Δ. Γιαννακόπουλος: Οι απόψεις μου είναι πιο κοντά στις απόψεις του κυρίου Κασιδιάρη

4. Τον Οκτώβριο του 2020 ο Δ. Γιαννακόπουλος δείχνει έτοιμος να αποσυρθεί από τον μπασκετικό Παναθηναϊκό και σε μια μεγάλη συνέντευξη στον Αντώνη Σρόιτερ (Tik Talk, Alpha, 9.10.2020) εμφανίζεται να θαυμάζει και τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη: «Ο Τσίπρας είναι ένας χαρισματικός ηγέτης ο οποίος ήταν εντελώς μόνος του. Δυστυχώς ο περίγυρός του δεν ήταν τέτοιος που να τον αφήσουν να παράξει ένα έργο. Από την άλλη, ο Κυριάκος ο Μητσοτάκης είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει πάρα πολύ δυνατά στελέχη δίπλα του. Ειδικότερα οι στενοί του συνεργάτες είναι εξαίρετοι. Ο ίδιος έχει επιλέξει ένα μοντέλο διακυβέρνησης του επιτελικού κράτους το οποίο θεωρώ ότι μόνο έτσι θα μπορούσε η Ελλάδα να προχωρήσει και να διορθώσει κάποια πράγματα».Αλλά όταν του παρατηρεί ο Σρόιτερ ότι προσπαθεί να κρατήσει ισορροπία ανάμεσα στον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη, ο Γιαννακόπουλος αποκαλύπτει ότι ήταν «αντιμνημονιακός», ότι επί χρόνια απέφευγε να ψηφίζει και ότι υπήρξε θαυμαστής του Πάνου Καμμένου: «Η μοναδική φορά που ψήφισα ήταν το 2015, γιατί υπήρξε ένας άνθρωπος ο οποίος οτιδήποτε είχε εξαγγείλει με έβρισκε απόλυτα σύμφωνο, αυτός ήταν ο Πάνος ο Καμμένος που δυστυχώς αποδείχθηκε πως ήταν πολύ κατώτερος των περιστάσεων»…

    5. Τρία χρόνια αργότερα, σε μια μεγάλη συνέντευξη στους Τόλη Κοτζιά και Βασίλη Παπαθεοδώρου (SDNA, 31.7.2023) ο Δ. Γιαννακόπουλος δεν είναι πια «αντιμνημονιακός». Έχει και πάλι πάρει απόφαση να ενισχύσει γερά οικονομικά τον μπασκετικό Παναθηναϊκό και εξηγεί ότι για όλα φταίει η Αριστερά: «Είχαμε βιώσει ίσως τη χειρότερη κυβέρνηση όλων των εποχών, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η οποία τουλάχιστον για το επιχειρείν ήτανε καταστροφική. Ειδικά στον τομέα των δραστηριοτήτων των δικών μου. Ήτανε αμείλικτη. Αμείλικτη». Οι δημοσιογράφοι τον ρωτούν αν είναι «φαν» του Κασιδιάρη, κι εκείνος δεν διστάζει: «Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος πιστεύει στο τρίπτυχο πατρίδα θρησκεία οικογένεια. Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος είναι εθνικιστής […]  θεωρώ ότι η Αριστερά είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να υπάρξει. […] Ναι, είναι ταυτόσημες οι απόψεις, αλλά είναι ταυτόσημες και με πάρα πολύ άλλο κόσμο. […] Σχεδόν το 20% της ελληνικής κοινωνίας ψήφισε ένα κόμμα που εκπροσωπεί αυτού του είδους τα πιστεύω».

    6. Όλα δείχνουν ότι Γιαννακόπουλος και Γεωργιάδης είναι πλέον στενοί συνεργάτες. Τα «Παραπολιτικά» χαιρετίζουν τον «θερμό εναγκαλισμό» τους (6.6.2025), και ο κ. Γεωργιάδης ανταλλάσσει θερμά λόγια με τον κ. Γιαννακόπουλο κατά την επίσκεψή του στην έδρα της ΒΙΑΝΕΞ (23.6.2026): «Σήμερα ανήμερα της επετείου του θανάτου του Ανδρέα Παπανδρέου βρέθηκα στην πατρίδα του την Αχαΐα για να εγκαινιάσω το νέο κέντρο έρευνας και καινοτομίας της σπουδαία Ελληνικής Φαρμακοβιομηχανίας ΒΙΑΝΕΞ. Ευχαριστώ και τον κ. Δημήτρη Γιαννακοπούλο και τον κ. Κων/νο Παναγούλια για τα εξαιρετικά λόγια που είπαν για μένα και τις πρωτοβουλίες μου, που τους οδήγησαν στο να πραγματοποιήσουν αυτή την μεγάλη επένδυση»… Τώρα, για ποιο λόγο συνδύασαν τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου με τα εγκαίνια του νέου κέντρου της φαρμακοβιομηχανίας, αυτό μόνο οι δυο νέοι φίλοι μπορούν να μας το εξηγήσουν.

