Ιστορία

Ήταν και τότε ημέρα Δευτέρα…

Ήταν και τότε ημέρα Δευτέρα, στις 12 Φεβρουαρίου του 1945.

Tέσσερις μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 1945, οι πολιτικοί αρχηγοί Θ. Σοφούλης, Ε. Τσουδερός, Γ. Καφαντάρης και Ν. Πλαστήρας καταθέτουν σημείωμα στον Πρωθυπουργό λέγοντάς του, μεταξύ άλλων:

«Η τρομοκρατία που επεβλήθη υπό της άκρας δεξιάς εις όλην την χώραν, μετά τα δεκεμβριανά γεγονότα, επεκτείνεται καθ’ εκάστην. Έχει πάρει τοιαύτην ανάπτυξιν και διαστάσεις που κάνει αδύνατον την ζωήν των μη βασιλοφρόνων πολιτών και μάλιστα αποκλείει την ιδέαν ελευθέρου δημοψηφίσματος ή εκλογών. Οι τρομοκρατικές οργανώσεις της άκρας δεξιάς, εκ των οποίων αι κυριώτεραι είχαν εν μέρει εξοπλισθεί υπό των γερμανών και είχον παντοιοτρόπως συνεργασθεί μετ’ αυτών, όχι μόνον δεν αφοπλίσθησαν, όχι μόνο δεν εδιώχθησαν αλλά συνεργάζονται ανοιχτά με τα όργανα της τάξεως διά την πλήρη κατάπνιξιν πάσης δημοκρατικής σκέψεως».

Μην σπεύσει κανένας να χρεώσει τους συγκεκριμένους πολιτικούς για κομμουνιστικά φρονήματα, θα σηκωθούν από τον τάφο να μας δείρουν. Αστοί ήταν, που συγκροτούσαν, εκείνη την περίοδο, την πολιτική γεωγραφία του Κέντρου, αλλά έβλεπαν το αιματοκύλισμα που ακολούθησε μετά από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας. Έβλεπαν αυτό που κατήγγειλαν στον Πρωθυπουργό, ότι το κράτος που άρχιζε να διαμορφώνεται μετά την υπογραφή της Βάρκιζας ήταν θεμελιωμένο στη βία των ακροδεξιών, εκείνων που είχαν νωρίτερα συνεργαστεί με τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής.

Πώς  βίωσαν οι κομμουνιστές την ίδια περίοδο, από την 12η Φεβρουαρίου και μετά;

Ας ακούσουμε τους ίδιους να περιγράφουν. Δέκα χρόνια μετά τη Συμφωνία, οι πολιτικοί κρατούμενοι των Φυλακών Κέρκυρας συντάσσουν Υπόμνημα προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.  Ήταν τον Ιούνιο του 1955. Το κείμενό τους είναι αποκαλυπτικό των όσων ακολούθησαν μετά από εκείνη τη Δευτέρα του ’45.  Ενδεικτικά αναφέρουν:

«Στην Ελλάδα επικράτησαν οι Έλληνες Πεταίν, Λαβάλ, Ντεά, Κουίσλιγκς κλπ. Είναι τρομερό θα πείτε… Προκαλεί φρίκη. Είναι ασέβεια στη μνήμη εκείνων που έπεσαν στα πεδία των μαχών του παγκόσμιου αγώνα των λαών κατά της βίας, του φασισμού και της εθνικής υποδούλωσης […]Αλλά είναι η στυγνή πραγματικότητα την οποία ζει δέκα τώρα χρόνια ο λαός μας. Έτσι άρχισε η πιο τρομερή περίοδος της νεοελληνικής μας ιστορίας και μια από τις φρικτότερες της παγκόσμιας ιστορίας: Η άγρια λευκή τρομοκρατία με το όνομα “Μεταβαρκιζιανή Τρομοκρατία”.

Οι κάθε λογής συνεργάτες των κατακτητών, οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες, οι συνεργάτες του εχθρού, όλος ο υπόκοσμος των προδοτών και των εχθρών του λαού, στρογγυλοκάθισαν στην πλάτη του λαού μας με την υποστήριξη των Άγγλων και ύστερα των Αμερικάνων κι άρχισαν ένα ασύλληπτης έκτασης όργιο αίματος και εξοντωτικών διωγμών σε βάρος του κινήματος της εθνικής αντίστασης. Έσφαξαν, ρήμαξαν, έκαψαν και έσπειραν παντού τον όλεθρο και την καταστροφή στον ρημαγμένο τόπο μας.

