Πάρος — Μαρτσέλο: Μια ιστορία εμπορευματοποίησης
ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ
Σάββατο 11 Ιουλίου 2026
«Να είμαστε όλοι μαζί», «να είμαστε ενωμένοι», «είδατε πόσα καταφέρνουμε όταν είμαστε όλοι ενωμένοι;»… όπως την 28η Οκτωβρίου 1940 -- Τα γνωστά κλισέ. Τα ίδια και τα ίδια.
Για τον Δημήτρη Κασλά, ταγματάρχη στο αλβανικό μέτωπο και στρατιωτικό διοικητή του ΕΛΑΣ (του Βενιζέλου Λεβεντογιάννη, pontiki.gr)
Σαν σήμερα, 28 Οκτωβρίου 1946, ιδρύθηκε το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ που θεωρείται ως η απαρχή της συγκρότησης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ)
Ο αθηναϊκός λαός τιμά τις εθνικές επετείους μέσα στα χρόνια της κατοχής εντάσσοντας τους γιορτασμούς στη μεγάλη ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, στην ασίγαστη πάλη του για λευτεριά και προκοπή
Το κάδρο της δήθεν “αντιφασιστικής ενότητας” θα παραμένει παραπλανητικό, όπως και κάθε δήθεν «αντιφασιστικό» κάδρο μέσα στο οποίο προσπαθούν να τρυπώσουν εκείνοι που στην πραγματικότητα στέκονται δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους φασίστες και από τους ναζί. Και που για να εντοπιστούν, για να πολεμηθούν και να ξεριζωθούν ο Μπρεχτ επέμενε ήδη από τη δεκαετία του ’30: «… ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός»
Ο Ριζοσπάστης της 24 Γενάρη 1921, στην πρώτη του σελίδα, τιμώντας τη μνήμη του δολοφονημένου Δημοσθένη Λιγδόπουλου δημοσιεύει ένα από τα τελευταία του άρθρα, με τίτλο «Η Κομμουνιστική Επανάστασης», το οποίο υπογράφει με το ψευδώνυμο «Α. ΒΡΟΥΤΟΣ»
27 Οκτώβρη 1920, το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα καταγράφει τον πρώτο νεκρό του, θυσία στο επαναστατικό καθήκον. Ο Δημοσθένης Λιγδόπουλος, σύνεδρος στο Ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του, μαζί με τον μπολσεβίκο Ελληνορώσσο Ωρίωνα Αλεξάκη, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς, και τον Βούλγαρο Αντιπρόσωπο στην Κομμουνιστική Διεθνή, έπεσαν νεκροί από το δολοφονικό χέρι Τουρκολαζών πειρατών στη Μαύρη Θάλασσα
27 Οκτώβρη 1962. Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν έφτασε τόσο κοντά στο πυρηνικό ολοκαύτωμα. Αφορμή στάθηκε η «κρίση των πυραύλων» στην Κούβα
Ο μέγας, ο παγκόσμιος και παντοτινός Μάνος Χατζιδάκις, με τον ραδιοφωνικό του λόγο ακτινογραφούσε – σε μόλις 75 δευτερόλεπτα – την 28η Οκτωβρίου ως “λάφυρο” στα χέρια “χιτών, κουτσαβάκηδων”, “ταγματασφαλιτών” και “βασανιστών” της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Σήμερα, όταν σκεφτόμαστε το φασισμό και το ναζισμό, συνειρμικά, και όχι αδικαιολόγητα, μας έρχονται στο νου εικόνες από σειρές με πειθαρχημένους άριους να παρελαύνουν με δάδες και σκεφτόμαστε τον ρατσισμό, τον σοβινισμό, τον πόλεμο, την καταστροφή. Εύκολες πλάνες…
Στους διαδρόμους του υπουργείου Άμυνας υπάρχει σε προθήκη το πρώτο τηλεγράφημα – η πρώτη διαταγή λίγα λεπτά μετά την κήρυξη του πολέμου από την Ιταλία. Είναι από τον υποστράτηγο Χ. Κατσιμήτρο. Οι Ιταλοί μόλις έχουν εισβάλει
Ένα από τα πρώτα φριχτά μεγάλα ομαδικά εγκλήματα των χιτλερικών κατακτητών στη χώρα μας, ήταν, το φθινόπωρο του 1941, το ολοκαύτωμα των χωριών του νομού Κιλκίς, Αμπελόφυτο (Μουρσαλή), Κυδωνιά (Κοτσαλάρ) και Κλειστό (Μουσγαλή), που βρίσκονταν στην ανατολική πλευρά της οροσειράς των Κρουσίων, μεταξύ των χωριών Ποντοκερασιάς και Ελληνικού.
Το «κραχ» του 1929 ήταν ένα από τα πιο έντονα φαινόμενα της πρώτης μεγάλης κρίσης του καπιταλισμού τον 20ό αιώνα. Πολύ σύντομα οι επιπτώσεις του «κραχ» πέρασαν στην «πραγματική οικονομία». Η φτώχεια, η πείνα, η ανεργία άρχισαν να γίνονται καθημερινότητα για εκατομμύρια Αμερικανούς – του αξέχαστου Δάνη Παπαβασιλείου (δημοσιεύθηκε στον «Ημεροδρόμο» στις 24 Οκτωβρίου 2019)
Σαν σήμερα, 24 Οκτωβρίου 2005 έφυγε από τη ζωή η Ρόζα Παρκς (1913 -2005), η γυναίκα που αρνήθηκε να σηκωθεί από το κάθισμά της στο λεωφορείο, την 1η του Δεκέμβρη 1955, για να καθίσει ένας λευκός, συνελήφθη και έγινε σύμβολο του αγώνα για την κατάργηση των νόμων περί φυλετικού διαχωρισμού στις ΗΠΑ.
Την αιμοσταγή του δράση και το δολοφονικό όργιο του Ναζί εγκληματία Φριτς Σούμπερτ στη Μακεδονία καθώς και την μνημειώδη απόφαση του δικαστηρίου εγκληματιών πολέμου που μετά τον πόλεμο τον καταδίκασε σε θάνατο, παρακολουθούμε στη συνέχεια της έρευνας αυτής. Στα τέλη Φεβρουαρίου του 1944 ο Σούμπερτ έφτασε με την ομάδα του, που πλέον απαριθμούσε γύρω στα 50 άτομα, τους διαβόητους "Σουμπερίτες", στα Γιαννιτσά, αρχίζοντας να σκορπά το θάνατο και στη Βόρεια Ελλάδα