Οι μεγαλοεπιχειρηματίες και η πολιτική

Πώς εξηγούνται όλα αυτά; Το «Χωρίς Εφημερίδα» αναφέρθηκε την περασμένη Πέμπτη στην πολιτική ιδιαιτερότητα του νέου είδους πολυεκατομμυριούχων που ενσαρκώνει κυρίως ο Έλον Μασκ, ο θεωρούμενος πλουσιότερος σύγχρονος άνθρωπος («Έλον Μασκ: από τον Ερντογάν στον Κασιδιάρη;», 6.8.2026). Ο Μασκ δεν περιορίζεται σε επιδεικτικούς ναζιστικούς χαιρετισμούς και χοντροκομμένες ακροδεξιές δηλώσεις. Φροντίζει να υπερασπίζεται με αναρτήσεις στο ιδιόκτητο «Χ» κάθε λογής ακροδεξιούς, από την Μαρίν Λε Πεν, μέχρι τον Κασιδιάρη.  

Σημείωνα στο κείμενο της Πέμπτης ότι βιώνουμε την παγκόσμια ανάδυση μιας Ακροδεξιάς νέου τύπου. Πρόκειται για πολιτικά σχήματα που διεκδικούν ειδικές σχέσεις με το μεγάλο κεφάλαιο και δεν έχουν καμιά δυσκολία να συμβαδίζουν με τα σκληρά δόγματα του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό, μάλιστα, το χαρακτηριστικό τους στοιχείο είναι που τα καθιστά συμβατά με το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα στα καθεστώτα «δυτικού τύπου» ή έστω ανεκτά απ’ αυτό.

Όπως εξηγούν, όμως, ο Μικαέλ Φεσέλ και ο Ετιέν Ολιόν στην πιο διεισδυτική σύγχρονη μελέτη για το φαινόμενο («Η Άκρα Δεξιά ενάντια στην πολιτική. Μια παράξενη νίκη», μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, εκδ. Πόλις, Απρίλιος 2026), η Άκρα Δεξιά των ημερών μας προτιμά συνήθως τη «θολούρα», επιλέγει να παρουσιάζει ένα «θολό» προσωπείο, αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν αποκλείει τον κρατικό παρεμβατισμό, ακόμα και την κοινωνική προστασία που βέβαια απεχθάνεται ο νεοφιλελευθερισμός. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό το «θολό» προσωπείο διαμορφώνεται από μεγαλοκεφαλαιούχους, οι οποίοι επέλεξαν τον δρόμο της άμεσης ανάμιξης στην πολιτική: από τον Μπερλουσκόνι μέχρι τον Τραμπ. Και ειδικά στην περίπτωση του Τραμπ παρατηρούμε το φαινόμενο να συνδυάζεται η ενίσχυση της Ακροδεξιάς με φαινόμενα «κρατικού παρεμβατισμού», τα οποία οδηγούν στη διόγκωση των κερδών των «ημετέρων» μεγαλοκεφαλαιούχων.

Η ελληνική περίπτωση

Στην Ελλάδα η ενίσχυση της Ακροδεξιάς παίρνει τη μορφή απάντησης στην οικονομική και πολιτική κρίση. Σε κάθε της παραλλαγή, η ελληνική Ακροδεξιά στηρίζεται στο λεγόμενο «βαθύ κράτος», το οποίο λούφαξε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης και γιγαντώθηκε την περίοδο της κρίσης 2010-2020. Κι αυτό το «βαθύ κράτος» είχε βέβαια στενούς δεσμούς με τις σημαντικότερες περιπτώσεις μεγαλοεπιχειρηματιών. Όμως επί χρόνια υπήρξαν αποκλίσεις μεταξύ των πιο σημαντικών κεφαλαιούχων, έτσι ώστε η πολιτική τάξη να παίζει τον ρόλο του ρυθμιστή και να διεκδικεί ρόλο στις τελικές αποφάσεις.

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, με τον χαρακτηριστικό του τρόπο έχει περιγράψει αυτές τις αντιθέσεις, ήδη από το 2003, καταγγέλλοντας την «ΚΟ-ΛΑ-ΣΗ» (Κόκκαλης, Λαμπράκης, Σημίτης), και δηλώνοντας ότι θα μας σώσει το «Ε-Κ-Α-Β» (Εμφιετζόγλου, Κοπελούζος, Αλαφούζος, Βαρδινογιάννης). Αλλά αν μέχρι την κρίση υπήρχαν μόνο η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ για να διαχειρίζονται τις βλέψεις των μεγαλοεπιχειρηματιών (και να διαμοιράζονται την εύνοιά τους), μετά την ανάδυση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς με ηγέτη τον Αλέξη Τσίπρα και σε συνδυασμό με την αναδιαμόρφωση της Ν.Δ. σε προσωπικό σκεύος εξουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, τα πράγματα πήραν άλλη μορφή. Τώρα πια δεν έχουμε το φαινόμενο να συμβαδίζουν πολιτικά κόμματα με τους «δικούς του» το καθένα μεγαλοεπιχειρηματίες. Συμβαίνει το αντίθετο. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες είναι αυτοί που διαλέγουν κόμματα για να «συνεργαστούν», διατηρώντας τη δυνατότητα να αλλάζουν άρδην –αν το θεωρήσουν σκόπιμο- αυτές τους τις επιλογές. Και βέβαια η Ν.Δ. με πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και αντιπρόεδρο τον Άδωνη Γεωργιάδη είναι έτοιμη να υπηρετήσει όποιους μεγαλοεπιχειρηματίες της το ζητήσουν.  

Υ.Γ. Για τις επιχειρήσεις του Δ. Γιαννακόπουλου μπορείτε να δείτε την έρευνα του Solomon “Who owns the media” («Οι 24 εταιρείες συμφερόντων Γιαννακόπουλου»).