Ληστοσυμμορίες κανιβάλων εξοπλισμένων με την ανοχή και αποδειγμένη υποστήριξη των κρατικών αρχών , εξοπλίστηκαν με τα όπλα που παρέδωσε ο ΕΛΑΣ σε εκτέλεση της συμφωνίας της Βάρκιζας και με όπλα που έδωσαν οι Άγγλοι, διέτρεχαν την ύπαιθρο, έσφαζαν, βίαζαν, έκαιγαν, λεηλατούσαν, κατέστρεφαν φυτείες, ξερίζωναν δέντρα, περνούσαν δια πυρός και σιδήρου την υπερήφανη ελληνική γη που αντιστάθηκε στη μανία των χιτλεροφασιστών, τους πατριώτες που σήκωναν στους ώμους τους την υπερηφάνεια και την τιμή της Ελλάδας»

Υπάρχουν αυτοί που θα πουν ότι, αυτή η μαρτυρία είναι γραμμένη από κομμουνιστές και δεν αποτελεί «αντικειμενική αποτύπωση» της εποχής. Σωστά, είναι γραμμένη από κομμουνιστές. Είναι η μαρτυρία εκείνων που έπεσαν θύματα του οργίου που περιέγραφαν στο σημείωμά τους οι πολιτικοί ηγέτες του Κέντρου. Ωστόσο, αφού η «αντικειμενικότητα» είναι το ζητούμενο ας δούμε τι έγραφε ένας εκπρόσωπος της άλλης μεριάς, ο αντιστράτηγος Θωμάς Πεντζόπουλος στο βιβλίο του «1941-1950 Τραγική Πορεία»

«…Μιαν ημέραν εις λοχίας, Μάριος ονόματι, νέος, μορφωμένος και γενναίος, περιπολάρχης εις μιας κωμόπολιν, τα Δολιανά, αντελήφθη εις μίας οικίαν συγκέντρωσιν επονιτών. Εισήλθεν μετά τριών-τεσσάρων άλλων στρατιωτών και συνέλαβε περί τους δέκα επονίτας που συνεδρίαζον. Την προϊσταμένη της συνεδριάσεως, μιαν νέαν είκοσι ετών περίπου, την εκακοποίησε και της έκοψε τα μαλλιά»

«Την εκακοποίησεν» σημαίνει ότι την βίασε. Η δε ομάδα, που αναφέρει ο αντιστράτηγος, ήταν μέλη της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργανώσεως Νέων (ΕΠΟΝ) που ήταν τότε νόμιμη οργάνωση και δικαιούνταν της νόμιμης προστασίας του κράτους.

Στο ίδιο βιβλίο ο Πεντζόπουλος αναφέρει μια από τις διαταγές του προς τους στρατιώτες του:

«…Διατάσσω, εν ονόματι της ελληνικής πατρίδος, την εξόντωσιν απάντων, τα τμήματα να διέλθωσιν δια πυρός και σιδήρου».

Ποιοι είναι οι «άπαντες», που διατάζει να εξοντωθούν δίχως δισταγμό; Είναι οι πληθυσμοί των χωριών, οι απλοί άνθρωποι της υπαίθρου που είδαν τις σοδειές τους να πυρπολούνται, που είδαν τις γυναίκες τους να βιάζονται, που είδαν τα παιδιά τους να εκτελούνται.

 Είχε όρια η ασυδοσία; Υπήρχαν επιπτώσεις για όσους διέπρατταν τα εγκληματικά όργια σε βάρος του λαού; Υπάρχουν πάντα εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το ελληνικό στράτευμα ήταν σώμα του επίσημου κράτους και δεν υιοθετούσε εγκληματικές πρακτικές. Και σε αυτό απαντά ο αντιστράτηγος:

«Η πρωτοβουλία και η ανάληψις ευθυνών εις βαθμόν και έκτασιν τοιαύτην ώστε μόνον ο Θεός να την αφαιρεί, είναι το μεγαλύτερον προσόν του πολιτικού και στρατιωτικού ηγέτου εις τον αντικομμουνιστικόν αγώνα»

Συνεπώς, ήταν προσόν -σύμφωνα με τον Πεντζόπουλο- η στρατιωτική δράση να έχει τέτοια χαρακτηριστικά που μόνο ο Θεός να την κρίνει, όχι οι αρχές του ανθρωπισμού, ούτε της Δημοκρατίας, ούτε του Δικαίου, ούτε βέβαια του Λαού. Ο Θωμάς Πεντζόπουλος ( ή Πετζόπουλος) ήταν από τους βασικούς παράγοντες και εκπροσώπους του κράτους, διοικητής της Μεραρχίας Ιωαννίνων μέχρι την ήττα του από τον Δημοκρατικό Στρατό το 1947 (μάχη της Κόνιτσας) και ανώτερος στρατιωτικός διοικητής Θεσσαλίας αργότερα. Κατόπιν έγινε επιθεωρητής του στρατού.   

Αφού διατρέξαμε, επί τροχάδην, την ελληνική καταγραφή της μετά-δεκεμβριανής Ελλάδας, ας ακούσουμε – χάριν της αντικειμενικότητας – και μια διεθνή φωνή. Είναι η φωνή του ΟΗΕ, έναν χρόνο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας, όπου δημοσιεύεται ο απολογισμός της κρατικής καταστολής από τον Φεβρουάριο 1945 έως τον Φεβρουάριο 1946 :

  • Στη χώρα «δραστηριοποιούνται» (sic) 206 μοναρχοφασιστικές συμμορίες
  • Νεκροί: 289
  • Τραυματίες: 671
  • Βασανισθέντες:632
  • Συλληφθέντες: 931
  • Βιασμένες γυναίκες: 165
  • Ληστείες:567
  • Επιδρομές σε τυπογραφεία: 572
  • Καταδιωκόμενοι δημοκρατικοί πολίτες: Πάνω από 100.000

Πηγές:

 

(Visited 20 times, 1 visits today)

Σχετικά Άρθρα

Ημεροδρόμος

Ημεροδρόμος

Send this to a friend