«Ταμείο Ανάκαμψης»: Πακτωλός κερδών για τους ομίλους, βαριές απώλειες και χρέη για τον λαό

Στις 31 Αυγούστου ολοκληρώθηκε το πρόγραμμα για το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας της ΕΕ (ΤΑΑ), με τα κράτη-μέλη της ΕΕ, όπως και η Ελλάδα, να καλούνται να ολοκληρώσουν όλα τα «ορόσημα» και τους αντιλαϊκούς στόχους των Εθνικών Προγραμμάτων Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και έως τις 30 Σεπτέμβρη να υποβάλουν τα τελευταία αιτήματα πληρωμής.

Τα δημοσιευμένα στοιχεία για τη διάθεση των 36 δισ. του ελληνικού προγράμματος -τα 17,7 δισ. ευρώ με τη μορφή δανείων και τα 18,2 δισ. ευρώ με τη μορφή επιδοτήσεων- όλα τους ιδρώτας του λαού επιβεβαιώνουν ότι από το πρόγραμμα κερδισμένοι ήταν μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι, όπως αναδεικνύει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ με Ερώτηση που υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του Κόμματος Λευτέρης Νικολάου – Αλαβάνος.

Με τις ψήφους των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ/Τσίπρα εξασφαλίστηκε φθηνός δανεισμός μέσω των χρηματοπιστωτικών ομίλων για την ενίσχυση καπιταλιστικών επενδύσεων, φορτώνοντας νέα δάνεια στις πλάτες του ελληνικού λαού, με αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία για να αποπληρωθούν τα κρατικά χρέη.

Ως προαπαιτούμενα για την εκταμίευση των κονδυλίων, ο λαός φορτώθηκε συνολικά 567 αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις «ορόσημων» και νόμων, πέραν των υπερπλεονασμάτων που πληρώνει μέσα από την εξοντωτική φορολογία, αλλά και νέα χαράτσια και τους λεγόμενους ίδιους πόρους.

Μεταξύ των «μεταρρυθμίσεων» που προωθούνται μέσα από το Ταμείο Ανάκαμψης και ήρθαν για να μείνουν, είναι η θεσμοθέτηση της 13ωρης εργασίας, η περαιτέρω εμπορευματοποίηση του νερού, η συνεχιζόμενη κατεδάφιση της Κοινωνικής Ασφάλισης με την προώθηση των λεγόμενων επαγγελματικών ταμείων κ.ο.κ.

Άμεση συνέπεια των κατευθύνσεων του ΤΑΑ ήταν η περαιτέρω εκτίναξη της δυσβάσταχτης «πράσινης» ακρίβειας και ενεργειακής φτώχειας, η χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών. Πιο συγκεκριμένα, η ένταση της εκμετάλλευσης, της εντατικοποίησης και της εργοδοτικής τρομοκρατίας τροφοδοτήθηκε περαιτέρω με ψηφιακές επιδοτήσεις του ΤΑΑ. Η ασυλία των εργοδοτών στους χώρους εργασίας οδήγησε σε εργοδοτικά εγκλήματα σε βάρος της ζωής των εργαζομένων, του χτυπήματος του δικαιώματος στη συνδικαλιστική δράση και των εργασιακών δικαιωμάτων.

Το πρόγραμμα αποτέλεσε επομένως για τον λαό ένα δυσβάσταχτο «υπερμνημόνιο» διαρκείας, συνέχεια των τριών προηγούμενων μνημονίων που είχαν στηρίξει και προωθήσει όλες οι κυβερνήσεις: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ,  ΣΥΡΙΖΑ/Τσίπρας και με την ψήφο όταν χρειάστηκε του ίδιου του Βελόπουλου κ.ο.κ. Οι ίδιες άλλωστε δυνάμεις πλειοδότησαν στον εξωραϊσμό του Ταμείου Ανάκαμψης, αποκρύπτοντας τους ληστρικούς για τον λαό όρους του, ενώ διαγκωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιοι όμιλοι, ποια τμήματα του κεφαλαίου θα ευνοηθούν περισσότερο στη μοιρασιά των κονδυλίων, η οποία αποτέλεσε στοιχείο σφοδρών ανταγωνισμών με μόνιμα χαμένο τον λαό.

Αυτές τις μέρες μάλιστα μπροστά στη ΔΕΘ πλειοδοτούν σε προτάσεις για νέα «Ταμεία» που μετά το ΤΑΑ θα ξαναμπουκώσουν τους επιχειρηματικούς ομίλους με χρήμα από τον λαό και την καταλήστευσή του.

