Aυτό το «σπίρτο» που λέγεται Άδωνις Γεωργιάδης, ο εκλεκτός υπουργός Υγείας του Μητσοτάκη, συνηθίζει να βρίζει τους κομμουνιστές. Λέμε για τον Γεωργιάδη τον φίλο του Κ. Πλεύρη, του ναζί, με τη γνωστή πορεία με το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, την αμφισβήτηση των νεκρών του Πολυτεχνείου και πολλές άλλες «ομορφιές» στην πολιτική του διαδρομή.
Αυτός ο τύπος, λοιπόν, μιλώντας στο 5ο προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στο Ναύπλιο είπε: «Έχω βαρεθεί να ακούω όλη μέρα τη μίρλα, την τοξικότητα και τη μιζέρια». Μίλησε για τη χώρα όπου τα ΜΜΕ ελέγχονται από συμφέροντα «που κοιμούνται και ξυπνούν με το πώς θα ρίξουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη» (εδώ γελάνε και τα τσιμέντα).
Ο ίδιος Γεωργιάδης, λοιπόν, ο δηλωμένος αντικομμουνιστής, πήγε να το παίξει και… άνετος, λέγοντας: «Διασκεδάζω πολύ με τους κομμουνιστές. Άμα πάω σε νοσοκομείο και δεν τους βρω στενοχωριέμαι».
Εμείς, πάντως, δεν τον έχουμε δει να «διασκεδάζει» τόσο, όταν αντιμετωπίζει τις διεκδικήσεις των κομμουνιστών. Κυρίως ζορίζεται και τον πιάνει το αντικομμουνιστικό του ντελίριο.
Και κάτι ακόμα για τον «διασκεδαστικό» Γεωργιάδη. Υπάρχουν εκείνοι οι στίχοι του Μπέρτολτ Μπρεχτ, από το «Εγκώμιο στον κομμουνισμό», που ξέρουμε ότι δεν θα τον «διασκεδάσουν» και τόσο, αλλά δεν πειράζει:
«Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Είν’ εύκολος./ Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις./ Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι’ αυτόν./ Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό./ Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα./ Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν./ Αλλά εμείς ξέρουμε:/ Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι η παραφροσύνη, μα/ Το τέλος της παραφροσύνης./ Δεν είναι το χάος / Μα η τάξη./ Είναι το απλό /Που είναι δύσκολο να γίνει».
