«46 χρόνια μετά και τα μέλη και οι φίλοι της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδος, είμαστε πάλι εδώ. Στο πανεπιστήμιό σου συντρόφισσα Σωτηρία, εδώ που φοίτησες, και όπως και εμείς σήμερα, οργάνωνες την παρέμβασή μας, την πρωτοπόρα δράση του Κόμματος και της ΚΝΕ. Συνεχίζουμε γιατί έτσι μόνο τιμάμε τη θυσία σου, στον δρόμο του αγώνα, στην πάλη μας για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».
Δένοντας το τότε με το τώρα και το αύριο, η Τομεακή Οργάνωση Πανεπιστημίων – Ερευνας της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και η Περιφερειακή Οργάνωση Σπουδάζουσας Αθήνας της ΚΝΕ τίμησαν την Τετάρτη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο την Σωτηρία Βασιλακοπούλου, με μία εκδήλωση για τα 46 χρόνια από εκείνον τον Ιούλη που η 21 χρονών ΚΝίτισσα έπεφτε νεκρή, χτυπημένη από το λεωφορείο που οδηγούσε μπράβος της εργοδοσίας του εργοστασίου της «ΕΤΜΑ».
«Είναι κάποιες στιγμές που τα προσχήματα καταρρέουν και η αλήθεια φανερώνεται με τρόπο επιβλητικό. Ετσι, εκείνο το μεσημέρι αποκάλυψε στα μάτια περισσότερων, και με αυτήν τη μορφή, την ασυμφιλίωτη διαρκή πάλη των τάξεων. Που είναι συνεχής. Πότε ήρεμη και πότε ορμητική. Πότε ειρηνική και πότε βίαιη. Πάντα όμως σκληρή. Καμία δύναμη δεν μπορεί να σταματήσει αυτή την πάλη αν δεν εκπληρωθεί ο σκοπός της», τόνισε στην ομιλία της η Γραμματέας της ΠΟ Σπουδάζουσας Αθήνας της ΚΝΕ, Λυδία Βενετοπούλου.
«Οπως και τότε – συνέχισε – έτσι και σήμερα η περιβόητη αστική δημοκρατία σταματάει έξω από τους χώρους δουλειάς, έξω από τις πύλες των εργοστασίων και των μεγάλων επιχειρήσεων. Γίνεται φανερό το πρόσωπο της δικτατορίας της αστικής τάξης, η εκμετάλλευση. Γι’ αυτό ο μεγαλύτερος φόβος των εκμεταλλευτών και του κράτους τους είναι η επαφή των εργαζομένων με την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ. Οπως και τότε, έτσι και σήμερα, γίνεται φανερό ότι οι εργάτες και οι καπιταλιστές δεν είναι “μια οικογένεια” που μοιράζεται καθημερινά τις λύπες και τις χαρές της ζωής».
Αναφερόμενη στις «2 Ελλάδες, αυτή του κεφαλαίου και αυτή της εργατικής τάξης», στους ανταγωνισμούς και την όξυνση των αντιθέσεων που συσσωρεύουν εύφλεκτη ύλη και τροφοδοτούν εξελίξεις, αναφέρθηκε στα ζητήματα που προκύπτουν για τη νέα γενιά σε όλες τις πλευρές της ζωής της. Στάθηκε στην προεκλογική περίοδο που δεν είναι συνηθισμένη, σε ένα τοπίο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, ιδιαίτερα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα και πολεμικών συγκρούσεων με εμπλοκή του ελληνικού κράτους στους σχεδιασμούς ΝΑΤΟ – ΕΕ αλλά και το ενδεχόμενο μιας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.
«Το βασικό δίλημμα σήμερα δεν είναι ποιος θα κυβερνήσει, αλλά ποιος θα κερδίσει: Οι ζωές μας ή τα κέρδη τους! Γιατί το επόμενο κυβερνητικό πρόγραμμα είναι ήδη γραμμένο. Είναι γραμμένο πάνω στις περγαμηνές της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της ανταγωνιστικότητας και των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, της ενεργειακής πολιτικής που μετατρέπει τη χώρα μας σε ενεργειακό κόμβο των αμερικανικών μονοπωλίων, με βαρύτατες συνέπειες, της πολεμικής εμπλοκής στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης κ.λπ.», τόνισε. Ανέδειξε τον ανταγωνισμό στα αστικά επιτελεία «να φανούν αντάξιοι της εμπιστοσύνης του κεφαλαίου και διάφορα κόμματα επιδίδονται σε έναν διαγωνισμό νομιμοφροσύνης. Ετσι, έχει ξεκινήσει ο ανταγωνισμός για το ποιος θα υπερασπιστεί καλύτερα τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του αντιλαϊκού κράτους. Και σε αυτό τον διαγωνισμό έχουν μπει με φόρα διάφοροι που θέλουν να εμφανιστούν κι αυτοί ως έντιμοι, ως αντισυστημικοί, εκφράζοντας βέβαια την αγωνία τους να αποκαταστήσουν τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος».
