Συμπληρώθηκαν 40 μέρες, από τότε που οι αγροτοκτηνοτρόφοι- αλιείς και εν γένει όσοι απασχολούνται στον πρωτογενή τομέα, αναγκάστηκαν να βγουν..
Με όλα αυτά τα επικίνδυνα η Ελλάδα και η Κύπρος γίνονται μέρος του ευρύτερου πολεμικού σκηνικού στην Μέση Ανατολή.
Ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του ξεσαλώνουν υπέρ του διεθνή Τραμπούκου, μετά τα χειροκροτήματα στους ναζί του Αζόφ, μετά τα..
Ο,τι πιο πολιτικά γλοιώδες έχει να επιδείξει ο ντόπιος αμερικανοτσολιαδισμός από την εποχή του Βαν Φλιτ και του Πιουριφόι
Η ακραία κυνική και αδιανόητα ελεεινή δήλωση του Κ. Μητσοτάκη, με τη οποία συντάσσεται με τον εσμό της διεθνούς γεωπολιτικής αλητείας, αυτής που καταστρατηγεί σύνορα και εδάφη και πνίγει στο αίμα λαούς, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ στο όνομα του ελληνικού λαού...
Ήταν 2023, τέτοιες μέρες, όταν ο θάνατος του Νότη Μαυρουδή, σε συνδυασμό με τα τρία χρόνια τότε από την απώλεια του αγαπημένου μας Δάνη Παπαβασιλείου, δημιούργησαν μια περίπλοκη μελαγχολία, από αυτές που δεν καταφέρνουν να σε «ρίξουν» κάτω. Αντίθετα, με έναν κάπως δαιδαλώδη τρόπο, διαμορφώνεται ένας δρόμος μπροστά σου κι ας μην ξέρεις μέχρι ποιο σημείο θα τον περπατήσεις.
Τέσσερα αποσπάσματα από τα βρετανικά επίκαιρα εκείνης της περιόδου, ως χαρακτηριστικά δείγματα της βρετανικής προπαγάνδας. Δηλαδή, την ώρα που τα βρετανικά στρατεύματα ενεργούσαν, κατ΄ εντολήν του Τσώρτσιλ, ως δύναμη κατοχής στην Αθήνα, στα κινηματογραφικά επίκαιρα παρουσιάζονταν ως «απελευθερωτές», «ειρηνοποιοί», «ανθρωπιστές»… Του Δάνη Παπαβασιλείου* -- από το μεγάλο αφιερώμα του «Ημεροδρόμου» «Μέρες του Δεκέμβρη ’44»
Τέλειωσαν ό, τι έχει απομείνει από το «Διεθνές Δίκαιο»
Την δεκαετία του '50 ο Αιζενχάουερ ενεργούσε σύμφωνα με το δόγμα "ο,τι συμφέρει την General Motors, συμφέρει τις ΗΠΑ". Είμαστε πλέον στην εποχή που ό,τι συμφέρει την Cevron, την ΕΧΧΟΝ κοκ συμφέρει τις ΗΠΑ.
Η Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται πια προσχήματα όπως η πάταξη της διακίνησης ναρκωτικών ή η παράνομη μετανάστευση για να επιτεθεί σε μία χώρα της οποίας το πετρέλαιο εποφθαλμιά, αλλά η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν της το χαρίζει.
Ήταν Πρωτοχρονιά του 1959 όταν οι δυνάμεις των επαναστατών μπαίνουν θριαμβευτικά στην Αβάνα με επικεφαλής τον Τσε Γκεβάρα. Λίγες μέρες αργότερα, στις 8 του μήνα, φτάνει στην Αβάνα και ο Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο δηλώνει: «Ζούμε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας μας. Η τυραννία έπεσε. Απέραντη είναι η λαϊκή χαρά. Έχουμε όμως ακόμα πολλά να κάνουμε. Δεν έχουμε την αυταπάτη να πιστεύουμε ότι από δω και μπρος όλα θα είναι εύκολα. Ισως στο μέλλον όλα θα ‘ναι ακόμα πιο δύσκολα»…
Μετά από ένα και πλέον μήνα που οι αγρότες βρίσκονται στα μπλόκα μπορούμε να κάνουμε έναν πρώτο απολογισμό.
Δύσκολα μπορεί κανείς να πιστέψει πως το πετρέλαιο της Βενεζουέλας δεν είναι ο πραγματικός στόχος των επιθετικών κινήσεων του Λευκού Οίκου στην περιοχή.
Πρόσφυγας, κυνηγημένος, πένητας, ρακένδυτος, ταπεινός και περήφανος, συγχωρητικός και δίκαιος… ο Χριστός γεννήθηκε στο δρόμο, εκεί που (ξανά)γεννιέται κάθε χρόνο....
Ώστε να φύγουν, κύριε Πρετεντέρη. «Να πάρουν τα τρακτέρ τους και να αποχωρήσουν», είπες, κατεβάζοντας λίγο τα γυαλιά και κοιτάζοντας τον τηλεοπτικό φακό μ’ εκείνο το βλέμμα του σκοτώνει. Και να πάνε πού; Να γυρίσουν άπραγοι και ηττημένοι στα χωριά τους;