Όλοι μας που αγωνιζόμαστε μαζί με το ταξικό λαϊκό κίνημα για την ανατροπή και με στόχο την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, πάντα μέσα στη φωτισμένη λεωφόρο του Σοσιαλισμού με κατεύθυνση τον Κουμμουνισμό.
Θέλουμε να πούμε ένα μέρος από αυτά ζήσαμε κοντά του και είμαστε βέβαιοι θα αποτελέσουν το φανάρι της μετέπειτα ζωής μας:
1. O Ιδεολόγος του «Εμείς» και όχι του «Εγώ»
Ο σύντροφος ο Σπύρος πάντα άνοιγε μια συζήτηση με βάση τα λεγόμενα του συζητητή του και έμπαινε κατευθείαν στον πυρήνα της συζήτησης. Έλεγε ότι το κάθε κοινωνικό θέμα, όποιο και αν είναι αυτό, έχει ιδεολογικές ρίζες, ταξικές ρίζες, οπότε είναι πολιτικό και ως τέτοιο πρέπει να συζητηθεί, να γίνει διάλογος. Έτσι, ξεκινούσε η ανάλυση με την μελέτη και κατανόηση των συνθηκών της συγκεκριμένης εποχής που αφορούσε το θέμα. Έλεγε συγκεκριμένα «ότι για να βρεθούν οι ρίζες, πάνω στις οποίες έχει «ριζώσει» το οποιοδήποτε θέμα ή πρόβλημα πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε τις συνθήκες που διαδραματίστηκε». Βέβαια εμείς γνωρίζουμε ότι «η πολυδιάστατη ανάλυση της ιστορικής αναδρομής, που περιλαμβάνει και την ταξική προσέγγιση της ιστορίας δίνει όχι μόνο τα αληθινά γεγονότα, αλλά και τι, ποιος, ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτά, καθώς επίσης, και τι τα προκάλεσε.» Αυτή η ανάλυση γινόταν με ήρεμο, ήπιο, γνήσιο, κατανοητό και πηγαίο λόγο που έπειθε ακόμη, όπως ο λαός μας λέει «και τις πέτρες». Αυτή η λαϊκή φράση χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα άνθρωπο με εξαιρετική ικανότητα να πείθει. Τέτοια ικανότητα, με τέτοια πειστικά επιχειρήματα που να μπορεί να πείσει και τον ποιο δύσπιστο, ανένδοτο ή «σκληρό σαν πέτρα» συζητητή, είχε ο σ. Σπύρος. Συμπερασματικά, διέθέτε σπάνιο χάρισμα λόγου και επικοινωνίας.
Για να μπορέσω να σας πείσω και εσάς διαμέσου του άρθρου αυτού και με κάθε ειλικρίνεια, θα αναφερθώ σε μια ομάδα ομιλιών που γίναμε στους μαθητές των Γυμνασίων και των Λυκείων όχι μόνο της περιοχής του Δήμου Ωρωπού, αλλά και όλης τις Ελλάδας που επισκέπτονταν τις φυλακές Ωρωπού. Ο σύντροφος Σπύρος ήταν παλιότερα πρόεδρος του ΣΦΕΑ και μέλος του ΔΣ. Με μεγάλη χαρά ερχόταν μετά την πρόσκληση στο χώρο των φυλακών Ωρωπού. Την πρώτη φορά, καθήλωσε όλους τους μαθητές, ήταν ήσυχοι, ήρεμοι και τον άκουγαν προσεκτικά. Αυτό που μας εξέπληξε γιατί γνωρίζουμε ότι τα παιδιά τους αρέσει ο «γαλήνιος και με επιχειρήματα» λόγος, αλλά αυτό που είδαμε δεν το πιστεύαμε. Μάλλον αφουγκράστηκαν τα λεγόμενά του, αυτή είναι η κατάλληλη φράση και αυτό φάνηκε γιατί ήρεμα παρακολουθούσαν. Ακολούθησαν ερωτήσεις με απαντήσεις και μετά ξενάγηση στην απομόνωση και τους θαλάμους της τότε φυλακής που σώζονται μέχρι σήμερα. Ακολούθησαν και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις από άλλα σχολεία. Η ρητορική του ικανότητα, τα επιχειρήματα, η πειθώ ήταν στον μεγαλύτερο βαθμό. Πάντα σ’ όλες τις συζητήσεις, στις ομιλίες του στο λαό, στην καθημερινή δουλειά με τους συντρόφους του, τους φίλους του έβαζε μπροστά το «εμείς» και όχι το «εγώ». Στην ουσία μας παρότρυνε, αυτά που θα λέμε στους συντρόφους, στους φίλους, στα συγγενικά μας πρόσωπα, στις ομιλίες στους επιστήμονες και στο λαό, να είναι το απόσταγμα μιας βαθειάς ανάλυσης της συλλογικής δουλειάς μας δηλαδή «εμείς» οι πρωταγωνιστές, εμείς που έχουμε την ευθύνη και όχι το «εγώ» που είναι μια, από όλες τις πλευρές αντιεπιστημονική ρήση, αλλά και ανιστόρητη από την άλλη πλευρά γιατί οτιδήποτε έγινε στον πλανήτη γη είναι αποτέλεσμα πολλών ανθρώπων, συλλογικής δουλειάς με τους αγώνες τους και τις θυσίες τους.