Η επίκληση από την κυβέρνηση ότι κονδύλια διατέθηκαν για τη χρηματοδότηση υποδομών και ορισμένων αποσπασματικών ανακαινίσεων κυρίως στην Υγεία αποκρύπτουν ότι εκτός του ότι αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό, επ’ ουδενί δεν επαρκούν για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών. Πολύ περισσότερο ακόμα κι εκείνες γίνονται με κριτήριο την εδραίωση της επιχειρηματικής δράσης και εμπορευματοποίησης, τη διεύρυνση της αγοράς και με ΣΔΙΤ που θα λυμαίνεται κρατικές υποδομές σε τομείς όπως η Υγεία και η Πολιτική Προστασία, με τον λαό να πληρώνει ξανά και ξανά.

Έργα που καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες, όπως η αντισεισμική θωράκιση, η αντιπυρική και αντιπλημμυρική προστασία, η πρόσληψη μόνιμου προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία, στο Πυροσβεστικό Σώμα, στα σχολεία και στα ιδρύματα κοινωνικής προστασίας, έμειναν έξω από κάθε χρηματοδότηση, αφού δεν εξασφαλίζουν κέρδη στους επιχειρηματικούς ομίλους. Ακόμη κι εκείνα που είχαν ενταχθεί αρχικά, στην πορεία απεντάχθηκαν ή δεν υλοποιήθηκαν, όπως έχει καταγγείλει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ σε προηγούμενη Ερώτησή της^[1].

Ο λαός απέναντι σε όλα τα παραπάνω μπορεί να αντιτάξει το δικό του σχέδιο για μια Ελλάδα που όλος ο πλούτος που ο λαός παράγει θα είναι δική του ιδιοκτησία και που τα έργα που θα πραγματοποιούνται θα αποσκοπούν στην εξασφάλιση της ευημερίας του, στην κάλυψη όλων των σύγχρονων αναγκών του και όχι στη θωράκιση των κερδών και της εξουσίας του κεφαλαίου.

Με βάση τα παραπάνω ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ υπέβαλε τα εξής ερωτήματα:

«Πώς τοποθετείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο γεγονός ότι:

– Εργαζόμενοι και λαός με τις κατευθύνσεις της ΕΕ, πέραν της πολεμικής προετοιμασίας που επιβαρύνθηκαν, μέσα από τα προαπαιτούμενα του Ταμείου Ανάκαμψης βυθίστηκαν περαιτέρω σε ενεργειακή φτώχεια, απογειωμένη ακρίβεια, εξουθενωτικά 13ωρα, διεύρυνση φορολεηλασίας -κρατικής και ευρωενωσιακής- ενώ οι βιοπαλαιστές αγρότες – κτηνοτρόφοι και αυτοαπασχολουμένοι αφέθηκαν ξεκρέμαστοι  από ΕΕ – κυβέρνηση, με το Ταμείο Ανάκαμψης να χρηματοδοτεί τη χρεοκοπία και τον αφανισμό τους μέσα από τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων που ευνοήθηκαν σε βάρος τους;

– Οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι βγαίνουν πολλαπλά ωφελημένοι με ακόμα πιο ενισχυμένη κερδοφορία μέσα από φοροαπαλλαγές, εγγυημένη χρηματοδότηση από κονδύλια επιδοτήσεων και δανεισμό του ΤΑΑ, που όλα τους φορτώθηκαν στον λαό για να τα αποπληρώνει μέχρι το 2058;

– Η ολοκλήρωση του Ταμείου, παίρνοντας υπόψη και τα έργα που είναι σε πορεία ολοκλήρωσης, αποδεδειγμένα αφήνει πίσω της σε Ελλάδα και ΕΕ τραγικές ελλείψεις και στερήσεις αδιανόητες για τις επιστημονικές – τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής μας, πάνω από όλα σε προσωπικό, αλλά και υποδομές, στην Υγεία, στην Πολιτική Προστασία με συνέπεια -όπως αποδείχθηκε κι αυτό το καλοκαίρι- εκατόμβες νεκρών σε πυρκαγιές, πλημμύρες, καύσωνες, ακόμα και στις σιδηροδρομικές μεταφορές, αφήνοντας ανοχύρωτο τον λαό, θυσιάζοντας τις ανάγκες του στον βωμό του επιχειρηματικού κέρδους και του λεγόμενου κριτηρίου του κόστους – οφέλους;».