Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ,
όπως δε λες ευχαριστώ στους χτύπους της καρδιάς σου
που σμιλεύουν το πρόσωπο της ζωής σου.
Ομως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ
γιατί γνωρίζω τι σου λέω ευχαριστώ
γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω …
Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου.
Γιάννης Ρίτσος.
5 Σεπτέμβρη 1944, η τελευταία εκτέλεση των Γερμανών κατακτητών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, στο «Θυσιαστήριο της Λευτεριάς». 50 Ελληνες πατριώτες εκτελέστηκαν σε αντίποινα για την εκτέλεση του δωσίλογου Αποστόλη (Νικόλαου; ) Παπαγεωργίου, αρχηγού της Χ Παγκρατίου, ο οποίος θεωρήθηκε Γερμανός στρατιώτης από τους χιτλερικούς.
Ανάμεσα στους εκτελεσμένους ήταν: η 17χρονη ΕΠΟΝίτισσα μαθήτρια Ηρώ Κωνσταντοπούλου, ο 14χρονος ΕΠΟΝίτης Ανδρέας Λυκουρίνος, η 17χρονη ΕΠΟΝίτισσα μαθήτρια Αθηνά Χατζηεσμέρ και επίσης οι αγωνιστές: Θωμάς Αποστολίδης, Μανώλης Ζαμπέλης, Κ. Ζουριδάκης, Χρήστος Καλούδης, Σάββας Καμπερίδης, Κώστας Καλύβας, Αργύρης Κότσιρας, Ζαφείρης Μανώλης, Δημήτρης Μαυρομάτης, Γρηγόρης Μουρμούρης, Γιώργος Μούχτογλου, Γιάννης Νούσιας, Παναγιώτης Παπαγεωργίου, Βασίλης Παρασκευάς, Γιάννης Τριάρχης, Χρήστος Χατζηγεωργίου, Ροφολιάν Χαμπατσιάν και άλλοι 30 αγωνιστές αγνώστων στοιχείων.
Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε 16 Ιουλίου 1927. Δεκαεπτά χρόνια μετά, στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, λίγες μόνο μέρες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας, οι Γερμανοί κατακτητές εκτελούν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 50 Έλληνες πατριώτες. Μεταξύ των εκτελεσθέντων και η 17χρονη ΕΠΟΝίτισσα, Ηρώ Κωνσταντοπούλου, μια ξεχωριστή μορφή στον μεγάλο κατάλογο των αγωνιστών- μαρτύρων που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας, μέσα από τις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ.
Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου σε ηλικία 15 ετών οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ. Άριστη μαθήτρια, κάτοχος τεσσάρων ξένων γλωσσών (αγγλικών, γαλλικών, ιταλικών και γερμανικών), ξεχώρισε για τη μαχητικότητα της και αναδείχθηκε σύντομα ένα από τα κορυφαία στελέχη της οργάνωσης.
Η δράση της ξεκίνησε από στο σχολείο στο οποίο φοιτούσε και σύντομα μπήκε στο μάτι των κατακτητών, αλλά και των δοσίλογων συνεργατών τους.
Στις 16 Ιουλίου του 1944, ημέρα των γενεθλίων της, συλλαμβάνεται για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια επιδρομής Γερμανών και ταγματασφαλιτών στο σπίτι της, στην οδό Βεϊκου.
Την μετέφεραν στο αρχηγείο των ταγματασφαλιτών όπου βασανίστηκε αλύπητα από τον «Αγήνορα», διαβόητο συνεργάτη των Γερμανών. Μετά από λίγες μέρες και αφού οι βασανιστές της δεν κατάφεραν να την αποσπάσουν καμιά πληροφορία, ή όνομα, την άφησαν.
Η Ηρώ συνέχισε τη δράση της. Λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών, συμμετέχει στην ανατίναξη ενός τρένου που μετέφερε πυρομαχικά και ξανά συλλαμβάνεται στις 31 Ιουλίου 1944 από άνδρες των Ες- Ες. Εκείνη τη μέρα είχε τελειώσει τις απολυτήριες εξετάσεις του Γυμνασίου. Αυτή τη φορά μεταφέρεται στο κολαστήριο της οδού Μέρλιν, όπου με κτηνώδη βασανιστήρια προσπαθούν ματαίως να της αποσπάσουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αντιστασιακών οργανώσεων. Επί τέσσερα μερόνυχτα τη βασάνιζαν να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της. Αλλά ούτε τα βασανιστήρια ούτε οι δελεαστικές προτάσεις που της έκαναν απέδωσαν.
Την μεταφέρουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, στο θάλαμο των μελλοθανάτων. Ακόμα κι εκεί στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο περιβόητο Μπλοκ 15 συνέχιζε τον αγώνα της.
Στις 5 Σεπτεμβρίου, η Ηρώ και άλλοι 49 πατριώτες- αγωνιστές μεταφέρονται στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου εκτελούνται ανά πεντάδες. Μέχρι την τελευταία στιγμή η ηρωική, δεκαεφτάχρονη ΕΠΟΝίτισσα, αντιμετώπισε με περιφρόνηση τις κάννες του αποσπάσματος.
Εκτελέστηκε με 17 σφαίρες, όσες τα χρόνια της, για παραδειγματισμό, όπως είπαν οι χιτλεροφασίστες εκτελεστές…