2. Λάτρης του Βιβλίου
Θυμάμαι στον καναπέ του σπιτιού του, πάντα τον έβρισκα να διαβάζει ένα βιβλίο και μάλιστα η διακοπή φαινόταν με το δίπλωμα της σελίδας στην κορυφή δεξιά ή αριστερά. Ήταν κατά ομολογία «βιβλιοφάγος» όπως λέει ο απλός λαός. Φυσικά μετά το διάβασμα του βιβλίου, μου το σύστηνε, το έπαιρνα γιατί στην επόμενη συνάντηση, το ανέλυε και ήθελε να του λέω την άποψή μου για αυτά που λέει το βιβλίο και για να γίνει αυτό, έπρεπε να το διαβάσω,.
Πάντα σ’ όλες του τις κινήσεις ήταν ευγενικός, ακριβής και λεπτός με λεπτή λαλιά, όχι μόνο λόγω της φιλίας μας, αλλά και δεν ήθελε ούτε ίχνος προσβολής να κάνει γιατί, ακόμα και η εννοούμενη προσβολή αφήνει μικρές ή μικρές που γίνονται μεγάλες πληγές. Δεν τον ρώτησα ποτέ. Αλλά με τα πολλά χρόνια της φιλίας μας είχα καταλάβει ότι δεν ήθελε να δημιουργήσει ούτε την παραμικρή νοητική αμυχή σε άνθρωπο γι’ αυτό εκφράζονταν πολύ λεπτά, ακόμα και όταν έλεγες κάτι λάθος, γιατί αναλάμβανε με τα μικρά του decibel, ήπια να σου εξηγεί με τεράστια υπομονή που είναι το λάθος, αυτό τον ηρεμούσε ακόμα περισσότερο και με εξαιρετική ικανότητα στην πειθώ, μας έπειθε. Έτσι, έκανε το διαλεκτικό του ελιγμό και έφευγες «δασκαλεμένος» και αλώβητος. Έλεγε σ’ ‘άλλο χρόνο, αλλά συνδέεται με αυτό, ότι ο καπιταλισμός, να προσέχετε, είναι βάρβαρος και επικίνδυνος γι’ αυτό χρειάζεται οργανωμένος συλλογικός αγώνας στην αντιμετώπισή του.
Σύντροφε Σπύρο, εμείς που σε γνωρίσαμε από κοντά, πολλά χρόνια που συζητήσαμε πολλά από τα θέματα της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής ένα θα σου πούμε ειλικρινά, καθαρά και Ρουμελιώτικα περπατήσαμε μαζί τη φωτισμένη λεωφόρο που κατευθύνεται στον Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό και σου υποσχόμαστε ότι θα επιταχύνουμε τα βήματά μας, όπως συμφωνήσαμε.
Επίτρεψέ μας να σε αποχαιρετήσουμε λιτά, αλλά όπως σου άξιζε:
Γεια σου «Νεαρέ» Έλληνα Λένιν.
Ανδρέας Γ. Καλλιακμάνης
Ειδικός Παθολόγος
Πρ. Συντονιστής Διευθυντής
Β΄ Παθολογικής Κλινικής
Γενικού & Ογκολογικού
Νοσοκομείου Κ. Κηφισιάς
«Οι Άγιοι Ανάργυροι»
