται ότι επανεγγράφηκε με τρόπο ύποπτο, στερώντας συνειδητά από τη δικογραφία τα στοιχεία. Πρόκειται για μια χυδαία κοροϊδία, προσβολή σε εμάς και τους αγαπημένους μας».
Την ίδια στιγμή, ο Σύλλογος τονίζει ότι «η κίνηση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να μπλοκάρει την περάτωση της έρευνας για τη σύμβαση 717 και να επιστρέψει τη δικογραφία για επιπλέον ανακριτικές ενέργειες, απομακρύνει προκλητικά τον προσδιορισμό της δίκης. Η κίνηση αυτή αποδεικνύει τις μεθοδεύσεις που καταγγέλλουμε από την πρώτη στιγμή: τη συνεχή απαράδεκτη καθυστέρηση και τον κατακερματισμό, ώστε οι βαριές εγκληματικές ευθύνες να μετατεθούν στις πολιτικές καλένδες, πίσω από τους εκλογικούς τους υπολογισμούς».
Υπογραμμίζει πως «όσο κι αν επιστρατεύουν δικονομικά τερτίπια και επικοινωνιακά παιχνίδια για να εξαγοράσουν πολιτικό χρόνο, οι διαχρονικές ευθύνες του κράτους, της ΕΕ και του ERA —που θυσίασαν την ασφάλεια στον βωμό του κέρδους— δεν πρόκειται να παραγραφούν ούτε να συγκαλυφθούν. Ούτε οι ευθύνες κράτους και κυβερνήσεων, όλων όσοι συνεχίζουν την εγκληματική πολιτική που γεννάει συνεχώς νέα Τέμπη. Όλων όσοι επιτρέπουν στη Hellenic Train να συνεχίζει να προκαλεί, θυσιάζοντας εν γνώσει της την ασφάλεια στον βωμό των επιχειρηματικών σχεδιασμών, σέρνοντας τους εργαζομένους στα δικαστήρια, επειδή διεκδικούν μέτρα προστασίας, προσπαθώντας να βγάλει στο δίκτυο μηχανοδηγούς στα νέα τρένα HTR 412 με “εκπαίδευση” εξπρές -μόλις 6 ημερών(!)- την οποία αναγκάστηκε να μπλοκάρει η ΡΑΣ ως επικίνδυνη», προσθέτοντας:
«Όμως η αλήθεια για το έγκλημα των Τεμπών και η ανάδειξη όλων των ευθυνών δεν θα κρυφτούν ούτε μέσα από τις προσπάθειες της δικαιοσύνης. Ξεσκεπάζονται καθημερινά μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, από τους συγγενείς των 57 ατόμων που τόσο άδικα χάθηκαν, αλλά και από τους ανθρώπους που βγήκαν ζωντανοί από την κόλαση».
Επισημαίνει, επίσης, ότι αυτην την εβδομάδα, στις συνεδριάσεις του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας, «οι επιζώντες περιέγραψαν τη βίαιη στιγμή της σύγκρουσης, όταν το τρένο μετατράπηκε σε παγίδα θανάτου. Μίλησαν για την ατμόσφαιρα που έγινε αμέσως αβίωτη από την “ανυπόφορη μυρωδιά που έκαιγε τον λαιμό και τα ρουθούνια”, καταγγέλλοντας ότι “μύριζε πλαστικά, άνθρωποι ίσως”, την ίδια στιγμή που “το βαγόνι είχε γίνει όλο πορτοκαλί” από τις φλόγες.
Οι καταθέσεις των επιζώντων αποτυπώνουν το μέγεθος της εγκληματικής τραγωδίας. Μάρτυρας περιέγραψε: “Πέρασα μέσα από σπασμένο τζάμι ή λαμαρίνα που άνοιξε και βρέθηκα εκτός. Έσπασε όλο το σώμα μου… ένιωθα τα πόδια μου να λιώνουν και να καίγομαι”, φέροντας βαριά εγκαύματα, χημικά εγκαύματα και κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Άλλη επιζήσασα κατέθεσε για τη στιγμή που συνήλθε βαριά τραυματισμένη, περιγράφοντας “είχα κομμένο πόδι… ήμουν κάτω από μια λίμνη αίματος”. “Δεν πίστευα ότι θα βγούμε ζωντανές”, εξομολογήθηκε επιζήσασα στο δικαστήριο, για να συμπληρώσει άλλη μάρτυρας: “Σκεφτόμουν ότι θα ποδοπατηθώ ή θα καώ ζωντανή”».
Όπως τονίζει ο Σύλλογος, στο δικαστήριο «αναδείχθηκε, όμως, και η επιλεκτική ανικανότητα του κράτους να διαχειριστεί την κατάσταση και να περιθάλψει τους τραυματίες: μάρτυρας κατήγγειλε πως μισή ώρα μετά τη σύγκρουση τα σωστικά μέσα δεν είχαν ακόμη φτάσει, ενώ άλλη μάρτυρας κατέθεσε πως το ασθενοφόρο την παρέλαβε 45 λεπτά μετά τη σύγκρουση παρότι ήταν βαριά τραυματισμένη.
Η επιβίωση κρίθηκε αποκλειστικά στην αλληλεγγύη μεταξύ των επιβατών. “Θυμάμαι πως ένας άντρας με τράβηξε από εκεί, αλλιώς θα είχα πεθάνει”, σημείωσε επιζήσασα, αποτυπώνοντας, όπως και άλλοι επιβάτες, τη σωτήρια συμβολή των συνεπιβατών τους, που βοήθησαν ο ένας τον άλλον στον απεγκλωβισμό και στην απομάκρυνσή τους προς ασφαλή σημεία, καθώς και την παροχή πρώτων βοηθειών στους τραυματίες με όποιο μέσο διέθεταν. Και απέναντι σε ανθρώπους με μόνιμες αναπηρίες, μάχες στη ΜΕΘ και δεκάδες χειρουργεία, απέναντι στις οικογένειες που θρηνούν τους αγαπημένους τους, τα 36 εδώλια των κατηγορουμένων παρέμεναν για ακόμη μία φορά προκλητικά άδεια».
Ο Σύλλογος δηλώνει, τέλος, κατηγορηματικά ότι «κανένα τείχος συγκάλυψης, καμία δικονομική παρελκυστική τακτική και καμία θεσμική αδιαφορία δεν πρόκειται να μας σταματήσει. Απαιτούμε την πλήρη διαλεύκανση των ευθυνών χωρίς βολικές καθυστερήσεις, την αποκάλυψη της αλήθειας για τα αίτια της πυρκαγιάς, την απόδοση δικαιοσύνης για τα εξαφανισμένα βίντεο και έναν σιδηρόδρομο που δεν θα θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή στον βωμό του κέρδους. Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη».
