Η ιδιωτικοποίηση του νερού είναι θάνατος. Σ’ αυτόν τον αργό θάνατο το οδήγησαν όλες οι κυβερνήσεις. Το χειρίστηκαν σαν ανάπηρο. Του στέρησαν στην αρχή τα πόδια, τα χέρια, τα μάτια, πριν επιφέρουν τον τελειωτικό θάνατο. Και όπως λέει και το δημοτικό τραγούδι, το νερό μπορεί να είναι αμίλητο αλλά όχι κι ο λαός. Τη ζωή δεν μπορούμε να την εκχωρήσουμε σε ιδιώτες. Γιατί το νερό είναι ζωή.
Η συγγραφέας και φιλόσοφος Μαργαρίτα Γιουρσενάρ το 1965 έγραφε: «Στη δυστυχισμένη εποχή μας, όπου κάθε στιγμή που ζούμε είναι σημαδεμένη από φριχτά πολεμικά “κατορθώματα”, όπου τα χρήματα, που θα τα είχαμε τόσο ανάγκη για να βελτιώσουμε το έδαφος, γίνονται από τα κράτη καπνός με την κάλυψη δήθεν επιστημονικών σχεδίων που δεν κατορθώνουν να κρύψουν τον στόχο τους να αυξήσουν τη στρατιωτική τους ισχύ και τη μελλοντική τους καταστροφική δύναμη, όπου ρυπαίνουμε τον αέρα και το νερό και καταστρέφουμε τον αθώο κόσμο των ζώων και, με ακόμη μεγαλύτερη δολιότητα, τον εαυτό μας…». Αυτά υποστήριζε το 1965 μια φιλόσοφος του 20ού αιώνα.
Ομως ο Ηρόδοτος (522 – 486 π.Χ.) περιγράφει σε ένα αρχαίο κείμενο που δημοσιεύεται για πρώτη φορά τα εξής: Ο Δαρείος ο Μέγας ως απόλυτος μονάρχης, ελέγχοντας τη ροή των ποταμών και στερώντας το νερό από ολόκληρους λαούς, τους υποχρέωνε να πληρώνουν πολλά χρήματα πέρα από τον προκαθορισμένο φόρο. Αυτό προκάλεσε εξέγερση των ανθρώπων και αναγκάστηκε να παρέχει νερό σε έναν κάθε φορά που είχε μεγαλύτερη ανάγκη. Εβαζε τον έναν λαό να ανταγωνίζεται τον άλλον. Ετσι επιβεβαίωνε την απόλυτη εξουσία του. Η δίψα για νερό συνδέεται με τη δίψα για δύναμη και εξουσία.
Διαβάζοντας τα κείμενα της Γιουρσενάρ και του Ηρόδοτου θυμήθηκα ένα ντοκιμαντέρ πριν από καιρό που παρακολούθησα στην ΕΡΤ για την πόλη Κοτσαμπάμα της Βολιβίας, που είναι απλωμένη στην οροσειρά των Ανδεων. Εκεί οι πολυεθνικές ιδιωτικοποίησαν το νερό. Αυξήθηκαν οι λογαριασμοί. Κάθε μήνα πλήρωναν περίπου 300 ευρώ. Εβλεπες τους κατοίκους να περιμένουν στη σειρά για να γεμίσουν δύο μπουκάλια. Πούλησαν μέχρι και τα ποτάμια, τις λίμνες, δημιουργώντας διαχωριστικούς φράχτες. Οπου υπήρχε νερό, έγινε οικόπεδο. Δεν μπορούσαν οι κάτοικοι να πλυθούν, ούτε να ψαρέψουν.
Σε λίγα χρόνια ξέσπασε ο «πόλεμος του νερού». Επαναστάτησε ο λαός, έτσι 90 πόλεις πήραν πίσω το νερό αφού το είχαν ιδιωτικοποιήσει.
Ολες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων θυμίζουν περιστρεφόμενο κάτοπτρο με είδωλα μονάχα τον εαυτό τους και τα συμφέροντά τους. Είναι σαν να ακούς το ίδιο κοντσέρτο να παίζεται σε διαδοχικούς χρόνους. Εχουμε όμως και τις κακές εκτελέσεις ενός κοντσέρτου. Οπως την εκτέλεση της σημερινής κυβέρνησης που σε κορνιοτοποιεί, σε κομματιάζει, σε αποτελματώνει.
Τον Απρίλη του 2018 το ΚΚΕ οργάνωσε μια σημαντική ημερίδα για το νερό, με θέμα «Νερό κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα». Εγιναν σημαντικές παρεμβάσεις και ομιλίες που αναφέρθηκαν στα σοβαρά προβλήματα που θα οδηγήσουν το νερό σε ιδιωτικοποίηση. Μεταξύ άλλων τονίστηκε: «Αλλαξαν τόσες κυβερνήσεις, υπουργοί, διοικήσεις, κι όμως ποτέ δεν υλοποιήθηκε ένα ολοκληρωμένο Σχέδιο Ασφαλείας, που να περιλαμβάνει προληπτική συντήρηση, διαρκή εκτίμηση της κατάστασης των υποδομών, σχέδια έκτακτης ανάγκης για σενάρια καταστροφής – και όχι μόνο – από φυσικά αίτια, αν σκεφτούμε στοιχειωδώς την σημερινή συγκυρία.
(…) Οι κομμουνιστές επιμένουμε, και δεν σταματάμε να δρούμε σε αυτήν την κατεύθυνση, ότι οι σημερινοί αγώνες ενάντια σε κάθε μορφή άμεσης ή έμμεσης ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης του νερού, οι αγώνες για φτηνό, ποιοτικό νερό για όλους τους εργαζόμενους, για πλήρη σταθερή εργασία των εργαζομένων στον κλάδο, με διασφάλιση των δικαιωμάτων τους, πρέπει να στοχεύουν στην ανατροπή της πολιτικής εμπορευματοποίησης του νερού και του καπιταλιστικού συστήματος που την παράγει».
Ολες οι διαφωτιστικές γενικές διαπιστώσεις αυτής της ημερίδας κυκλοφορούν σε ένα βιβλιαράκι από τη «Σύγχρονη Εποχή».
Το «όχι» στην ιδιωτικοποίηση του νερού δεν είναι η άρνηση ενός αντιρρησία που πολεμάει τα πάντα, που προσπαθεί να πλάσει ένα ατομικό πεπρωμένο. Το «όχι» στην ιδιωτικοποίηση πρέπει να είναι σταθερό, αμετακίνητο, συλλογικό. Είναι απόφαση ζωής. Είναι κραυγή απέναντι σε μια κυβέρνηση που μεταμορφώνει τα πάντα σε στάχτη.
Ο λαός να γίνει χείμαρρος, απέραντη θάλασσα, να ακολουθήσει το ρεύμα ενός ποταμού για να σταματήσει τη νεκρική διαδρομή αυτής της νεκρόπολης που ζούμε και την κατάντησαν κοιμητήρι ψυχών.
Να γίνει το νερό η εξέγερση που δεν έγινε ποτέ. Ενα ταξίδι από τον θάνατο στη ζωή. Τι μεγαλείο κρύβει ο στίχος του Μπωντλαίρ: «Ω θάνατε, γέρικε καπετάνιε, έφτασ’ η ώρα! Ας σηκώσουμε άγκυρα…».
