Πριν από λίγες ημέρες πληροφορηθηκαμε πως δύο “τιτάνες” αριστείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη ξεδίπλωσαν πάλι – σε τέλειο συντονισμό πολιτικής ασπονδυλωσιάς – το διπλωματικό τους ταλέντο.
Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης και ο γραμματέας της Π.Ε. της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Κυρανάκης με δηλώσεις τους στην ακροδεξιά αμερικανική ιστοσελίδα Breitbart News σκέφτηκαν πως είναι σε θέση να βάλουν και το δικό τους λιθαράκι στην υπόθεση των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Και κατάφεραν να γράψουν στην ιστορία της διεκδίκησης των κλεμμένων γλυπτών, άλλη μία σελίδα πραγματικής διπλωματικής και πολιτικής “φτήνιας”.
Τις συγκεκριμένες δηλώσεις επανέφερε η ιστοσελίδα με αφορμή νέο θέμα της για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο.
Κι έτσι πληροφορηθήκαμε το “μεγαλείο” των δύο πολιτικών ανδρών.
Απογειώνοντας τις επικύψεις αφοσίωσης στον Ντ.Τραμπ σε προηγούμενες δηλώσεις του ο Αδωνις Γεωργιάδης είχε πει στην εν λόγω ιστοσελίδα : “Είμαι απολύτως σίγουρος ότι ο πρόεδρος Τραμπ, ως ο φυσικός ηγέτης του Δυτικού κόσμου (…) θα μπορούσε να ασκήσει πίεση στη βρετανική κυβέρνηση ώστε να κάνει το σωστό»
Και ο Κ. Κυρανάκης στο ίδιο πνεύμα και στο ίδιο ακροδεξιό Μέσο Ενημέρωσης, συμπλήρωσε τον Γεωργιάδη: “Πιστεύουμε ότι ο πρόεδρος Τραμπ ως πραγματικός ηγέτης της Δύσης έχει την ευκαιρία να αφήσει μια κληρονομιά που θα αντέξει στους αιώνες”.
Κάπως έτσι αυτοί οι δύο “επιτελικοί” του Μητσοτάκη εγγράφονται στην ίδια ντροπιαστική σελίδα ευτελισμού μιας πολύ σοβαρής υπόθεσης που είχε ανοίξει ο Κ. Σημίτης το 2003, όταν παρακλητικά ως πρωθυπουργός, μετέτρεπε τη διεκδίκηση σε εκλογικό σωσίβιο και ζητούσε από τον Βρετανό Πρωθυπουργός Τ. Μπλέρ να πει κάτι καλό για την Επιστροφή των Μαρμάρων, επειδή “έχουμε και εκλογές”.
Κάνοντας μία σύντομη αναδρομή, το δίκαιο αίτημα και η αυτονόητη απαίτηση της επιστροφής των Γλυπτών, στην πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία έχει καταγραφεί ως εξής:
- Ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ και εκλογικό σωσίβιο, με παρακλητικούς όρους και μάλιστα προς έναν άλλο πρωθυπουργό. Ο περίφημος διάλογος, το μακρινό 2003 μεταξύ του Κ. Σημίτη και του Τ. Μπλερ, 20 χρόνια μετά έχει πλέον πάρει τη θέση του στην ιστορία των κυβερνητικών χειρισμών για την διεκδίκηση των Γλυπτών.
- Ως χολυγουντιανό σώου, το 2014, επί κυβέρνησης Αντ. Σαμαρά και πρωταγωνίστρια την Αμάλ Αλαμουντίν από το οποίο εκτός από κάποια εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ προς το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπούσε η εν λόγω νομικός, δεν άφησε τίποτα ως παρακαταθήκη και πλεονέκτημα διεκδίκησης. Αντίθετα, μπέρδεψε και συσκότισε σχετικά με το ενδεχόμενο της δικαστικής οδού, κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούνταν απορριπτέο και εξακολουθεί να είναι.
- Ως πεδίο άσκησης πολιτιστικής πολιτικής υποτέλειας, αφού το 2002 και 2003 με υπουργό Πολιτισμού τον Ευ. Βενιζέλο, το 2006 με υπουργό Πολιτισμού τον Γ. Βουλγαράκη, το 2010 με υπουργό Πολιτισμού τον Π. Γερουλάνο έμπαινε κατ’ επανάληψη στη συζήτηση με διάφορα γλωσσολογικά τερτίπια και φιοριτούρες η λύση του “μακροχρόνιου δανεισμού”, της “ανταπόδοσης”, της “φιλικής και συναινετικής λύσης”, της δημιουργίας “παραρτήματος” του Βρετανικού Μουσείου στο Μουσείο της Ακρόπολης!
-
Επι κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, όμως, προστέθηκε ένα νέο στοιχείο. Αυτό του προσωπικού χειρισμού και των εν κρυπτώ συναντήσεων με τον διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου, διαπνεόμενος πιθανόν από φαντασιώσεις μελλοντικής αποθέωσης και βάζοντας ξανά στο τραπέζι το θέμα του “δανεισμού” αυτών που ανήκουν στον ελληνικό λαό και στο ίδιο το μνημείο και χρησιμοποιώντας όρους όπως “διευθέτηση”! Μάλιστα, η ακατανίκητη επιθυμία να επιτύχει αυτοκρατορικό δοξασμό, ευτελίζοντας τους όρους της διεκδίκησης των κλεμμένων γλυπτών, προκάλεσε μέχρι και διπλωματικό επεισόδιο με τον τότε ομόλογό του Ρίσι Σούνκα. Εδώ και εδώ διαβάστε αναλυτικότερα.
-
Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί αυτό το αδιανόητο κρεσέντο υποτέλειας στον Ντ. Τραμπ, από τον Αδ. Γεωργιάδη και τον Κ. Κυρανακή, βάζοντας στην υπόθεση των Γλυπτών ένα ακόμα παρακαλετό συνοδευμένο από υμνολογίες στον φασίστα αστοιχείωτο ¨πλανητάρχη”.
Συνοψίζοντας: Η κατρακύλα που ξεκίνησε με το πρωτοφανές διπλωματικό παρακαλετό του Κ. Σημίτη κύλισε και κατέληξε στην αηδία και την γλίτσα της αποθέωσης του Ντ. Τραμπ (το λένε και “γλείψιμο).
Δηλαδή, ένας κατήφορος, που στο πίσω του μέρος υποκρύπτει την τέλεια απαξίωση και τον πλήρη εκχυδαϊσμό ενός εθνικού ζητήματος διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς, το οποίο καταντάει άσκηση δουλοφροσύνης των αμερικανοτσολιάδων προς τον… “ηγέτη” τους.
Ετσι κάθε φορά που λέμε δεν έχει πιο κάτω, συμβαίνει κάτι, ξεστομίζουν κάτι και μας αποδεικνύουν πως “ΝΑΙ”… το βαρέλι δεν έχει πάτο… έχει και πιο κάτω.