«Αυτό το σύστημα – τονίστηκε σε άλλο σημείο της ομιλίας – δεν είναι μόνο κάποια πρόσωπα ή διεφθαρμένοι πολιτικοί. Είναι η οικονομία που λειτουργεί με σκοπό το κέρδος. Με μια λέξη, ο καπιταλισμός. Πραγματικά αντισυστημικός είναι όποιος συγκρούεται με την εξουσία του κεφαλαίου. Οποιος δεν ζητά να τη διορθώσει, αλλά να την ανατρέψει. Αυτήν τη διέξοδο και προοπτική εκφράζει το Κόμμα μας», σημείωσε προσθέτοντας στη συνέχεια: «Η ενίσχυση του ΚΚΕ και στις εκλογές είναι ψήφος απαίτησης. Απαίτηση να υπάρχει μια δύναμη που θα βρίσκεται μπροστά σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη. Που θα πιέζει. Που θα ξεσκεπάζει. Που θα οργανώνει. Που θα δίνει κουράγιο. Που θα ανοίγει δρόμους. Και τελικά, αυτό είναι που φοβούνται περισσότερο, ένα ΚΚΕ πιο δυνατό. Γιατί το ΚΚΕ αποτελεί το πραγματικό αντίπαλο δέος στην πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Γιατί δεν έχει δεσμεύσεις απέναντι στους επιχειρηματικούς ομίλους, στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο ΝΑΤΟ, συνολικά στο σύστημα.
Γιατί παλεύει για μια πραγματικά εργατική, λαϊκή εξουσία και διακυβέρνηση που συγκρούεται με την αιτία των προβλημάτων, για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας που έχει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών».
Μιλώντας για τα σύγχρονα καθήκοντα των νέων κομμουνιστών, υπογράμμισε μεταξύ άλλων: «Μελετάμε την Ιστορία του Κόμματός μας και του εργατικού κινήματος, για να γίνουμε πιο ικανοί στον αγώνα μας σήμερα, διαδίδουμε τις εκδόσεις της “Σύγχρονης Εποχής”, του Κόμματος, τον “Ριζοσπάστη”, τον “Οδηγητή”, σε όλη τη νεολαία. Μπαίνουμε μπροστά στον αγώνα μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους, στη γειτονιά, στα σωματεία, παντού.
Κρατάμε, οδηγό στην πάλη μας, τους στίχους από το ποίημα που έγραψε ο μεγάλος κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος για την συντρόφισσά μας: “Εχουμε και άλλες προκηρύξεις να μοιράσουμε, έχουμε και άλλα περιστέρια να αμολήσουμε στον ορίζοντα, έχουμε και άλλα περιστέρια να αμολήσουμε στις αυλές των φτωχών σπιτιών. Εχουμε πολλές σκοτεινές φυλακές να γκρεμίσουμε, πολλά φωτεινά σπίτια να χτίσουμε, γιατί ο κόσμος δεν αντέχει πια το μαύρο, ο κόσμος αγαπάει το άσπρο, που αγάπησες και εσύ Σωτηρία”.
Γι’ αυτόν το κόσμο παλεύουμε σήμερα τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ, στα βήματα της Σωτηρίας, της Ηλέκτρας Αποστόλου, του Νίκου Μπελογιάννη, του Γιώργη Φαρσακίδη και χιλιάδων άλλων επώνυμων και ανώνυμων ηρώων, συνεχίζουμε και θα νικήσουμε!», κατέληξε.
Η Σωτηρία δολοφονήθηκε γιατί ήταν νέα, είχε ιδανικά και ήταν κομμουνίστρια
Στα μεγάλα ιδανικά για τα οποία αγωνιστές, όπως η Σωτηρία, ήρθαν αντιμέτωποι και με τον θάνατο αναφέρθηκε στην ομιλία του ο Θανάσης Κοτρώνης, μέλος του Τομεακού Γραφείου της ΤΟ Μετάλλου Αττικής του ΚΚΕ, ο οποίος ήταν παρών στη δολοφονία της Σωτηρίας Βασιλακοπούλου στον χώρο του εργοστασίου. Από το βήμα της εκδήλωσης μετέφερε τη μαρτυρία του, δίνοντας από ταξική σκοπιά μία εικόνα της εποχής. Μίλησε για τους τρόπους που η εργοδοσία στο κάτεργο της «ΕΤΜΑ» προσπαθούσε να ελέγξει τους εργαζόμενους εντάσσοντας σε αυτόν τον σχεδιασμό ακόμα και τον τρόπο που έμπαιναν και έβγαιναν οι εργάτες από το εργοστάσιο.
Οπως αφηγήθηκε: «Η μεγάλη πλειοψηφία πήγαινε με πούλμαν που τα χρησιμοποιούσε η εταιρεία για να μην μπορούν οι εργάτες να έρχονται σε επαφή με τα σωματεία και τις οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που έβγαιναν έξω από το εργοστάσιο, για να ενημερώσουν τους εργαζόμενους. Αφού τα πούλμαν έμπαιναν στον χώρο δουλειάς, κατέβαζαν τους εργάτες που πήγαιναν για βάρδια και αφού γέμιζαν με εκείνους που ήταν να φύγουν, δινόταν το σύνθημα να βγουν με μεγάλη ταχύτητα από το προαύλιο του εργοστασίου. Αυτό γινόταν με τη συνδρομή της ασφάλειας του εργοστασίου και τη συνδρομή της αστυνομίας».
«Οταν κάναμε εξόρμηση, οι μισοί μπαίναμε από τη μια μεριά της πύλης, οι άλλοι μισοί από την άλλη, και καθώς τα λεωφορεία είχαν τζάμια που ανοιγόκλειναν χειροκίνητα, προσπαθούσαμε να πετάξουμε προκηρύξεις από τα παράθυρα που άνοιγαν οι εργαζόμενοι και τις μοίραζαν μεταξύ τους, για να ενημερωθούν. Μία τέτοια ημέρα η Σωτηρία σε μία προσπάθειά της να ρίξει προκηρύξεις μέσα σε ένα ανοιχτό παράθυρο σε ένα λεωφορείο, το οποίο οδηγούσε ο οδηγός Χαρίτος, ο οποίος ήταν μπράβος της εργοδοσίας, την χτύπησε με το μπροστινό μέρος και την έριξε κάτω. Και ενώ προς στιγμήν πήγε να σταματήσει, οι ασφαλίτες μαζί με την αστυνομία τον παρακίνησαν να προχωρήσει. Το λεωφορείο, στρίβοντας δεξιά στην Αγίας Αννης, πέρασε πάνω από τη Σωτηρία, την πολτοποίησε και την άφησε επί τόπου».
Περιγράφοντας την απάντηση των εργατών, σημείωσε: «Από εκείνη τη στιγμή έγινε ενημέρωση στα σωματεία, στο Κόμμα και πολύς κόσμος μαζεύτηκε την ίδια μέρα στο εργοστάσιο. Μπήκαμε μέσα στο εργοστάσιο και ενημερώσαμε την απογευματινή βάρδια που σταμάτησε την εργασία. Το ίδιο έγινε και στη βραδινή βάρδια και την επόμενη μέρα».
Οπως τόνισε ο Θ. Κοτρώνης: «Η δολοφονία της συντρόφισσας Σωτηρίας δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, ένα τροχαίο όπως προσπάθησαν να το παρουσιάσουν κυβέρνηση – εργοδοσία – τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του αστικού συστήματος της εποχής, ακόμα και η αστική δικαιοσύνη κατά κάποιον τρόπο που έριξε τον μπράβο της εργοδοσίας “στα μαλακά”.
Η Σωτηρία δολοφονήθηκε γιατί ήταν νέα, είχε ιδανικά και ήταν κομμουνίστρια, μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας.
Ο στόχος της ήταν να ενημερώσει τους εργάτες, να παλέψουν, να οργανωθούν, να διεκδικήσουν το δίκιο τους, μαζί με όλους τους εργάτες μέσα από τα ταξικά σωματεία τους. Είχε καθαρό πως μέσα από τέτοιους αγώνες με ταξικό περιεχόμενο που θα αμφισβητούν την κυριαρχία του αστικού συστήματος και του κράτους τους, μπορεί να διαμορφώνονται καλύτερες προϋποθέσεις για να μπορέσει ο λαός να ανατρέψει το βάρβαρο σύστημα του καπιταλισμού και να οικοδομήσει τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Γι’ αυτό εδώ και 46 χρόνια δεν ξεχνάμε την συντρόφισσα Σωτηρία. Γι’ αυτό το Κόμμα μας, το ΚΚΕ, και η ΚΝΕ την έγραψαν με χρυσά γράμματα δίπλα σε τόσους και τόσους νεκρούς, τους αλύγιστους της ταξικής πάλης, όπως τους 200 της Πρωτομαγιάς του ’44 στην Καισαριανή που πρόσφατα είδαμε όλοι μας να πηγαίνουν στον θάνατο με ψηλά το κεφάλι για αυτά τα μεγάλα ιδανικά».
Η εκδήλωση έκλεισε με μουσικό πρόγραμμα με τραγούδια του αγώνα.
Πηγή: 902.gr
